De roze wolk en het schuldgevoel

Een roze wolk of een blauwe wolk. Het is al sinds mensenheugenis een begrip. Je bent zo dolgelukkig en compleet tot over je oren verliefd op je baby. Je geniet met volle teugen en zou willen dat je de tijd voor altijd stil kon zetten.

Als je mijn eerdere blogs hebt gelezen weet je inmiddels dat ik na de geboorte van Owen een postnatale depressie heb gehad en dat hij een huilbaby was. Wat nou mooie blauwe wolk? Pikzwart zul je bedoelen. Het heeft dan ook heel lang geduurd voor we het aandurfden om voor een tweede kindje te gaan. En toen we eenmaal in verwachting waren was daar die angst. Die vreselijke angst voor herhaling. Ik ben dan ook een beetje doorgeslagen in het vooraf “indekken”. Mijn emoties hield ik zoveel mogelijk buiten de deur. Ik durfde haast niet uit te kijken naar de geboorte en had alle doemscenario’s alweer in mijn hoofd. Zo kon het nooit tegenvallen dacht ik.

Naarmate de zwangerschap van Kenzie vorderde trapte ik steeds vaker en harder op een denkbeeldige rem. Waarom wilde ik dit ook weer? Kon ik het wel aan? Wat als.. Wat als.. Wat als.. Mijn verlof stond voor de deur en ik was er écht nog niet klaar voor. Pas met 39 of 40 weken kon ik het loslaten en was ik klaar voor de komst van baby nummer 2.

Na een voorspoedige bevalling was ze daar dan eindelijk. Het moment dat ik haar zag voelde zo onwerkelijk. Daar ineens was het mensje dat we maar weer eens hadden gemaakt. Dit keer waren er wel tranen van geluk. Ik kon mijn ogen niet van haar af houden. Wat was ze mooi en wat was ze klein! Toch bleef ik mijn emoties bewaken. De nare gevoelens konden nog komen. Het gehuil kon nog beginnen.

Op de dag van Kenzie haar newborn shoot krijste ze alles bij elkaar. Uren aan een stuk gilde ze haar longen uit dat kleine lijfje. Nu begint het dacht ik nog. Zie je wel, wéér een huilbaby. Ik voelde me vreselijk en kon wel janken. De angst was ineens wel weer heel groot. Maar het bleek een eenmalige episode.

Kenzie is een waanzinnig rustige en blije baby. Ze lacht zodra ze je ziet en kan kirren op de meest schattige manier die je ooit gehoord hebt. Huilen doet ze alleen wanneer er iets aan de hand is. Je kunt de klok gelijk zetten op wanneer ze gaat huilen en weet dan ook direct wat ze wil of waar ze last van heeft.

Na 3 weken durfde ik het eindelijk toe te laten en te zeggen; ik zit op een roze wolk!
Rozer dan roze kan niet. Mijn hart stroomt over van liefde voor haar. Het liefst zou ik haar de hele dag bij me hebben.

En daar zit ook direct het probleem. Ik voel me schuldig.
Schuldig naar Owen die de eerste 10 maanden van zijn leven geen dolgelukkige mama heeft gehad. Ik had hem zoveel liefde kunnen geven maar ik kon het simpelweg niet door die idiote depressie. Voor mijn gevoel heb ik hem daarin enorm tekort gedaan.
Terwijl het ’t grootste mama kind van de wereld is. En nu krijgt hij meer dan genoeg liefde, aandacht en steun. Het is mijn eerste kind. Mijn knappe kerel. Mijn leven zou niet meer compleet zijn zonder hem. Ik hou allebei evenveel van ze. Mijn hart is twee keer zo groot geworden nu ik twee kinderen heb.

En toch voel ik me schuldig. Dat is echt een issue waar ik even overheen moet. Twee compleet verschillende situaties en kinderen zorgen ook voor compleet verschillende emoties. Ik moet vertrouwen op mezelf en geloven dat ik voor beide kids een even goede moeder ben. Uiteindelijk komt altijd alles goed zullen we maar zeggen.

Heb jij je wel eens schuldig gevoeld tegenover je kind(eren)? En waarom?

5 Replies to “De roze wolk en het schuldgevoel”

  1. Heej meis!
    Ik kan me je schuldgevoel zo goed voorstellen, en ik kan ook niks zeggen wat je daadwerkelijk helpt. Owen zal het zich niet letterlijk herinneren, maar je weet niet wat hij onbewust mee gekregen heeft. Misschien (en hopelijk) wel niets!
    Maar geniet nu van je twee knappe koppies, en probeer het schuldgevoel los te laten, daar heeft niemand wat aan. Succes!! 😘
    Hier voel ik me regelmatig schuldig. Omdat ik 32 uur werk. Omdat ik paniekaanvallen heb. Omdat ik de eerste negen maanden een hel vond. Omdat ik mijn eigen vrolijke zelf daarna pas weer een beetje werd. Omdat ik zoveel van hem hou. Omdat ik door angst misschien te beschermend ben. Omdat, omdat, omdat…
    het enige wat helpt is in het hier en nu leven en ontzettend van mijn mannetje genieten. Zoveel dat de rest bijzaak is als ik vrij ben.
    Maar we komen er wel, jij en ik. Met de liefde zit het goed!

    Like

    1. Ik hou mezelf maar voor dat ik er ondanks alles altijd voor hem ben geweest en altijd voor hem heb gezorgd. Jij hebt het ook pittig gehad zeg hey. We hebben toch best wat gemeen zo samen!

      Like

  2. Allereerst; prachtige blog! Je schrijft heerlijk. Ten tweede; jammer dat je je schuldig voelt maar je hebt daar niet voor gekozen toch? Een depressie kun je nu eenmaal niet uitschakelen wanneer je daar zin in hebt, helaas. En Owen was nog zo klein, die zal het niet of nauwelijks gemerkt hebben. En je bent er nu volop voor hem, dus het is allemaal goed gekomen 🙂 Ik heb mij ook wel eens schuldig gevoeld (ook soort depressie-achting iets, maar deze kon ik gelukkig wel uitschakelen). Maar volgens mij doe je het hartstikke goed. De liefde stroomt over uit je blog 🙂

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s