Flessentoestand 2.0

Eerder schreef ik een blog over ons flesvoeding avontuur met Kenzie. Little did we know dat dit verhaal nog een flinke staart kreeg. Inmiddels zijn we weer in rustiger vaarwater beland en dus vond ik het tijd voor een vervolg op dit blog.

Enkele weken nadat we waren overgestapt op de voeding van de bekende blauwe supermarkt nam het spugen ineens enorm toe. En niet alleen vlak na de voeding spuugde ze, ook 3 uur na de voeding kwamen er nog steeds flinke golven terug. Als een porseleinen popje gingen we met haar om; panisch lang rechtop houden na de fles, wachten met autorijden of lopen met haar in de draagdoek, niet meer op d’r buik leggen om te spelen. Ze mocht haast niet bewegen van me omdat ik wist dat er anders weer voeding terug zou komen. Op een gegeven moment was het spugen zo erg dat we haar zeker 3 keer per dag konden omkleden omdat ze doorweekt was. We verslonden minstens 2 spuugdoekjes en 2 hydrofiel luiers per dag en ze begon ook last te krijgen van het vele spugen. Tussen de voedingen en het spugen door was ze gelukkig wel haar vrolijke zelf.

IMG_5566.jpg

Tijd om naar de dokter te gaan

Toen ze in een weekend ook ineens de fles begon te weigeren was ik het zat. Er zit een verschil tussen weigeren en weigeren en Kenzie ging voor het laatste; trappen met haar beentjes, weg slaan, huilen, krijsen. Het maakte niet uit wat ik haar aanbood of wanneer, ze wilde niet meer drinken en dus belandden we op de huisartsenpost. Na een kort onderzoek werd vast gesteld dat ze gewoon wat last had van haar darmen en dus werden we naar huis gestuurd met het advies om haar maar paracetamol te geven en de voeding maar wat te verdunnen. Zo gezegd zo gedaan. Maar toen ze na 12 uur nog steeds weigerde belde ik toch maar weer op. De arts die ik dit keer kreeg had geen verklaring behalve dan reflux. Iets waar we zelf ook al heel erg lang aan dachten maar iedere keer weer weg wuifden omdat ze op dat moment weer wél goed dronk.

Kenzie heeft vanaf dag 1 gespuugd en met periodes moeilijk gedaan met drinken. Het eerste beetje colostrum wat ze van mij kreeg kwam er vrijwel direct weer uit maar dit werd toegeschreven aan misselijkheid omdat ze binnen 6 minuten persen is geboren. “Ruzie maken” tijdens de fles deed ze soms een paar dagen en dan weer een week niet. Toen ze in het ziekenhuis lag hebben de zusters die haar hebben gevoed gezien dat ze niet goed aanzuigt waardoor ze teveel lucht binnen krijgt en dat zou een verklaring kunnen zijn voor het spugen. Moeilijk doen tijdens de fles deed ze toen niet dus dat konden ze ook niet beoordelen. Reflux konden ze ook niet echt vast stellen en daarom hebben we er verder ook nooit iets meer mee gedaan.

Nu maakte ze zich echter zó druk tijdens de fles dat het haast onmogelijk was om er iets in te krijgen. En het beetje wat erin ging, kwam er eigenlijk ook vrijwel weer direct uit. Omdat reflux geen “spoed” klacht is, kon de arts op de huisartsenpost niets voorschrijven. Hij adviseerde ons desnoods ieder half uur ongeveer 20-30cc aan te bieden en als het hiermee niet over zou gaan, contact op te nemen met onze eigen huisarts. En zo ging het een dag of 2 weer goed.

Maar je raadt het al..

Nadat het weer even goed ging, kwam het weer in alle hevigheid terug en ik besloot naar de huisarts te gaan. Daar heb ik alles verteld wat we in de afgelopen 3 maanden hebben gemerkt en wat we hebben geprobeerd. Laat ik eerst even zeggen dat onze huisarts echt de meest fantastische huisarts op aarde is. Zij stelde dan ook voor om gewoon eens te beginnen met Ranitidine; een veel voorgeschreven medicijn bij reflux. Als het écht reflux zou zijn, dan zouden we met dit drankje binnen een week aanzienlijke verbetering moeten zien. Zo niet, dan moesten we even terug komen.

