Het leed dat postpartum depressie heet

Laat ik meteen beginnen met een heel persoonlijk blog.
Niet het leukste onderwerp maar het is wel een van de redenen geweest om überhaupt te beginnen met bloggen. Misschien ook wel om een stukje awareness te creëren.
Postpartum depressie; In de volksmond ook wel een postnatale depressie genoemd. Nooit had ik gedacht dat ik hier aan ten prooi zou vallen. 

Ik ben een vrij nuchter persoon. Toen ik zwanger was van Owen zweefde ik dan ook niet op een roze wolk. Voor mij geen babyshowers of bellypaint. Ik was zwanger en dat was dat. Natuurlijk genoot ik van de schopjes en de hikjes. En van het shoppen kon ik geen genoeg krijgen. Toen we te horen kregen dat we een jongen kregen was ik in de zevende hemel. Mijn voorkeur ging namelijk uit naar een zoon. Ja, een voorkeur mag je best hebben 😉

De dagen, weken en maanden verstreken en na 41 weken en 1 dag werd hij dan eindelijk geboren. Nadat ik hem zelf had opgevangen en op mijn borst had gelegd gebeurde er eigenlijk niets. Geen tranen van blijdschap. Geen overdadig gevoel van liefde. Eigenlijk was ik gewoon blij dat het voorbij was. Mijn bevallingsverhaal kun je overigens hier lezen. Na 2 uur en een kwartier mochten we om 23.45u naar huis. Vooraf hadden we besloten om Owen direct op zijn eigen kamer te laten slapen. Zo gezegd, zo gedaan. Hierna ben ik in een diepe slaap gevallen.

Al vanaf de eerste minuut was het, achteraf gezien, al mis. Als Owen in de box lag te slapen en onze kraamverzorgende voorstelde om hem even lekker bij me te pakken, wilde ik dat helemaal niet. Ik deed het af onder het mom van “Laat hem maar lekker slapen joh”. Als ik naar hem keek dacht ik niets, voelde ik niets. Ik voelde totaal geen liefde en alle verzorging deed ik omdat het moest. In de nachten werd ik niet eens wakker als hij begon te huilen. Als hij overdag huilde had ik totaal geen trek om hem te troosten. En huilen kon hij. Hierover heb ik ook een aparte blog geschreven. Ik wilde alleen maar weg. Wanneer de kraamvisite zei dat hij zo mooi was, wilde ik vragen of ze hem niet mee wilden nemen.

Ik weet nog goed dat iemand aan me vroeg hoe het ging en ik besloot eerlijk te antwoorden; dat ik het helemaal niet zo leuk vond en dat ik het allemaal heel zwaar vond. Het antwoord dat ik kreeg was kort maar krachtig: “Jij wilde een kind. Dit hoort er nu eenmaal bij”. En dat was dat. Ik besloot om maar niet meer eerlijk te zijn. Blijkbaar hoorde het er bij en zou het allemaal vanzelf beter worden. Maar het werd niet beter. Het werd alleen maar erger.

Toen Sander weer ging werken ben ik bijvoorbeeld gestopt met Owen overdag in bad te doen. Ik was namelijk bang voor mezelf omdat ik niets liever wilde dan hem los laten in het water en gewoon weglopen. Achteraf een ontzettende dikke, vette rode vlag.
Maar ik ging door. Ik stelde me immers aan; het hoorde er toch allemaal bij?

Na een aantal maanden ontving ik op mijn werk een filmpje van mijn moeder.
Owen was heerlijk aan het spelen in een indoor speelparadijs en genoot met volle teugen. En ik voelde nog altijd niets. Ineens ging de knop om. Dit was niet normaal. Ik heb een probleem. Ik heb gewoon de eerste 10 maanden van het leven van mijn eerste kind compleet gemist.

Het is toen dat ik eindelijk naar de huisarts ben gegaan. Huilend heb ik haar verteld hoe ongelukkig ik was. Hoe moe ik was. Hoe vol mijn hoofd zat.
Via de huisarts ben ik eerst doorgestuurd naar de praktijkondersteuner. Bij haar heb ik een aantal gesprekken gehad waarna ik uiteindelijk ben doorgestuurd naar de GGZ omdat zij me niet kon helpen. Enkele weken later kon ik terecht voor een intake gesprek. Daar werd vrijwel direct gezegd dat ik snel geholpen moest worden en kreeg ik de diagnose postpartum depressie. Ik werd doorverwezen naar een psychiater. Maar na een kennismakingsgesprek vertelde zij me dat ze mij niet ging helpen. Ik zou meer baat hebben bij psychotherapie of cognitieve gedragstherapie. Hiervoor was echter wel een wachtlijst.

14 Maanden na Owen zijn geboorte en 4 maanden nadat ik voor het eerst bij de huisarts zat kon ik eindelijk terecht. Mijn therapeut is een hele lieve man en ik voelde me, godzijdank, meteen op mijn gemak bij hem. Ook niet onbelangrijk. Ze zeggen dat een kind net als een spiegel is die uit de hemel naar beneden zakt en dat bleek wel. Ik had namelijk niet alleen een postpartum depressie; ook veel zaken uit mijn verleden waarvan ik dacht ze te hebben verwerkt kwamen weer naar boven. Na een jaar lang intensieve sessies te hebben gehad en EMDR therapie werd mijn dossier begin 2017 dan eindelijk gesloten. Mijn labeltje mocht eraf en ik kon het leven weer aan. Wat was ik trots op mezelf dat ik dit vreselijke monster had verslagen.

Omdat ik toen inmiddels zwanger was van Kenzie spraken we af contact te houden. Mocht het verkeerd lopen zou ik direct in zijn eigen praktijk terecht kunnen. Dat gaf me gelukkig veel rust. Want de kans op herhaling is nu eenmaal groot. Uiteindelijk heb ik een maand na de geboorte van Kenzie mijn therapeut mogen “ontslaan”. Het monster is dit keer aan mij voorbij gegaan.

Mijn advies voor iedereen die een nieuwbakken moeder spreekt: ondermijn nooit haar gevoelens. Bagatelliseer het niet simpelweg omdat jouw ervaring niet zo was. Geef haar de ruimte om haar hart te luchten en biedt een luisterend oor. Want er rust nog steeds een enorm taboe op. En juist dit taboe is zo belangrijk om te doorbreken. Ik spreek, jammer genoeg, uit ervaring.

Heb jij (ook) postpartum depressie (gehad) en hoe ben je hier bovenop gekomen?
En net zo belangrijk: Weet je waar je (als buitenstaander) op moet of kan letten?

14 Replies to “Het leed dat postpartum depressie heet”

  1. Wat een ontzettend verdrietig verhaal Laura! Knap dat je je verhaal hier verteld, want er rust inderdaad een taboe op. Zoiezo als je zegt psychisch niet goed in he vel te zitten (ik spreek uit ervaring 😉), terwijl het juist zo goed en fijn is om je verhaal te kunnen doen. Zo fijn als er iemand even een knuffel geeft of iets van je overneemt.
    Ik ben oprecht ontzettend blij dat deze ellende je dit keer bespaard is gebleven! 😘

    Like

  2. Je hoeft je er zeker niet voor te schamen. Dit overkomt je. Ik heb ze ook gehad na beide bevallingen en tussendoor ‘gezellig’ een gewone depressie. Gewoon, om het af te wisselen…😁
    Met de juiste hulp kan het goed komen maar aan jezelf toegeven dat er iets mis is is zwaar.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s