Mijn nieren en ik

28 Jaar geleden ben ik op de wereld gekomen met een aangeboren afwijking. Ik heb namelijk een verdubbeling van de ureter (urineleiders) en een extra nier aan de linker kant. Deze afwijking is echter pas vorig jaar ontdekt nadat ik na heel lang zeuren via de huisarts eindelijk werd doorgestuurd naar de uroloog.

Waarom? Ik heb namelijk heel vaak blaasontsteking. De teller staat as we speak op 19 keer. 4 Daarvan zijn uitgemond in een nierbekken ontsteking. Als je wil weten hoe dát voelt zou ik zeggen steek eens 10 broodmessen in je onderrug en ga vervolgens in een sauna zitten met een riem op het kleinste gaatje om je middel. Niet tof. En iedere keer maar met een potje leuren terwijl je de uitslag toch wel weet. Een keer heb ik een experimentele antibiotica kuur gekregen gecombineerd met Tramadol; een hele sterke pijnstiller die onder de morfines valt. Ik heb dingen gezien dat wil je niet weten. Compleet van de kaart was ik. Daarna was ik er helemaal klaar mee en heb ik een uitgebreid onderzoek geëist.

Eindelijk werd ik doorgestuurd want de huisarts vond het ook wel wat veel worden. In het ziekenhuis werd via een echo een zogenoemd dubbel nier systeem ontdekt; aan de rechterkant is het normaal maar aan de linkerkant heb ik 2 functionele nieren met ieder een urineleider. In totaal dus 3 nieren en 3 urineleiders. Vervolgens werd een MRI gemaakt waarbij ik vooraf contrastvloeistof ingespoten kreeg. Ze konden dan zien of de dubbele urineleiders allebei in de blaas uitkomen of dat ze met elkaar verbonden zijn. Bij mij komen ze allebei in mijn blaas terecht.

Maar.. Hierdoor gebeurt het soms dat urine langs de ene urineleider naar de blaas stroomt en langs de andere weer terug omhoog glipt. De afvalstoffen worden dan dus teruggevoerd en dan vergiftig je jezelf. Dat resulteert dan in een dikke blaasontsteking. Dit kan worden verholpen door een klemmetje te plaatsen om een van de urineleiders maar dat laat ik voorlopig nog niet doen.

Tijdens de zwangerschap van Kenzie heb ik ook de keuze gekregen om de 20 weken echo in een gespecialiseerd ziekenhuis te laten doen om haar nieren extra goed te bekijken. Toen ik zwanger was van Owen wist ik nog niet van de afwijking af dus besloten we om gewoon bij onze eigen verloskundige de 20 weken echo te maken. Als er dan twijfel zou zijn konden we altijd nog naar Breda. Maar Kenzie haar nieren zijn in orde. Van Owen weten we het dus niet. Misschien als hij ooit last krijgt dat we dit nog laten controleren. Het is schijnbaar wel erfelijk.

Voor nu heb ik een grote voorraad aan antibiotica liggen die ik meteen kan pakken als het weer eens raak is. Zoals nu dus. Vanochtend werd ik wakker en voelde direct dat het mis was. Doordat ik meteen medicijnen kan pakken zwakt de pijn gelukkig ook snel af. Godzijdank ben ik zo slim geweest om ze mee te nemen naar Frankrijk. 3 Hoeraatjes voor de Furabid!

Heb jij ook een gevoelige blaas? Of heb je een andere aangeboren afwijking die later pas aan het licht is gekomen?

One Reply to “Mijn nieren en ik”

  1. Dat lijkt mij ontzettend vervelend! Gelukkig weet je nu in elk geval hoe en wat en heb je een voorraadje. Ook wel een beetje jammer dat het nu precies in je vakantie moet opspelen.. Hopelijk blijft Owen dit bespaard.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s