De grote “ik-wil-niet-eten” fase

Owen is nu 2 jaar en 8 maanden en een hele grote eter. Altijd al geweest. En dan bedoel ik dus dat ie een complete pizza met het grootste gemak naar binnen kan schuiven (wat van ons natuurlijk niet mag). Het is dan ook een flinke jongen; laatst hebben we hem nog gemeten en gewogen en inmiddels is hij de meter voorbij en weegt hij ruim 16 kilo. Hij is dus net zo groot als een 4 jarig kind. Owen heeft overigens een keurig BMI en is zeker niet te dik maar hij kan vreten alsof zijn leven er vanaf hangt. Peuters horen toch eten te weigeren? Op het consultatiebureau (volgens sommigen het consternatie bureau) zeggen ze dat dat eten weigeren echt nog wel komt.

Maar wanneer dan? Nou, nu dus. Ineens van de een op de andere dag wil meneer niet meer eten. Na 2 jaar en 8 maanden riep ie voor het eerst “Woenie eten!” toen ik zijn prakkie op tafel zette. Dingen die ie voorheen heerlijk vond zoals rode kool en sperziebonen schuift ie nu opstandig weg. Hij wil direct een toetje. Nu is een namaaltijdse versnapering bij ons onderdeel van het avondeten dus die krijgt hij dan ook altijd. Eerder schoof hij zijn eten ook wel weg omdat hij een toetje wilde maar dan at hij achterstevoren; eerst zijn vla of kwark en dan zijn avondeten. Maar nu dus niet meer. Alles wat ik  hem aanbied is niet goed maar een koekje, snoepje of ijsje gaat er natuurlijk wél in.

20170808_160408.jpg

Over het niet willen eten zit ik niet in. Hij kan het hebben en het is ooit eens ergens aangetoond dat kinderen van Owen zijn leeftijd kunnen overleven op een hamburger per week (bij wijze van, liever een gezonder alternatief natuurlijk). Wil je niet? Prima. Lekker laten staan. Maar je krijgt ook niets anders. En zo gaat ie de laatste tijd best vaak zonder eten naar bed. Ik ben best hard daarin. Niet eten is dan ook niet eten. Geen alternatief, niks. Je wacht maar tot het volgende eet moment. Iets met eten wat de pot schaft. Wel zorg ik nu bijvoorbeeld voor chocolade pasta die minder vet bevat. Zo heb ik nu een hoop van De Kleine Keuken in mijn kastje staan. Ook probeer ik zoveel mogelijk eten een andere naam te geven om het nét even wat aantrekkelijker te laten klinken. Ik probeer dus wel toch iets gezonds en verantwoord naar binnen te krijgen bij hem.

Maar waar ik dus een beetje simpel van wordt is het constante gezeur om een koekje, snoepje of ijsje. Dat begint ’s ochtends om 08.00u al. Ik werk dan ook met de wekker op mijn telefoon; als de telefoon gaat dan krijg je een koekje of snoepje. Dan houdt het vragen in ieder geval op. Ook een klein puntje van irritatie: we hebben voor Owen 5 eet momenten per dag. Hij krijgt dan een half uurtje om het op te eten. Normaal gesproken geen probleem maar nu laat hij het staan. En 5 minuten nadat we het hebben opgeruimd begint het.. “Ik heb zo’n honger mama, mijn buikje wiebelt.” Daar krijg ik pas écht kippenvel van. En ik moet dan de consequente moeder blijven en zeggen dat hij moet wachten tot het volgende eetmoment. Urgh.. Peuterpubers!

Soms gaat het ook een dag goed en eet hij netjes alles op. Dan zegt hij ook hoe lekker hij zijn boterhammen vind en goed mama kan koken, haha! Dan eet ie weer net zo lekker en uitgebreid als voorheen en zie je hem ook genieten van zijn eten. Gelukkig maar.
Voorlopig valt ie dus nog niet om 🙂 Zou wat zijn als al die weigerende dreumessen, peuters en kleuters bij bosjes neervallen. Want ondanks dat ik weet dat ook dit wel weer voorbij gaat maak je je toch zorgen als ze een “balansdag” houden. Als moeder zijnde wil je toch je kind het allerbeste geven. Maar ook hier geldt dus de welbekende mantra: het is een fase, het is een fase, het is een fase!

Hoe is dat bij jullie?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s