Waarom ik gestopt ben met borstvoeding

Het is deze week Wereld Borstvoeding Week. “Samen sterk voor borstvoeding” is het thema en dus zie je overal weer promotie voor borstvoeding. Alleen maar goed. Borstvoeding is en blijft nu eenmaal de beste keuze voor je kindje; dat weet iedereen. Het is zelfs bij wet verplicht om dit op pakken kunstvoeding te vermelden. Schijnbaar is het, naast dat het dus wettelijk verplicht is, nog nodig om mensen hierop te attenderen. Van de week was hier trouwens nog een nieuwsbericht over welke je hier kunt lezen.

Maar dat is niet waar dit blog over gaat. Ik geef namelijk flesvoeding.
Bij Owen heb ik dit klakkeloos gedaan. Niemand binnen mijn familie bijvoorbeeld heeft borstvoeding gegeven of gekregen. Het is bij ons dus “normaler” om flesvoeding te geven. La Leche League schreef een heel goed artikel over cultuur of natuur bij borstvoeding. Dit artikel zette mij aan het denken. Want waarom zou ik geen borstvoeding geven? Ik kan het toch gewoon proberen?

En proberen zou ik. Ik gaf bij de verloskundige aan dat ik, in tegenstelling tot wat ik bij mijn intake aangaf, toch borstvoeding wilde gaan proberen. Echter had ik wel een “maar”. Mezelf kennende weet ik dat ik door kan slaan in bepaalde dingen. En het laatste wat ik wilde was tot het gaatje gaan om iets te laten slagen waarvan ik niet eens wist hoe ik er nu precies over dacht. Ik kreeg de opdracht om grenzen te bedenken en deze op papier te zetten voor de kraamzorg zodat zij me dan ook konden beschermen tegen mezelf als ik toch die grenzen zou gaan overschrijden. Nu denk je nog rationeel, zei de verloskundige. Straks zit je weer in een enorm rollercoaster dat de kraamweek heet. Ik vond het wel een goed plan en ben er dus ook echt over na gaan denken. Sander vond het in eerste instantie een beetje raar dat ik ineens wilde proberen om borstvoeding te geven (lees: cultuur) maar hij zou me wel steunen.

Eigenlijk waren mijn grenzen best simpel; ik wilde geen polonaise aan mijn lijf. Ik wilde niet alles uit de kast hoeven te trekken om die borstvoeding te laten lukken. En kolven wilde ik al helemaal niet. Niet in het begin althans. Als het me goed zou bevallen en alles goed zou gaan wilde ik er pas verder over nadenken.

En toen was daar die eerste keer. Die eerste keer aan de borst. Het enige wat ik dacht was “ehh.. oké”. Een heel apart gevoel. Maar Kenzie hapte vrijwel direct goed aan en kreeg ook al direct een flinke hoeveelheid colostrum binnen. Wat ze later wel weer uitspuugde maar hey, mijn borsten deden het gewoon! Ik was ook echt wel vet trots op mezelf. Alleen dat gepulk aan mijn lijf vond ik op zijn zachtst gezegd nogal awkward. Ik kon geen lekkere houding vinden waardoor Kenzie weg zakte en dus haar grip verloor. Mijn borst, mijn armen en mijn baby werden alle kanten op getrokken. Je zegt ook niet “doe maar niet” want ze willen je alleen maar helpen.

175

Thuis ging het al een stuk beter. Lekker op mijn eigen bank en een voedingskussen kon ik in een fijne houding voeden. Het ging ook echt goed. Kenzie leek voldoende binnen te krijgen. Maar het begon pijn te doen. Heel veel pijn. Zoveel pijn dat ik echt op mijn tanden moest bijten. Terwijl ze toch echt goed aanhapte. Nog eens proberen en nog eens proberen. Tot uiteindelijk 1 tepel kapot ging. Dan maar de andere borst proberen. Maar binnen no-time kon ik ook daar helemaal niets meer mee. We besloten dan maar een flesje kunstvoeding te geven om mijn borsten even een paar uurtjes rust te gunnen. Maar het bleef pijn doen. En borstvoeding mag geen pijn doen. Ik snap dat je tepels moeten wennen en dat daar echt ook wel even voor staat eer ze “gewend” zijn maar iedere opvolgende voeding deed het meer en meer zeer.

