De geboorte van Kenzie

Een tweede kind en dus ook een tweede bevallingsverhaal.
Dit keer was ik uitgerekend op 2 juni 2017. Na gezegend te zijn met een jongen ging mijn voorkeur dit keer uit naar een meisje. En wat bleek? Ik ben one lucky bastard. Tijdens de geslachtsbepaling werd vastgesteld dat we een meisje kregen!Owen is 8 dagen te laat geboren. Meestal komt een tweede eerder zo las ik.
Niets was minder waar. De uitgerekende datum verstreek en nog altijd geen baby. En een week later nog steeds niets. Wel had ik al 3 weken last van voorweeën die iedere keer leken door te zetten maar dan toch weer afzwakten. Ik was het zat. Kotsbeu is misschien wel het juiste woord. Ook had ik al twee keer aan de ctg gelegen omdat ik minder leven voelde. Beide keren was alles in orde en mochten we weer naar huis.

Meerdere malen heb ik de verloskundige verzocht een inwendig onderzoek te doen. Misschien was er nu wél ruimte om iets los te kunnen maken. Bij Owen ben ik eenmaal gestript en dat deed vreselijk zeer maar ik had het er nu voor over. Maar iedere keer kwam hetzelfde antwoord; 1 centimeter ontsluiting en een half verstreken baarmoeder.
Mijn teleurstelling sloeg om in verdriet en soms boosheid. Ik wilde écht niet meer zwanger zijn.

Maandag 12 juni heb ik na, wederom een hele dag voorweeën, ’s avonds om 20.30u de verloskundige gebeld. Of ze alsjeblieft niet gewoon nog één keer kon komen om de stand van zaken op te maken. Ik had namelijk het idee dat de voorweeën wel sterker werden. Bij Owen waren mijn weeën ook niet regelmatig dus was het dan nu wel begonnen zonder dat ik het door had. De verloskundige kwam en keek. Maar je raad het waarschijnlijk al; 1 centimeter ontsluiting en een half verstreken baarmoeder. Ik heb nog nooit zo hard gebaald. En prompt, alle voorweeën stopten. Natuurlijk.

Na nog een gezellig praatje ging de verloskundige weer naar huis.
Ik besloot nog wat te drinken en daarna maar naar bed te gaan. Net toen ik begon in te dommelen werd ik om 23.45u abrupt wakker gemaakt door mijn lijf. Ho. Dit is géén voorwee meer. Dit is een echte wee. Ik wist het direct. Nog even heb ik afgewacht maar precies 5 minuten later weer één. En 5 minuten later nog één. Ik deed nog net geen vreugdedansje. Sander was inmiddels in slaap gevallen en ik ben uit bed gegaan. Beneden heb ik wat heen en weer gewaggeld. De weeën kwamen echt regelmatig en waren al best sterk. Op het krukje van mijn zoon ben ik onder de douche gegaan. Nu zwakte het niet meer af. Nu was het écht begonnen. Om 02.00u heb ik de verloskundige gebeld. Ze zou er meteen aan komen. Ik heb Sander wakker gemaakt met de melding dat ik de verloskundige had gebeld en ze onderweg was.

Een kwartier later stond ze op de stoep. Ze stelde vrij snel al 3 centimeter ontsluiting vast. Tijd om naar het ziekenhuis te vertrekken. Omdat wij Owen alles in een rap tempo ging na het breken van de vliezen was vooraf al afgesproken dat dit in het ziekenhuis zou worden gedaan zodat ik een eventuele weeënstorm niet in de auto hoefde weg te puffen. De geboortefotograaf werd ook gebeld.

Om 02.45u kwamen we aan in het ziekenhuis en eigenlijk was het nog best lang gezellig tussen de weeën door. Kopje koffie erbij, kletspraatje. Het was ook echt goed te doen. Ik merkte wel dat de weeën nog een tandje scherper werden waarna de verloskundige voorstelde om te kijken hoeveel centimeter ontsluiting ik inmiddels had. Ze constateerde 5 a 6 centimeter ontsluiting en brak de vliezen. Keurig helder vruchtwater. En dat voor een termijn van 41 weken en 4 dagen (!!).

In mijn geboorteplan had ik aangegeven graag in bad te willen bevallen. Bij de bevalling van Owen was het warme water me namelijk heel goed bevallen (no pun intended). De suite met het bevalbad was vrij en dus ik was dolblij dat ik hier nu ook daadwerkelijk ik mocht stappen. Dat mag namelijk niet als je wel meconium in het vruchtwater hebt. In bad werder de weeën uiteraard steeds heftiger en heftiger. Maar ik had adempauze tussendoor waardoor de volgende heel goed was op te vangen.

Na enige tijd begon ik een enorme druk te voelen tijdens een wee. Het waren nog geen persweeën, dat wist ik zeker. Na een aantal keer die druk te hebben gevoeld heb ik gevraagd om een inwendig onderzoek. De pijn werd nu wel echt heel erg intens.
Ik zat op 9,5 centimeter ontsluiting en kreeg groen licht om mee te gaan persen. Ik weet nog wel dat ik het bijzonder moeilijk vond om te persen zonder een echte perswee maar na een paar keer gingen de ontsluitingsweeën over in persweeën. Ik geloof dat ik 2 goede persweeën heb gevoeld. Het ging ook zo belachelijk snel. Kenzie bleef maar dalen en dalen en dit keer deed dat zo’n vreselijke pijn dat ik maar door bleef gaan. Ze moet eruit! Ze moet eruit en wel nu! De verloskundige heeft me zelfs moeten stoppen zodat ze haar kon draaien.

Gelukkig hoefde ik niet lang te wachten want na slechts 6 minuten persen was daar eindelijk onze dochter! Met een dikke laag vernix op haar rug begon ze meteen hard te huilen. Dit keer wel tranen van geluk. Wat was ik blij dat ze er was!

Ik kijk met een oprecht goed gevoel terug op deze bevalling; een wereld van verschil met mijn eerste bevalling. Heb jij jouw opvolgende bevalling(en) ook anders ervaren?

8 Replies to “De geboorte van Kenzie”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s