De nacht dat ik niet sliep

Van de week was het nodig tijd om mijn telefoon eens leeg te maken; mijn geheugenkaart was vol. Bij het leegmaken van mijn telefoon kwam ik de foto’s tegen van het zwaarste weekend sinds Kenzie haar geboorte.

Het was vrijdag 7 juli; Owen was die dag samen met de gastouder naar peutergym geweest en omdat het schitterend weer was besloten we dat hij met haar mee mocht gaan zwemmen. Kenzie was net 3,5 week oud en dus stond alles nog aardig op zijn kop. Ik merkte dat hij wel toe was aan even uitrazen, dus het zou hem vast goed doen. Eenmaal thuis was hij niet zo lekker en dus plantte ik hem op de bank met de tablet. Voor het slapen gaan besloot ik nog even te temperaturen en toen bleek dat hij 39 graden koorts had. Koorts komt en gaat bij die kids, dus paracetamol gegeven en op bed gelegd.

Sander repeteert op vrijdagavond altijd met zijn band dus hij was niet thuis. Kenzie begon wat te murmelen en 23.00u besloot ik dat het tijd was voor de laatste voeding. Ze dronk niet goed. Anders dan anders. Misschien zat er een boertje dwars dus pakte ik haar op zodat ze rechtop kon zitten. Bij het oppakken gilde ze het uit. Eerst besteedde ik er geen aandacht aan maar zodra ik haar weer onder haar armpjes vast pakte slaakte ze een enorme kreet van pijn. Ik begreep er niets van.

Moederinstinct

Iets zei me dat ik haar ook eens moest temperaturen. Ik kleedde haar uit en zag dat ze niet helemaal de kleur had die ze zou moeten hebben. De thermometer gaf 39,7 aan. Dit is niet goed. But then again, Owen had ook koorts gehad. Sander was inmiddels thuis en ik vertelde hem van de koorts. Zouden we haar paracetamol moeten geven? Als ze zo klein zijn mogen ze toch helemaal geen koorts hebben? Ik besloot de huisartsenpost te bellen.

Ik moest haar direct oppakken en langskomen, want zulke hoge koorts bij zulke kleine baby’s kan erg gevaarlijk zijn. Er ging een fles in mijn tas en een speen en ik reed met haar om iets over 12 ’s nachts naar het ziekenhuis. De dokter daar kon niets vinden en besloot ons door te sturen naar de spoedeisende hulp. Als ik nu naar deze foto kijk, zie ik dat ze ontzettend ziek was.

20170708_011010

SEH

Op de spoedeisende hulp werd een plaszakje aangebracht en er werd paracetamol gegeven. Er werd verteld dat het bij de hele kleintjes standaard is om direct een infuus aan te leggen om met antibiotica te kunnen starten. Bij baby’s kan het heel snel gaan en dus willen ze dan liever het zekere voor het onzekere nemen.

Wat. Een. Hel.

3 Doktoren moesten er aan te pas komen om Kenzie te kunnen prikken. De planning was om een ader aan te prikken, bloed af te nemen en in diezelfde ader het infuus aan te leggen. Niet dus. Ze konden nergens een geschikt bloedvat vinden en dus bleven ze maar prikken en prikken. Kenzie gilde alles aan elkaar en was inmiddels dood op. Ik probeerde me sterk te houden en haar te troosten. Na een uur konden ze eindelijk bloed afnemen. Maar omdat dit erg moeizaam ging moesten ze alsnog op zoek naar een ander vat om het infuus goed te kunnen plaatsen.

Ik moest enorm plassen dus ik vroeg de dokter even te wachten zodat ik gauw kon gaan. Eenmaal terug was dokter nummer 3 erbij gekomen om het eens te proberen.
“Als u nu even daar gaat staan om haar armen en benen vast te houden” waarop ik haar verbeet dat ze gewoon dat verdomde infuus moesten zetten! Ik was de beleefdheid meer dan zat. Mijn meisje van 3,5 week oud lag te gillen van de pijn omdat ze inmiddels al 2,5 uur aan het prikken, roeren en duwen waren met verschillende naalden.

