De geboorte van Owen

1 December 2014 was ik uitgerekend.
Vooraf had ik al sterk het vermoeden dat ik over die datum heen zou lopen.
Omdat Sander z’n vader, welke niet meer onder onder is, de 6e jarig zou zijn verwachtte ik eigenlijk dat de ironie zou toeslaan en onze spruit zichzelf op die dag zou komen voorstellen. 

De uitgerekende datum ging voorbij maar ook 6 december passeerde op de kalender.
Het wachten werd er niet gemakkelijker op met alle voorweeën die ik al 2 weken had en de druk op mijn bekken. Waar ik in het begin van mijn verlof nog enthousiast de keuken aan het uitsoppen was, kon ik de laatste week niet eens meer fatsoenlijk naar het Kruidvat lopen die nog geen 250 meter hier vandaan is.

Op 9 december om 04.00u ’s ochtends werd ik wakker.
Ik weet niet meer of het nu kwam door de rare buikpijn of het feit dat ik moest plassen.
Hup, uit bed, naar beneden om naar het toilet te gaan. Daarna ben ik (uiteraard!) lekker terug in mij warme bedje gekropen. Bijna was ik weer ingedommeld toen die rare buikpijn weer terug kwam. Even wakker blijven en kijken of het nog een keer gebeurd. En jawel hoor. Weer was daar die buikpijn. Toen heb ik mijn weeën timer app maar eens opgezocht en ben ik de tijd bij gaan houden.

Om de 8 minuten kwamen ze. Een vervelend gevoel, alsof er iemand met zijn volle gewicht op je baarmoeder gaat staan. Sander lag nog heerlijk te slapen naast me en ik besloot om hem te laten liggen tot z’n wekker af zou gaan. Wie weet zou het nog afzwakken. Maar nee hoor. Na een tijdje kwamen de weeën al om de 6/7 minuten.

Sander zijn wekker liep af om 05.45u. Ik vertelde hem dat hij vandaag beter thuis bleef omdat hét begonnen was.

Na een tijdje heb de verloskundige gebeld. Ik vertelde haar dat de weeën begonnen waren en dat ze om de 5/6 minuten kwamen. In werkelijkheid schommelden de tijden heel erg: 5 minuten, 2 minuten, 9 minuten en dan weer 7 minuten maar ik wilde niet afwachten. Ze zou halverwege de ochtend langskomen. Dat werd uiteindelijk 12.00u.
Een inwendig onderzoek volgde; eenmaal gewoon en eenmaal tijdens een wee. Man! Ik vond het strippen al pijnlijk bij 40+1 (wat dus niets had uitgehaald) maar dit deed nog veel meer pijn!

De 1,5 centimeter die ik op dat moment had stelde me een beetje teleur. Ik had eigenlijk gehoopt dat ik al veel verder zou zijn. Ze wilde mijn vliezen dan ook nog niet breken.
We spraken af dat ze rond 17.00u terug zou komen om te kijken hoever ik dan zou zijn. Mocht de pijn erger worden of de weeën sneller achter elkaar dan mocht ik bellen.

Om 18.00u was de verloskundige weer terug. Weer een inwendig onderzoek.
Hoe was het mogelijk dat dit bij iedere keer meer zeer ging doen?!
Maar goed; een dag pijnen weg zuchten had zijn vruchten afgeworpen: 3 centimeter ontsluiting.
Nu kon ze de vliezen breken. En wat was ik bang van die ijzeren haaknaald die ze in haar handen had! Omdat het toucheren al zo’n zeer deed barstte ik in tranen uit op bed.
Ik zag ook al zo op tegen die bevalling..

Om 18.30u ging daar het vruchtwater. Ik heb het breken niet gevoeld, maar voelde wel een warme golf uit me wegglijden. Het water was helder dus de kleine deed het goed. “Nu zullen de weeën wel vaker komen en heftiger worden”. En ik wist direct wat ze bedoelde. Om 22.00u zou ze terug komen en wederom kreeg ik te horen dat als het niet meer ging, ik mocht bellen.

Had ik het even mis.. De verloskundig was nog geen 5 minuten de deur uit en de weeën werden heftiger en heftiger. Ook kwamen ze sneller en sneller. Na een half uurtje vlogen ze om m’n oren en kon ik geen houding meer aannemen die prettig voelde. Ik had amper pauze tussendoor en kon daardoor de volgende wee niet zo goed meer opvangen.
Om 19.30u trok ik het niet meer en zei tegen Sander dat ie naar de verloskundige moest bellen.

