Verschil moet er zijn

Dat is wat ze zeggen tenminste. Maar op sommige vlakken is het juist handig om juist niet verschillend te zijn. Opvoeding bijvoorbeeld. Als ouders hoor je op 1 lijn zitten en waarschijnlijk heb je al veel met je partner besproken over hoe jullie het zullen doen met de opvoeding van jullie (toekomstige) kind. Wij ook. Iedereen heeft wel een ideaalbeeld in zijn hoofd dat zou horen te werken maar vaak werkt het in de praktijk toch anders.

Mijn man en ik zitten wel op 1 lijn hoor, begrijp me niet verkeerd. Maar wij werken het ouderschap beide op een andere manier uit. Dat gaat prima wanneer een van ons alleen is met Owen (aan Kenzie is momenteel nog niet veel op te voeden, haha) maar wanneer we samen zijn loopt het vaak uit op een drama. Waarom? Sander is streng opgevoed. Strenger dan ik me het kan herinneren van hoe ik ben opgevoed. You act what you know dus de dingen die jou zijn geleerd en hebt meegekregen neem je mee wanneer je zelf voor de parent challenge komt te staan. In ons geval botst dat dan ook wel eens.

Nu kan Owen een enorme peuterpuber zijn met giga driftbuien, schreeuwen, slaan en vooral niet luisteren. Momenteel vieren we de hoogtijdagen en dat is soms enorm vermoeiend wat je eigen gemoedstoestand ook niet echt ten goede komt. Ik kan ook echt wel boos worden en streng zijn als het er op aan komt maar ik ben er van overtuigd dat er meerdere manieren zijn om mijn kind te laten luisteren. In de hoek zetten is er daar zeker 1 van maar afleiding bijvoorbeeld ook. En dus probeer ik zoveel mogelijk af te leiden en de andere kant op te sturen. Uiteraard zijn er regels waar ik me aan hou. Ik vind mezelf aardig consequent. Slaan of gooien is overigens een dikke no go en dat weet Owen dus daar krijgt hij direct “straf” voor (lees: in de hoek).

De manieren van opvoeden bespreken Sander en ik vaak als de rust in ons huis is wedergekeerd maar toch maak ik soms de fout om direct op te vliegen als Sander op een manier reageert op een situatie die mij niet aanstaat. Ik ben het wel eens met het waarom maar niet met het waarop. Waar ik zo mijn best doe om af te leiden om een driftbui of “straf” te voorkomen is Sander erg kordaat met een enorme no nonsense mentaliteit.

En dat gaat dus mis. Want kinderen voelen die verschillen feilloos aan. Dat resulteert in uittesten en naar mama rennen als papa corrigeert of andersom. Eigenlijk is het gewoon enorm verwarrend voor hem. Zeker omdat ik soms mijn mond niet kan houden en Owen ziet dat ik het niet eens ben met een consequentie die wordt opgelegd of de manier waarop een situatie wordt benaderd. Dat is echt mijn biggest flaw. Sander heeft dat andersom net zo goed maar die weet het wel te bewaren voor de avonduren. Communication is key. Daarom blijven we ook praten over het parenten. We proberen de dingen natuurlijk zoveel mogelijk op dezelfde manier te doen want uiteindelijk wil je niets anders dan duidelijkheid voor je kind en hoop je dat je met jouw opvoeding je kind groot brengt tot een evenwichtig persoon. Structuur is daarin zo belangrijk. 2 Verschillende “stijlen” werkt gewoon niet. Gelukkig gaat het steeds beter. Het is voor ons net zo goed een leerproces als dat het voor onze peuter is.

Welke manier nu uiteindelijk het beste is weet denk ik niemand want er is geen enkele peuter die zich altijd keurig gedraagt. Heb jij er wel zo een vertel me dan alsjeblieft je geheim!

Zitten jij en je partner op 1 lijn? Of zijn er bij jullie ook verschillen?

2 Replies to “Verschil moet er zijn”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s