Wanneer je baby niet stopt met huilen

Huilbaby’s. Een term die tegenwoordig naar mijn mening vaak onder vuur ligt.
Over het algemeen zijn er twee “kampen”. Het baby’s-huilen-niet-zomaar kamp en het kamp dat ervaring heeft (gehad) met een huilbaby. 

Ik hoor bij dat laatste kamp. Wij kunnen met recht stellen dat Owen een echte huilbaby was. Vanaf dag 1. Officieel is een baby een huilbaby wanneer deze drie weken, drie dagen, drie uur per dag huilt. En dat deed hij. Hij huilde meer dan dat zelfs. Owen huilde gemiddeld 9 uur per dag. Dat is veel, heel erg veel.

We doorliepen alle checks: honger, moe, overprikkeld, een vuile luier misschien?
Wat we ook deden… Owen bleef huilen. En na een tijdje ging het huilen over in krijsen. Het krijsen ging over in gillen. Alsof zijn leven er vanaf hing. Zo erg dat hij op een gegeven moment geen stemgeluid meer over had.

Vanalles hebben we geprobeerd.
Rust, reinheid, regelmaat. Inbakeren. Troosten. Laten huilen.
We zijn naar de huisarts geweest. We hebben bij een kinderfysio gelopen. We zijn met hem naar de osteopaat geweest. Niets hielp. Er was medisch ook niets mis met hem.
Meerdere malen hebben we het aangekaart op het consultatiebureau. Uiteindelijk werd het op frustratie gegooid. Hij wilde in zijn hoofd meer dan zijn lijfje aan kon. En daar kun je simpelweg niets aan doen.

Op een gegeven moment gingen we niet meer weg. Want niet alleen Owen was snel overprikkeld, wij waren dat ook. Sander en ik waren mentaal compleet gesloopt. Als we weer eens afzegden of niet meegingen stuitten we vaak op onbegrip.
“Owen kan toch in de wagen slapen?”
“Hij moet er maar aan wennen”
En de ergste van allemaal: “Zo erg kan het toch niet zijn?”
Zo erg was het dus wel. Alles werd op de automatische piloot gedaan.
Genieten deden we maar zelden. En in combinatie met mijn postpartum depressie was Owen zijn babytijd op zijn zachtst gezegd een hel.

Na 4 maanden waren de scherpe randjes eraf.
We zagen toen ook duidelijk dat het inderdaad frustratie was. Daags na zijn eerste verjaardag liep Owen voor het eerst los. En pas toen was het vrijwel geheel over.

Nog steeds kan hij woest worden als iets niet lukt. Inmiddels zien we het als een positieve eigenschap; zijn gedrevenheid gaat hem vast nog ergens brengen 😉

Heb jij ook zo’n gedreven en gepassioneerd kind? En hoe denk jij over huilbaby’s?

11 Replies to “Wanneer je baby niet stopt met huilen”

  1. Vreselijk lijkt me dat. Onze koekepeer huilde ook enorm veel, tot er iemand zo wakker was om de term reflux nogmaals te laten vallen. Dat was kort na zijn geboorte al genoemd maar toen werd het weg gewuifd, het openbaart zich meestal pas rondom de tien weken. (Maar ons kind lijkt op zijn moeder; die heeft ook altijd van alles zonder de juiste symptomen / oorzaken 😉.) kort daarna zijn we gestart met maagzuurremmers, en hadden we een compleet ander kind. Een die alleen huilt bij slaap, pijn of als het eten niet snel genoeg in zijn mond gestopt wordt.
    Knap dat jullie het zo hebben vol gehouden. Ik kan me voorstellen dat je echt gek wordt op een gegeven moment!

    Like

    1. Dan is het “fijn” dat er iets aan de hand blijkt te zijn. Ik hoopte haast dat er medisch iets mis was want dan was het tenminste te behandelen. En jullie koekepeer is toch een heerlijke vrolijkerd ook nu!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s