Iedere zwangerschap is anders

Toch? Inmiddels is Kenzie bijna 4 maanden oud en heb ik eens goed teruggekeken op beide zwangerschappen, bevallingen en de nasleep ervan. Zwanger zijn is zo mega bijzonder. Althans.. Mits je niet maandenlang kotsend boven de pot hebt gehangen of je bed niet uit hebt gekunnen vanwege grove bekkeninstabiliteit. Dan komt het besef vaak pas achteraf, als het allemaal voorbij is. Een terugblik vond ik ook wel op zijn plaats. Ik zette de gelijkenissen en de verschillen op een rijtje.

Baby no. 1
  • No morning sickness!
    Nee echt niet. Ik ben geen moment misselijk geweest. Ook had ik geen afkeer voor bepaalde geuren. Ze zeggen dat je tijdens je zwangerschap dingen beter ruikt. Nou, ik niet. Hierdoor twijfelde ik de eerste weken ook aan mijn zwangerschap want je hoort toch misselijk te zijn? Dit puntje mag ik dus echt afkloppen.
  • Moe, moe en nog eens moe.
    Ik ben nog nooit zo moe geweest. En hoeveel ik ook sliep, ik bleef moe. Ik weet nog wel dat we, toen ik 15 weken zwanger was, een dagje naar Disneyland Parijs zijn geweest en ik daarna 16 uur(!!) heb geslapen. Compleet van de wereld was ik en voor mijn gevoel bleef die moeheid ook maar duren. Uiteindelijk werd het na de 17e week van mijn zwangerschap minder.
  • Krentenbrood en cassis all the way!
    Je hoort wel eens dat zwangere vrouwen een bepaalde craving hebben wanneer ze in verwachting zijn. Mijn craving was dus krentenbrood en cassis. Ik stond er mee op en ik ging er mee naar bed. En dan alléén de cassis van de Lidl. Sander had een keer met de boodschappen cassis van het bekende A-merk meegenomen. Hoe dúrfde hij?! Die bocht moest ik niet! Hij wist toch zeker wel dat ik alleen die cassis wilde hebben?! Foi..
  • Bekkeninstabiliteit. 
    Toen ik bijna op de helft was kreeg ik last van bekkeninstabiliteit. Wanneer ik op stond uit bed of wanneer ik een lange tijd had gezeten en ik moest opstaan schoot er een enorme pijnscheut in mijn linkerbil die compleet doortrok naar mijn been. Het duurde dan ook echt 5 minuten eer ik fatsoenlijk kon lopen. De verloskundige verwees me door naar een mensendieck; iemand die gespecialiseerd is in het verbeteren van houding. Dat hielp helemaal niks. En na een tijd ben ik maar gestopt. Ik had toch alleen maar startpijn zoals ze dat noemen. Die paar weken die me nog restten kon ik wel uitzingen.
  • Een echte jongensbuik
    Bij Owen had ik echt een jongensbuik; van achter kon je niet zien dat ik in verwachting was en mijn buik liep in een punt. Ik voelde me echt gigantisch en begon na verloop van tijd ook te waggelen. Maar ik was maar wat trots op die buik. Eindelijk kon ik hem zonder gêne laten hangen. Ik was niet meer dik. Ik was zwanger!
  • Overtijd
    Owen is “te laat” geboren. Eigenlijk is er pas sprake van serotiniteit als je voorbij de 42 weken bent. Uiteindelijk is Owen geboren na een zwangerschapsduur van 41 weken en 1 dag; 8 dagen te laat.
  • Snelle bevalling
    Totaal duurde de bevalling van Owen 18 uur en dan heb ik het over het moment van de allereerste wee tot aan de geboorte. De eerste 15 uur voelde ik me ongemakkelijk maar kon ik gewoon mijn dingen nog doen zoals stofzuigen, opruimen en de was doen. De baby moest natuurlijk wel in een schoon huis terecht komen. Nadat mijn vliezen werden gebroken kwam ik in een gigantische weeënstorm terecht en was ik niets meer waard. Ik heb amper nog een woord gesproken. Na 20 minuten persen was hij er.
  • The aftermath
    De schade? 2 Hechtingen voor de sier, 1 dicht gebrand bloedvaatje en 1 aambei. Wel ben ik lange tijd enorm duizelig geweest wanneer ik op stond. De beursheid was met een dag of 3 weg. Al met al een super goed herstel dus. Beetje jammer van de postpartum depressie wel..
Baby no. 2
  • No morning sickness!
    Wat ben ik toch een lucky bastard. Ook dit keer géén last gehad van ochtendmisselijkheid of misselijkheid in welke vorm dan ook. Ik vind het normaal gesproken al enorm vervelend om misselijk te zijn. Ik zou dat ook geen weken volhouden.
  • Moe? Nee, niet echt
    Natuurlijk heb je met een rondrennende peuter ook helemaal geen tijd om moe te zijn. Ik kon nu ook geen rust meer nemen want Owen had mijn zorg en aandacht ook nodig. Maar echt moe ben ik niet geweest. Niet zoals ik dat bij Owen was. Ik denk dat ik al met al 1 week echt heel erg mijn best heb moeten doen om alle ballen hoog te houden zonder in slaap te vallen maar dit was daarna eigenlijk ook wel weer over.