Toen de verloskundige op bezoek kwam hebben we het erover gehad. Zou ik niet kunnen gaan combineren? Om en om ofzo? Maar dat was geen goed idee werd me verteld. Of je stimuleert het, of je stimuleert het niet werd er gezegd. Er waren natuurlijk nog zat andere opties; tepelhoedjes, fingerfeeding en ga zo maar door. Daar was de polonaise. En aan deze polonaise wilde ik dus niet mee doen. Tóch nog besloten om door te zetten maar vanwege de vreselijke pijn zag ik tegen iedere voeding op. Ik voelde me daarnaast heel erg ongemakkelijk tijdens het voeden. Zit je dan met een baby aan je borst. En waarom dat dan ongemakkelijk voelde? Geen idee.

Ik heb nagedacht en nagedacht. Want hoe hard ik ook riep resoluut te stoppen als het me niet beviel, toch viel het besluit me heel zwaar. Ik kán borstvoeding geven. Moedermelk is het beste. Waarom zou ik stoppen? Ben ik geen vreselijke moeder als ik voor mezelf kies? Het antwoord is nee. Doorgaan zou niet goed geweest zijn voor mijn mindset. En geen blije mama is ook zeker geen blije baby. Daarom ben ik afgehaakt. En ik ben vreselijk gestraft hoor.. Stuwing waar je U tegen zegt, verstopte melkklieren en rode plekken all over.

Maar het is goed zo. De momenten dat mijn dochter wel borstvoeding heeft gehad pakken ze haar niet meer af. En mij ook niet trouwens. Ik heb haar in ieder geval de beste start gegeven die ze kan hebben. Ook al was het maar een paar dagen. Ben ik toch nog trots op.

Geef jij borstvoeding? Of heb je toch gekozen voor flesvoeding? Vertel me jouw verhaal!

Foto’s door Captured by Do.

8 Replies to “Waarom ik gestopt ben met borstvoeding”

  1. Ik wilde heel graag borstvoeding geven. Ik wist dat het een karwei ging worden, want ben diabeet, heb een borstverkleining gehad en zou worden ingeleid. Het inleiden gebeurde alleen eerder dan gedacht (36 weken) en draaide uiteindelijk uit op een spoedkeizersnee. Al met al een heel lijstje waarom het lastig zou worden, ik had niks mee haha.
    De eerste dagen leek het toch aardig op gang te komen, tot het moment dat onze zoon ging spoken en ik door de stress ineens droog stond. Ik heb het enorm hard geprobeerd, maar hoe hard ik ook kolfde (want hij kon bij mij niet drinken) meer dan 20 ml per sessie Kwam er niet. Ik was ook nog behoorlijk ziek, moe en had veel te verduren gehad. Het was zelfs zo erg dat ik zo graag wilde dat ik tijdens het kolven van mn stoel afdonderde van de slaap.
    Ik had nog de hoop dat het beter zou gaan als Ubbe ook thuis zou zijn. Helaas was dat niet het geval en heb ik de keuze moeten maken te stoppen. Voor mezelf. hoe verdrietig ook, het was de juiste beslissing. En tja, de fles geven is ook een mooi en intiem moment. Daar geniet ik nu na een jaar nog van!

    Like

    1. Ook al zo’n tegenvaller.. Ik voel me er soms nog een trut om hoor. Zoveel vrouwen die willen maar niet kunnen en ik die dan stop omdat het me te pijnlijk is en omdat ik me er oncomfortabel bij voel.. Gelukkig is flesvoeding een prima alternatief. We mogen blij zijn dat deze keuze er is.

      Like

      1. Waarom een trut voelen? Dat de meiden werken wil niet zeggen dat het wérkt! Voor jou werkte het duidelijk niet, niet doen dan. Voor mij werkte het ook niet. Letterlijk haha. lekkee de fles hoor, niks mis mee.

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s