Love Story

Hiep, hiep, hoera! Vandaag is mijn man jarig! Sander wordt maar liefst 30 jaar oud.

Voor vele een mijlpaal. Mensen schijnen het vreselijk te vinden om 30 te worden. Ik zie mezelf er, met mijn 28 jaar, (nog) geen problemen mee hebben. Toen ik hem leerde kennen was hij “nog maar” 19; we gaan al aardig meetellen dus. Laatst vroeg hij me wanneer ik eens een blog over de grootste inspiratie van mijn leven ging schrijven; namelijk hem. Uiteraard bedoelde hij dat sarcastisch maar nu is het er dan toch van gekomen. Ha! Waarschuwing. Het is best een epistel 😉

The meet

In januari 2007 maakte ik, na vele uitnodigingen via e-mail, een profiel aan op Faxebox*. Facebook? Nee. Facebox; een grote Belgische social media website. Ik vulde wat info over mezelf in, knalde er een aantal foto’s op en dat was dat. Omdat er toen nog niet zoiets bestond als een privé profiel kon iedereen op jouw foto’s reageren. Ik vond het een aardige vleeskeuring aangezien er veel met cijfers werd gewerkt zoals 10+ . Heel apart. Één reactie however viel me op; namelijk die van een of andere Sander die reageerde met iets van “ik zie je dat je in Halsteren woont. Leuk dorp! Altijd doorheen gefietst”. Ik heb eerlijk gezegd geen idee meer wat ik terug heb getikt. Wel weet ik dat we een aantal privé berichten over en weer stuurden waarna we besloten elkaar toe te voegen op, jawel, MSN (oh, the memories!!) .

3861

Ook hier praatten we uren en uren achtereen met elkaar en er ontstond een klik. Telefoonnummers werden uitgewisseld en we begonnen te SMSen (more memories!) . Ik heb toen heel wat prepaid kaartjes er doorheen gejaagd.

*Na een tijdje werd Facebox omgedoopt naar Netlog en inmiddels is het overgenomen door Twoo. 

Sander was de eerste die voorstelde om eens af te spreken. Op mijn profiel had ik aardig wat foto’s van mezelf staan maar op zijn profiel stond geen enkele foto van hem zelf. Hij had mij gezien, maar ik had hem nog nooit gezien. Ehh, ja. Leuk dat je wilt afspreken maar dat gaan we echt niet doen als ik niet zeker weet dat je geen 50 plusser bent. Ikzelf was toen nog maar 17. Na veel vraag vanuit mijn kant heeft ie de webcam (nog meer memories!) van zijn zusje gepikt voor de grote reveal.

Oh…

Het beeld bleef draaien en draaien en toen ineens was hij daar op mijn scherm. Mijn webcam stond ook aan dus hij kon mijn reactie zien. Nu moet je je voorstellen dat als je weken met iemand praat je een bepaald beeld krijgt van zo’n persoon. Ik zal je vertellen dat ik héél erg mijn best moest doen om de teleurstelling niet van mijn gezicht af te laten druipen. Oeps. Helemaal niet mijn type, die kerel. Maar toch, zijn karakter was leuk en de online klik was er. Ging ik dan echt oppervlakkig doen en een ontmoeting uitsluiten? Nee dus. We spraken af en hij zou op de fiets naar mij toe komen. Mijn moeder stond er overigens op omdat ze het maar niks vond dat ik ging afspreken met een “vreemde”.

Onze eerste ontmoeting ging overigens niet door, omdat meneer een lekke band had. Dat geloofde ik in eerste instantie niet maar hij zei dat hij hem zou maken en dan het weekend daarop zou komen. En ja hoor, een week later liep ik super zenuwachtig naar de afgesproken plek om hem op te halen.

Liefde op het eerste gezicht

Daar stond hij, met zijn rug naar me toe. Ik sprak hem aan en hij draaide zich om.
Die webcam die ie had gepikt was overduidelijk kapot want in het echt was hij veel leuker! Ik durf met recht te zeggen dat ik then and there voor hem viel. We liepen naar huis en brachten de hele dag met elkaar door. Hij is zelfs mee geweest naar mijn dansles en ’s avonds hebben we nog wat tv gekeken. Onze eerste kus was ook die avond. Die viel wél enorm tegen, haha! Ik geloof dat we beiden van de spanning niet goed wisten wat we deden.

De week die volgde heb ik voor gigantisch veel geld SMSjes verstuurd en het weekend erop zat hij weer bij mij op de bank. Vanaf toen hadden we officieel “verkering”.

IMG_0171

De dagen, weken, maanden en jaren verstreken.
In het begin dacht ik dat deze liefde slechts een paar maanden zou duren. Geen idee waarom. Ik kon me simpelweg niet voorstellen “de ware” te hebben gevonden. En toch bleven we bij elkaar.

Na een jaar of 2 wilden we gaan samenwonen. Daar moest natuurlijk een hoop voor worden gespaard en dus werd er een uitzet lijst gemaakt. We namen een inboedel over van mijn nicht en met verjaardagen, Sinterklaas en Kerst kregen we cadeaus in de vorm van uitzet. Dit werd allemaal bij mijn moeder op zolder bewaard. We schreven ons in bij de woningcoöperatie en in mei 2011 kregen we een flatje toegewezen. Dat was trouwens nog een behoorlijke flat met 3 slaapkamers, een grote keuken en een nog groter balkon. Ruim zat voor ons twee. Er moest veel aan worden gedaan maar dat deden we met met heel veel liefde. En zweet, want het was bloed en bloed heet in de dagen dat wij daar bezig waren. Maar dat gaf niks want eindelijk hadden we iets voor ons samen.