Na een paar dagen te hebben gedacht dat dit het ook niet was, sloeg de Ranitidine zowaar aan. Het spugen verminderde drastisch. Nu nog steeds spuugt ze wel, maar dit zijn vaak kleine mondjes met hier aan daar een keer een flinke golf. Al met al denk ik dat het spugen zeker met 75% is afgenomen. Het schijnt ook zo te zijn dat het spugen in sommige gevallen nooit helemaal over zal gaan maar daar heb ik vrede mee. Toch reflux dus.

Het drinken zelf bleef een enorm issue

Nu ze niet meer zoveel spuugde bleef alleen de worstelpartij tijdens de fles nog over. Zelfs wanneer ze overduidelijk honger had was het na 3 slokken feest; gillen, slaan, overstrekken, schoppen. Als ze wel “goed” dronk was het na een halve fles over met de pret. Dit resulteerde ook weer in nachtvoedingen. Maar ook ’s nachts begon ze na 3 slokken te protesteren.

Misschien was het tijd voor een grotere speen? En kreeg ze uit deze niet meer genoeg melk. Of misschien een andere fles? Dat de Dr. Brown fles toch niet werkt voor haar. Inmiddels heb ik genoeg flessen en spenen voor een heel leger aan baby’s.

IMG_5761.JPG

Niets hielp. Het leek haast wel of ze verdronk in haar voeding en daardoor in paniek raakte. Hierop heb ik de jeugdverpleegkundige van het consultatiebureau gemaild. Zij belden me direct op om wat tips en trucs te geven. Maar alles daarvan hadden we al geprobeerd. Spuugde ze eindelijk niet veel meer, kregen we die stomme fles er niet in.

Google is your friend

Normaal gesproken is het niet verstandig om te symptomen te gaan Googelen, aangezien je in de meeste gevallen dan dood blijkt te gaan. Maar ik wilde soortgelijke verhalen vinden en lezen wat in die gevallen de oplossing bleek te zijn. Honderden verhalen hebben ik gelezen, maar geen van allen had de gouden tip. Nu zaten er 2 mensen te huilen bij iedere voeding. Ik was wanhopig.

Na nóg een Google poging kwam ik uit bij een patiëntenfolder van het Isala ziekenhuis in Zwolle. De folder heeft de titel “Als Leren Drinken Niet Vanzelf Gaat”. Alle stress signalen vermeld in deze folder herkende ik.

En daar was ie dan. De gouden tip: voeden in zijhouding.
We hadden al een hoop andere houdingen geprobeerd, maar de zijhouding nog niet. Wanneer je je baby in deze houding voedt, hoeven ze niet tegen de zwaartekracht in te drinken en kunnen ze beter ademhalen. De eerste voeding die we probeerden met deze houding ging direct goed en zonder problemen; de fles ging op tot aan de laatste druppel. En ook de tweede voeding ging goed, de derde ook en zelfs de vierde. Ik heb zitten huilen van geluk, zó blij was ik dat het voeden weer een fijn moment was geworden en geen WWE worsteling meer.

IMG_6163.JPG

En nu

Kenzie krijgt ook weer langzaam vertrouwen in het drinken; ze heeft niet meer het idee dat we haar proberen te verdrinken met die fles. Mettertijd zouden we haar weer in normale houding moeten kunnen voeden. Logopedie schijnt ook nog een mogelijkheid te zijn maar daar wachten we nog maar even mee; wellicht groeit ze hierover heen en is dat helemaal niet nodig. Wel lopen we sinds kort ook de osteopaat voor het spugen. Misschien dat we dan het laatste beetje spugen nog onder controle kunnen krijgen.

In welke houding voed jij je kindje?

 

2 Replies to “Flessentoestand 2.0”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s