An apple a day keeps the doctor away

Een bekend gezegde. Groenten en fruit zijn essentieel voor een gezond leven. En voor je kind is het ook nog eens belangrijk voor de ontwikkeling. Gelukkig is Owen dol op fruit. Natuurlijk lust en zeurt hij ook graag om een koekje, een snoepje of een ijsje maar om een banaan kan hij net zo hard roepen.Appels, peren, druiven, aarbeien, bananen, meloen, kiwi’s, pruimen.. Het gaat er allemaal in.   In de ochtend krijgt hij dan ook altijd een variatie aan fruit en in de middag wat lekkers.

Vorig jaar kreeg Owen ineens uit het niets hele zure poepluiers. Water was nog dik vergeleken met wat hij produceerde. Hij moest nog een paar kiezen dus stak ik het daar op. Maar de diarree bleef aanhouden. En die was zo zuur dat heel zijn billetjes binnen no time compleet kapot waren. Verschonen werd een ramp. Via de huisarts kreeg ik een zalfje om de boel te laten genezen. Maar de diarree hield niet op. Na enige weken ben ik weer naar de huisarts gegaan. Op haar verzoek hebben we ontlasting in moeten leveren welke op kweek werd gezet. Hier kwam niets uit en dus werd het op een virus gegooid. De diarree stopte gelukkig na een paar dagen dus dat zal het dan inderdaad wel geweest zijn dachten we.

Tot na een tijdje de boel weer van vooraf aan begon. Enorm zure luiers die blaren op Owen zijn billen veroorzaakten. En dus gingen we weer terug naar de huisarts waarna opnieuw ontlasting op kweek werd gezet. Ook dit keer kwam er niets uit. De huisarts vond dit toch vreemd en stuurde ons door naar de kinderarts in het ziekenhuis. Inmiddels moesten we Owen meerdere malen per dag compleet verschonen omdat die bijtende troep langs zijn benen naar beneden liep. Gelukkig konden we vrij snel terecht. Weer ontlasting in moeten leveren, evenals urine. Ook werd er bloed geprikt (mijn arme moeder hart) en werd een waterstof blaastest ingepland. Met deze tekst kunnen ze onder andere lactose intolerantie opsporen. Een paar dagen later kregen we een telefoontje; er was een ecoli bacterie aangetroffen in zijn ontlasting die bij eerdere kweken onopgemerkt was gebleven. Makkelijk gezegd had hij dus een hardnekkige voedselvergiftiging. Blijkbaar kan dat 3 maanden aanhouden. We kregen medicijnen en daarmee was de kous af. De medicijnen deden hun werk en de diarree verdween weer.

Maar na een paar weken kwam het wéér terug. Met de handen in het haar zijn we zelf aan het Googlen geslagen waarbij we bij peuterdiarree uitkwamen. Deze soort diarree kan bij peuters worden veroorzaakt door een infectie of nog niet goed werkende darmen. Maar meestal is het een gevolg van te weinig vezels eten, te weinig vet en teveel suiker. Een infectie had ie niet meer dus zijn we gestart met het extra toevoegen van gezonde vetten aan zijn eten. En weer verdween de diarree. Dit maal blijf hij ook langer weg. Hadden we nu dan eindelijk de oplossing gevonden?

Nee dus. Opnieuw begon de diarree. Hoe dan?!
Het is toen dat we naar voedsel intolerantie zijn gaan kijken. Maar waar begin je met zoeken? Wij zijn iedere dag gaan opschrijven wat Owen at en dronk en hebben mijn moeder die 1 dag in de week oppast en de gastouderopvang waar hij 2 dagen naartoe gaat gevraagd hetzelfde te doen. Zoeken naar overeenkomsten. De diarree zwakte ondertussen weer af maar wij gingen door met zoeken. Toen hij op een dag weer helemaal onder zat zagen we op het lijstje dat hij de dag ervoor pannenkoeken had gegeten. Bij mij waren ze ook niet helemaal lekker gevallen dus staken we het daarop. Een tijd land waren pannenkoeken dus verboden in ons huis. Tot we besloten om dit te provoceren om te kijken of het ook daadwerkelijk de pannenkoeken waren. Gebakken en voorgeschoteld met poedersuiker. Niks. Maar wat was het dan? Inmiddels zaten wij met de handen in ons haar.

Owen groeide gewoon door en kreeg zijn kiezen waardoor we nu ook hard fruit in stukken aan hem gaven. Een appel leek me altijd zo lastig eten voor zo’n klein kereltje maar omdat ik zelf dol ben op appels en Owen dat genot niet wilde ontzeggen ben ik begonnen met kleine stukjes. En bam! Diarree. Eerst dachten we nog dat het toeval was. Maar een paar dagen later kreeg hij na het eten van een appel weer een enorme zure poepbroek. We zijn nog eens gaan kijken naar alle lijstjes die we bij hebben gehouden en zijn vervolgens naar de ingrediëntenlijst van het betreffende product gaan kijken. Diksap bevat enorm veel appelconcentraat. En die pannenkoeken waar ik het eerder over had? Daar had ik appelstroop op gesmeerd omdat me dit beter leek dan gewone schenkstroop. Appel wordt toegevoegd aan veel voedingsmiddelen zoals koekjes, taarten, ontbijtgranen, vruchtensap, moes, smoothies en biscuits. Eigenlijk zit het dus bijna overal in.

Direct zijn we gestopt met eten en drinken waar ook maar iets van appel in zat.
En de diarree verdween als sneeuw voor de zon. Voorgoed. Inmiddels kan hij Taksi 0% Suiker verdragen; hier zit slechts 4,9% appelconcentraat in. En Pink Lady appels kan hij een halve met mate eten. Owen heeft dus een appel intolerantie. An apple a day houdt de doctor bij ons dus niet away. Ieder nieuw voedingsmiddel wordt uitgebreid bestudeerd om er zeker van te zijn dat er geen appelconcentraat in zit. Het voordeel van zijn intolerantie? Veel zoete “troep” eet of drinkt hij nu dus niet omdat hij er niet goed tegen kan. Maar hij maalt er niet minder om gelukkig.

Heeft jouw kind een intolerantie of allergie?

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s