Tegen de tijd dat ze aankwam om 20.00u kon ik niks meer.
Mijn lijf trilde oncontroleerbaar en de weeën bleven me maar aanvallen.
Beneden op de bank volgende voor de derde keer een inwendig onderzoek en ineens had ik al 6 centimeter ontsluiting! Tijd om naar het ziekenhuis te gaan.
Sander heeft haastig alle spullen in de auto gezet en mij hebben ze op m’n sloffen en in m’n pyjama broek in de auto gezet. Mijn schoenen zijn op de achterbank gesmeten.

Eenmaal aangekomen bij het ziekenhuis om 20.45u werd direct het bad gevuld waar ik gelukkig vrij snel in kon. Eindelijk werd de pijn wat verlicht en had ik voor het eerst weer pauze tussen een wee. Mijn mond was intussen gortdroog van alle inspanningen. Alles werd klaar gezet en de kraamzorg werd gebeld.

Na nog een paar pijnlijke weeën kreeg ik ineens een wee die compleet anders voelde: een perswee. Dit was pijn van een ander niveau. Een drukkende, duwende pijn. Bij de tweede perswee zei ik tegen Sander dat hij de verloskundige, die de kamer verder aan het klaarmaken was, moest roepen. Ik moest persen! En jawel.. Volledig ontsloten!
Ik mocht gaan persen.

En toen sloeg de paniek toe. Ik durfde niet. Dat ik mijn kind binnen afzienbare tijd op m’n borst zou krijgen.. Wauw. Die gedachte overweldigde me enorm. En zou ik het wel kunnen? Al dat persen? Ik moest wel en dat voelde ik ook maar op de een of andere manier blokkeerde ik. Tot de volgende perswee. Zonder dat ik zelf opdracht gaf te persen deed mijn lichaam het helemaal zelf. Bij de perswee die volgde perste ik mee. Dit was om 21.10u. Wat een bizar gevoel was dat. Maar het was niet vervelend. Eerder natuurlijk. Pijnlijk was het ook niet echt. Nog niet. Ik moest 3 keer persen tijdens een wee maar dat lukte me echt niet. Daar waren mijn weeën simpelweg te kort voor.

Na een paar keer meeduwen moest ik uit bad.
Ondanks dat ik er onhandig met een been uit hing en m’n andere op de rand had wilde ik het liefst blijven in het warme water. Maar omdat het geen bevalbad was mocht dit niet en moest ik eruit. Ik ben eruit gehesen en snel naar het bed gelopen alwaar ik weer een enorme perswee kreeg. Ik liet mezelf op het voeteneind van het bed vallen wat vervolgens instortte. De onderkant van zo’n bed zit namelijk los voor wanneer je gehecht moet worden; dan kan dit eraf gehaald worden.

En toen begon het echte werk. Ik moest mn knieën vastpakken en vol gas gaan.
Mijn knieën vast pakken.. Weer blokkeerde ik. Ik durfde niet. Maar ik moest.
En daar ging ik. Met m’n ogen dicht op volle kracht persen. Ik voelde mijn kindje door mijn lijf naar beneden komen. Na iedere zet die ik gaf ontglipte me een oerkreet.
Nog steeds met mijn ogen stijf dichtgeknepen, duwde ik hem er uit.

En daar was ie dan! Geboren om 21.37u.
Owen voelde ontzettend warm en glibberig toen ik hem aanpakte.
Ik legde hem op mijn borst en meteen kwam er geluid.
Niet meteen voluit maar toch. Het fijnste geluid dat je op dat moment kunt horen.
En hoe bizar is het om ineens jouw bloedeigen kindje te ontmoeten!

Met een ieniemienie persje werd ook de placenta om 21.44u geboren en na het zetten van 2 hechtingen en het dichtbranden van een geknapt bloedvat mochten we om 23.45u het ziekenhuis verlaten. Ons nieuwe leven als ouders was begonnen!

Dit verhaal heb ik vlak na de geboorte opgeschreven en is dus al 2,5 jaar oud. Heb jij dit ook gedaan? En hoe heb jij jouw (eerste) bevalling ervaren?

10 Replies to “De geboorte van Owen”

  1. Ik heb hem ook opgeschreven, ik wil er wat mee, maar wat weet ik niet.
    Mijn bevalling was een hel, zelfs terwijl ik het niet herinner. Misschien de bevalling op zich niet, maar alles er om heen. Er ging zóveel mis!
    Mooi geschreven buuf, ik kijk uit naar de rest!

    Like

    1. Lijkt me vreselijk om zo’n bevalling als de jouwe te moeten doorstaan. Misschien is EMDR wel wat voor je; trauma verwerkingstherapie. Goed maken kun je het er niet mee maar je kunt wel de emotie die je er nu bij voelt vervangen door een neutraal gevoel.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s