IMG-20170708-WA0004

Bij de laatste poging brak ik compleet. Er was niets wat ik kon doen. En niemand die aan me vroeg hoe het ging of vertelde dat het allemaal goed zou komen. Nu ging het natuurlijk niet om mij maar ik heb me nog nooit zó alleen gevoeld. Eindelijk zat dat stomme ding erin en viel Kenzie in een hele, diepe slaap.

Aan het begin van de nacht werd verteld dat ze misschien opgenomen zou moeten worden. Op de gang hoorde ik de dokter overleggen met het hoofd van de afdeling kindergeneeskunde. Ik hoorde ze zeggen dat het beter was om haar inderdaad op te nemen. Weten jullie dat dit tegen mij niet eens officieel is medegedeeld? Ik moest gewoon mijn spullen pakken en meekomen. Hierover heb ik later nog een klacht ingediend overigens.

Opgenomen

Een super vriendelijke zuster liep met me mee naar wat Kenzie haar kamer zou worden. Ze werd aangesloten op een hoop monitoren en ze kreeg weer paracetamol toegediend. Het plaszakje zat inmiddels vol en kon ook worden opgestuurd. Daar lag ze dan. Arm kind. Zo klein en dan al de warmte van je eigen mama en bedje moeten missen.

Deze zuster vroeg me wél hoe het met mij ging en of ze iets voor mij kon betekenen.
Ik was haar dan ook eeuwig dankbaar toen ze me om 04.00u een kop koffie kwam brengen. Nu Kenzie sliep besloot ik om even naar beneden te gaan en Sander te bellen. Ik was ook echt even toe aan wat frisse lucht.

Om 05.30u maakte ik het bed op en wilde ik wat gaan slapen. Net toen ik wat begon te doezelen stond de dokter aan mijn bed. Kenzie haar urine was niet zuiver. Dit kon ook komen door wat viezigheid van haar luier dus ze gingen “even” een katheter plaatsen om nog een keer urine af te nemen. “U mag wel gewoon gaan slapen hoor”. Wat denk je zelf?! Waarschijnlijk krijst ze het weer uit en jij loopt daarna gewoon weg om je ding te doen. Ze heeft haar moeder nodig. Maar ze was zó moe, dat ze er niet eens wakker van werd. Uiteindelijk viel ik om 07.00u in slaap waarna ik om 08.30u wakker werd gemaakt door Sander.

Hij heeft ’s ochtends mijn moeder gebeld en gevraagd of zij Owen op kon vangen. Dit heeft ze gedaan en inmiddels was hij koortsvrij en weer helemaal de oude. Uiteindelijk zou hij daar nog een heel weekend blijven.

Geen directe uitslag

De eerste uitslagen waren goed; er was niets aangetroffen in de urine en ook de bloeduitslagen waren prima. Ze had geen bacterie. Toch hielden ze het infuus nog even aan. Er moest opnieuw bloed worden geprikt want de koorts moest ergens vandaan komen. Dit keer werd er bloed uit haar hieltje afgenomen en dit ging in een keer goed.

Tegen de middag voelde ik me zó smerig dat ik naar huis wilde om te gaan douchen. Dan kon ik meteen even schone kleren halen voor Kenzie want ze moest nog een nachtje blijven. Sander bleef bij Kenzie in het ziekenhuis en ik maakte, naast een tas voor Kenzie, ook nog een tas voor Owen. Ik wilde hem zo graag even zien. Voor hem was het ook heel raar om ineens oma aan zijn bed te hebben in plaats van papa of mama. Na een half uurtje bij hem te zijn geweest, vertrok ik weer richting ziekenhuis. Gelukkig was het voor hem een feestje dat ie ineens uit logeren ging.

