Momlife of 2

En toen ineens had ik 2 kinderen in plaats van 1. Nouja.. Niet ineens natuurlijk; daar hebben we bewust voor gekozen. Inmiddels is mijn verlof al weer een tijdje voorbij en ben ik weer aan het werk gegaan. Eerder heb je kunnen lezen dat ik klaar was met het thuiszitten en er klaar voor was om weer te gaan werken. Weer aan het werk betekende ook weer een nieuwe routine; in ieder geval voor 3 van de 7 dagen per week. Ik moet zeggen dat ik het aardig onder de knie heb.

Hoe is dat nou? 2 Kinderen

Gek genoeg krijg ik die vraag regelmatig. Als ik héél eerlijk ben, valt het leven met 2 kinderen me reuze mee! Nu moet ik er wel bij zeggen dat mijn kinderen totaal niet op elkaar lijken. Owen was geen gemakkelijke baby en ook ik heb een hele zware periode achter de rug. Kenzie is de rust zelve, lacht naar alles en iedereen en kun je overal neerleggen of achterlaten; die vind werkelijk álles prima. Soms “vergeet” ik haar een beetje als ik met Owen bezig ben of iets anders moet doen want zij vermaakt zich toch wel. Owen vraagt nog steeds veel aandacht; hij wil niets liever dan alleen met mama of papa spelen want alleen is ook maar alleen. Vaak is er bij zitten al goed genoeg. Nu Kenzie wat ouder aan het worden is kan zij mooi mee spelen op de grond. En straks kunnen ze hopelijk samen spelen.

Genieten

Het is ook echt vaak een feestje hier hoor! De interactie tussen mijn 2 kinderen is een genot om naar te kijken. Natuurlijk zijn er ook dagen waarop je de minuten weg kijkt en aftelt tot het bedtijd is. Maar genieten kan ik zeker! Nu stormt er nog maar 1 op papa af als hij thuis komt, straks zijn dat er 2. Ik kan echt niet wachten. Ik ben ook zo benieuwd wat de toekomst gaat brengen voor ons gezin en hoe ze straks zijn als ze weer wat groter gegroeid zijn.

 

Terug aan het werk dus

Oh, ik heb toch zo’n hekel aan opstaan. Slapen is echt een hobby van me. Niet zo handig met kleine kinderen natuurlijk. Als ik moet werken zet ik de wekker op 06.00u. Dan zorg ik eerst voor mezelf en mijn ontbijt om vervolgens om 06.30u aan de eerste voeding van Kenzie te zitten. Owen haal ik om 07.00u uit bed of hij is zelf al wakker. Om 07.30u vertrek ik naar de gastouder of naar mijn moeder waarna ik op 07.50u door rijdt naar mijn werk. Sander haalt de kinderen aan het einde van de dag op. Ik ben eerder thuis dus dat half uurtje benut ik om op te ruimen, te poetsen en alvast aan het eten te beginnen. Na het eten nog even spelen en dan meteen door naar het avondritueel van douche/bad, tandenpoetsen, filmpje, verhaaltje en slapen. Op werkdagen begint de spits dus om 06.30u en eindigt pas om 20.00u.

Op mijn vrije dagen zie ik wel hoe de wind staat. Soms heb ik een aantal afspraken en soms ook niet. Wel probeer ik er altijd even uit te gaan; ergens een bakkie halen of even naar de speeltuin. Een hele dag thuis tussen 4 muren is ook niks. Op mijn vrije dag is er dus geen ritme, behalve dan het ritme van Kenzie haar voedingen. Ik vind het dikke prima zoals het gaat; kan me er echt in vinden en ben er gelukkig mee.

Tijd voor elkaar

Naast mama en papa ben je natuurlijk ook nog altijd man en vrouw of vriend en vriendin. Sander en ik laten elkaar erg vrij in het doen en laten; ieder heeft zijn eigen ding. Wel kijken we eens per week samen een film of documentaire en 1 keer in de 2 maanden proberen we een heuse datenight te plannen; uit eten, bioscoopje pakken of een dagje weg met zijn twee. Daar hoort ook een uitslaapdag bij. Owen en Kenzie zijn dan bij mijn moeder zodat wij ook weer eens een keer asociaal lang op bed kunnen liggen. Tijd voor en met elkaar vind ik enorm belangrijk en staat hier dan ook hoog op onze to-do lijst.

IMG_0929.JPG
Jong en onbezonnen
Nu ben je toch wel klaar zeker?

Twee kinderen dus. En dat wordt hier vaak gezien als genoeg. Naast de vraag of we nu “klaar” zijn is er ook een andere variant van deze vraag, namelijk “Er komt toch geen derde?”. Tja, ik weet het niet. Vaak lees je dat mama’s voelen dat ze nu compleet zijn. Ik heb geen idee hoe dit dan moet voelen. Voor een derde kindje zouden we moeten verhuizen, willen we hem of haar een eigen slaapkamer geven. Dit zit er alleen voorlopig nog niet in dus een eventuele derde zou, zoals ze dat zo mooi noemen, een “nakomertje” zijn. Lelijk woord trouwens; nakomertje. Een derde zou voor ons ook een bewuste keuze zijn en dus meer dan welkom. Maar óf er een derde komt? Geen idee nog. Voor nu geniet ik met volle teugen van de 2 gezonde kinderen die ons al gegund zijn.

Heb jij meerdere kids? Hoe pak jij dit aan?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s