De wereld was van ons

Nu we samen woonden konden we ook op reis. Onze eerste reis ging naar Istanbul; een groepsreis off season wat resulteerde in een gezelschap van 60 Plussers. Wisten wij veel. Maar het was geweldig! En ook 60 Plussers hebben humor. Hele droge humor.
De reizen die volgden gingen naar Budapest, New York, Nessebar en Krakau.
Onze gezamenlijke liefde voor heavy metal voerde ons ook 2 keer naar Wacken Open Air. We waren vaak op stap; poolen, naar de bioscoop, uit eten. You name it. Als kers op de taart kochten we een spiksplinternieuwe auto. Het leven was goed op ons kleine, grote flatje.

Bouwen aan onze toekomst

Na een aantal jaren te hebben samen gewoond ontstond er een kinderwens.
We gingen op zoek naar een ander huis; een koopwoning. Een woning waarin we verder konden bouwen aan onze toekomst. Binnen een half jaar hadden we ons huis gevonden, gekocht en ingericht. Omdat we geen samenlevingscontract wilden en niet konden trouwen zoals we wilden door gebrek aan fondsen (na een nieuwe auto en een nieuw huis was het wel op zeg maar) hebben we op 27 mei 2014 op papier voor elkaar gekozen door middel van een geregistreerd partnerschap. Niks bijzonders; 5 minuten binnen en weer naar buiten. Een paar dagen vierden we een klein feestje thuis. Onze “huwelijksreis” was een dagje Disneyland Parijs. Niks speciaals dus maar nu mocht ik wel Sander zijn naam dragen. Ik was toen net 15 weken zwanger overigens.

Op onze flat hadden we al 1 “oefen ronde” gehad en nu konden we ons volledig storten op het zwanger worden. In maart 2014 stond ik met een positieve test in mijn handen. Wauw! We kregen een kindje! Overigens was er niks romantisch aan het moment dat ik het Sander vertelde. Na een korte “yay”, kus en knuffel ging ik gewoon verder met koken. We beseften het nog niet helemaal maar na een eerste “goede” echo landde het definitief. Wij werden papa en mama! En op 9 december werd ons eerste kindje geboren; een zoon. En we noemden hem Owen.

Owen Kiddografie 14.jpg

Diep dal

Zoals jullie misschien wel weten en gelezen hebben, heb ik na de geboorte van Owen een postpartum depressie gehad. Een depressie is niet alleen zwaar voor jezelf maar ook voor degene met wie je samen woont. We zijn in deze periode dan ook door een diep dal gegaan. Sander heeft ontzettend veel te stellen gehad met mij. Want degene van wie je het meeste houd krijgt, excuse my French, de meeste sh*t over zich heen. En ook Sander heeft moeten dealen met de huilbaby die Owen was. Donkere wolken pakten zich samen boven ons.

Ik was niet meer de vrouw op wie hij verliefd was geworden. Die woorden raakten me zó enorm hard dat ik dacht dat het voorbij was. Maar hij had gelijk. Ik was ook niet meer wie ik ooit was. Er was geen fractie meer over van mezelf. Dat wist ik ook wel. Maar het einde van de tunnel was zo ver weg.

Gelukkig kon ik na een tijd hulp krijgen en na een jaar intensieve therapie werd ik langzaam weer mezelf en ook “wij” krabbelden weer op. Zonder Sander had ik het niet gered. Hij heeft toen zoveel voor ons gezin gedaan. We waren nu sterker dan ever en durfden het weer aan om voor een tweede kindje te gaan.

The rest is history

Nu zitten we, bijna 11 jaar later, nog steeds aan elkaar vast geroest. We hebben een koophuis, 2 auto’s voor de deur, een fijn leven en ons gezin is afgelopen juni uitgebreid met de komst van onze dochter Kenzie .

1 Jaar geleden

Wat trouwens extra bijzonder is aan deze 20 september.. Vandaag stond ik 1 jaar geleden met een amper zichtbare maar toch positieve zwangerschapstest in mijn handen. Ik had nog 5 dagen te gaan tot mijn NOD maar dacht “het zou toch een prachtig verjaardagscadeau zijn als het raak zou zijn”. Sander zag natuurlijk niks op die test, je moest dan ook echt wel haviksogen hebben maar ik wist het bijna zeker.

Op mijn NOD zelf stond ik met een prachtige Clearblue test in mijn handen die het nog eens bevestigde.

20160924_085052

De toekomst

We hebben mooie plannen voor 2018 en daarna zien we wel weer verder. We nemen het zoals het komt en proberen er wat moois van te maken.

Ik kan oprecht zeggen dat ik “de ware” heb gevonden. Ik zie mezelf met geen ander dan hem. Natuurlijk is er wel eens wrijving of zien we dingen graag anders maar dat hoort erbij. Hij is mijn one and only en samen zijn we compleet.

Nitz, ik hou van je! Happy 30th birthday!

Heb jij ook je soulmate gevonden?

2 Replies to “Love Story”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s