’s Avonds hebben Sander en ik wel samen thuis gegeten, waarna ik weer terug ging naar het ziekenhuis. Alhoewel Kenzie alleen maar sliep wilde ik toch bij haar zijn, er voor haar zijn. Maar uiteindelijk moest ook ik opgeven. Ik was zó vreselijk moe. Huilend ben ik naar huis gereden. Ik had zo lang op haar moeten wachten en nu ze er eenmaal was, moest ik haar weer achterlaten.

Zondag

Het was zo’n schitterende dag. Ik had de leukste plannen voor die dag, maar dat liep dus mooi anders. Zaten we daar weer in dat stomme ziekenhuis. Zonder paracetamol kon ze nog niet, want zodra deze uitgewerkt was schoot de koorts weer omhoog.
Het lab heeft op zondag blijkbaar wél weekend, want de uitslag van de tweede bloedtest zou pas maandag komen. Gelukkig knapte ze al aardig wat op maar de dagen duurden lang.

20170708_150538.jpg

Ik voelde me ook enorm verscheurd tussen mijn kinderen. Aan de ene kant wilde ik dolgraag bij Owen zijn. Kenzie zou toch niet merken dat we er niet waren. Aan de andere kant kon ik mijn baby maar niet alleen laten.

Uiteraard is Owen ook op ziekenbezoek geweest. Hij had zelfs een mooie tekening voor haar gemaakt. Volgens hem was ze in het ziekenhuis omdat ze pijn had aan haar arm. Hier zat natuurlijk dat hatelijke infuus is met een groot verband eromheen. Dolblij was ik dat ik even weer mijn twee kinderen samen had.

Het aller mooiste van het moment dat Owen in het ziekenhuis kwam was Kenzie haar reactie. Zij liet toen namelijk voor het aller eerst haar lachje zien.

Maandag

Mijn moeder moest weer werken dus Sander nam vrij om thuis bij Owen te kunnen zijn terwijl ik in het ziekenhuis bleef. Alle monitoren waren inmiddels uit en ook het infuus kon worden verwijderd. Aan het einde van de middag kwam dan eindelijk de uitslag; Kenzie had het Enterovirus.

Zowel kinderen als volwassenen kunnen worden besmet met het enterovirus.
Het meest gevoelig voor dit virus zijn echter neonaten en kinderen in de
leeftijd tot 6 weken en jongvolwassenen. Deze kinderen kunnen bij besmetting
klachten krijgen als koorts, rode vlekjes, slecht drinken, diarree of braken,
ontstoken ogen en algeheel ziek zijn.

Kenzie werd direct in quarantaine geplaatst. Dit virus is namelijk zeer besmettelijk.
Rond etenstijd kwam de kinderarts haar nog eenmaal controleren. Omdat ze in het ziekenhuis “gevaarlijker” was in verband met het besmettingsgevaar dan thuis, mocht ik haar eindelijk meenemen. We kregen nog wat paracetamol mee en dat was dat. Binnen 2 dagen was ze weer helemaal de oude. Wel moest ze weer wennen aan thuis en alle geluiden. In het ziekenhuis was het natuurlijk ontzettend stil. Na een week waren we weer helemaal op de rit.

De foto met het mijlpaal kaartje heb ik later alsnog genomen, maar wel met de juiste datum erop.

IMG_4419

De foto is niet helemaal zoals ik hem in gedachten had, maar de glimlach van je kind is hoe dan ook het allermooiste wat er is..

6 Replies to “De nacht dat ik niet sliep”

  1. Getsie, heftig hoor.. Zat hier half te huilen, kan me zo ontzettend goed voorstellen hoe het is om je kind te moeten achterlaten in het ziekenhuis, terwijl ik dat niet eens heb hoeven doen. Gelukkig is alles nu goed en is het gezin weer compleet.

    Like

    1. En vorige week was dus de tweede keer. Een grote geruststelling is dat ze daar echt ontzettend lief zijn en super goed voor je kind zorgen. Ook hoef je niet bang te zijn dat je baby alleen op zo’n kamertje ligt te huilen. Zijn allemaal systemen en bellen en alarmen voor. Maar leuk is anders. Het is dan extra stil thuis ofzo.. Hopelijk nooit meer!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s