  • Geen cravings
    Ik vrat dit keer gewoon alles. Er was niets specifieks wat ik persé wilde hebben. Het enige wat ik absoluut niet wilde eten was warm eten; gatverdamme. Ik kon geen happie van het prakkie door mijn keel krijgen. Best een slecht voorbeeld voor zoonlief want die vond natuurlijk dat als mama niet hoefde te eten, hij dat ook niet hoefde. En dus propte ik toch maar wat naar binnen.
  • Bekkeninstabiliteit. 
    Vrijwel direct nadat ik met een positieve test in mijn handen stond kreeg ik last van mijn bekken. Bij een tweede zwangerschap verweekt alles veel sneller en dus kwakken je banden ook als een plumpudding in elkaar. En nu had ik niet alleen startpijn. Ik had overal en altijd pijn. Ik besloot dit keer maar direct contact op te nemen met een bekkenfysiotherapeut want die mensendieck ging toch niet helpen. Ik wilde het dit keer goed aanpakken. Die fysiotherapeut is hem uiteindelijk ook niet geworden. Het enige wat zij deed was de pijnlijke plek masseren. Dat deed zoveel pijn dat ik vreselijk hard mijn best moest doen om haar niet te slaan. Dan maar naar de osteopaat. Eerder was ik daar al geweest voor een ischias en dat was wel goed bevallen (no pun intended). Mijn pijn leek ook enorm veel op dat van een ischias dus dit konden ze ook wel fixen, toch? Levensredders! Ik had een scheefstaand SI gewricht en inderdaad ook een instabiel bekken; het een uiteraard samenhangend met het ander. Binnen 7 behandelingen was ik vrijwel pijnvrij! En nog steeds. Ik ben ze eeuwig dankbaar. Zij hebben me overigens geen extra pijn gedaan.
  • Een echte meisjesbuik
    Dit keer had ik een echte meisjesbuik. Grappig dat dat bakerpraatje bij mij in beide gevallen dan wel klopte. Ik droeg rond en was veranderd in een muffintop. Maar ook op deze buik was ik apetrots!
  • Overtijd
    Deze keer hoefde ik vast niet zo lang te wachten. Ik ging gewoon netjes op tijd bevallen. Nou, mooi niet. De dagen kropen voorbij en ik was er zó klaar mee. Ik had inmiddels al 2 keer aan de ctg gelegen omdat ik minder leven voelde en ik had al 3 keer een inwendig onderzoek gehad om te kijken of ze wellicht konden strippen. Maar nee hoor. Ik bleef steken op die eeuwige 1 centimer en een half verstreken baarmoeder. Kunnen ze niks mee dus. Na 41 weken en 4 dagen werd Kenzie dan eindelijk geboren; 11 dagen te laat.
  • Snelle bevalling
    Van begin tot eind duurde de bevalling van Kenzie slechts 6 uurtjes. Geen weeënstorm, alleen in kracht toenemende weeën die netjes om de 2 minuten kwamen. De daadwerkelijke uitdrijving besloot ik dit keer in 6 minuten te doen.
  • The aftermath
    In 6 minuten je kind eruit floepen is natuurlijk gekkenwerk voor je lijf en ik was dan was dan ook zwaar gehavend; uitgescheurd en dus 4 hechtingen nodig. Dit is ook wel een beetje mijn eigen schuld hoor; ik bleef maar gaan terwijl de verloskundige riep dat ik moest stoppen. Boontje komt om zijn loontje. Bij deze bevalling heb ik overigens wel mijn keel opgezet. Weeën ving ik brommend op en tijdens het persen kon ik alleen maar denken “hou toch eens je mond!” maar het ging vanzelf. En die vreselijke aambei was weer terug. Daar heb ik dit keer echt enorm last van gehad. Ook een nieuw fenomeen waren de naweeën. Gatverdamme. Die hadden voor mij echt niet gehoeven. Dagen heb ik op paracetamol geleefd. Daarnaast maakte ik kennis met stuwing. Damn! Bij Owen had ik dit niet gehad maar jeetje wat doet dat pijn! En dus liep ook ik met gebroken koolbladeren in mijn BH rond. ’s Avonds kon ik “fijn” de harde plekken eruit masseren onder de douche. Net wanneer ik dacht dat ze niet nóg groter en pijnlijker konden worden, nam de stuwing gelukkig af. De postpartum depressie is me dit keer bespaard gebleven.

 

Conclusie

Niet zo heel veel verschillen dus. Het gezegde “iedere zwangerschap is anders” gaat voor mij dus niet helemaal op. Achteraf vind ik dat ik van beide zwangerschappen meer had moeten genieten. Maar hoe ik dat dan precies had moeten doen weet ik ook niet. Ik mag mezelf in ieder geval gelukkig prijzen met 2 gezonde kinderen. Daar mag ik, hoop ik, wel nog heel erg lang van genieten!

Op de uitgelichte foto zie je trouwens hoe wij onze tweede zwangerschap wereldkundig hebben gemaakt; het was Sinterklaastijd en dus vonden we dit wel toepasselijk!

Verschilden jouw zwangerschappen van elkaar?

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s