Kindjes

Ik heb het een tijdje gade geslagen. Owen die speelt met kindjes of hele verhalen tegen ze vertelt. Hij deelt speelgoed en eten met ze, pakt dingen van ze af, zingt liedjes en soms zitten ze samen voor straf in de hoek. Oké dat laatste is een beetje raar, niet? De kindjes waar Owen mee speelt zijn namelijk kindjes die papa en mama niet zien. That’s right.. Owen heeft denkbeeldige vriendjes.

Soms is het er 1 en soms zijn het er meerdere. Namen hebben ze niet; het zijn gewoon kindjes. In het begin sloeg ik er geen acht op en dacht ik nog dat hij het had over klas genootjes of over een jongetje of meisje die hij in de supermarkt had gezien. Maar na een tijdje kreeg ik door dat dit niet het geval is. Ook onze gastouder is het inmiddels opgevallen dat hij speelt met kindjes die er niet zijn. Het ene moment is hij super druk met ze en het andere moment is hij er totaal niet mee bezig.

Gezonde ontwikkeling

Denkbeeldige vriendjes hebben is, in tegenstelling tot wat je zou denken, helemaal niet zielig. Mensen denken vaak dat als je kind een denkbeeldig vriendje heeft hij heel erg eenzaam is. In tegendeel. Kinderen met denkbeeldige vriendjes zijn vaak erg sociaal en begaan met anderen.

IMG_6104

Daarnaast is het ook nog eens enorm goed voor de geestelijke ontwikkeling: het stimuleert zijn fantasie en leert hem wat echt is en wat niet. Mijn kind is dus niet gek, hij is hartstikke gezond! Zolang hij ze niet de schuld gaat geven van bepaalde dingen of gaat zeggen dat ik ergens niet kan gaan zitten vind ik het dus dikke prima! Ik ga deze kindjes dan ook zeker niet verantwoorden als mensen raar kijken.

Fantasie

Als kinderen spelen hoor je ze vaak tegen zichzelf praten; ze zitten dan helemaal in hun eigen wereldje terwijl ze druk bezig zijn met hun pop of auto’s. Owen doet dit natuurlijk ook maar bij hem gaat zijn fantasie dus nog een stukje verder. Soms legt ie een stuk speelgoed of eten neer en zegt hij dat het voor het kindje is. Vervolgens blijft hij echt staan om zijn vriendje de kans te geven om het te pakken. Hij kan zelfs tikkertje spelen met de kindjes om vervolgens weer ineens alleen maar met zichzelf bezig te zijn. Het is op zijn zachtst gezegd een bijzondere gewaarwording. En de kindjes zijn er alleen wanneer hij ook alleen is. Bij zijn nichtjes, zusje en opvang en klasgenootjes zijn ze er nooit. Ook niet als wij zelf met hem spelen trouwens. Het is dus echt een hersenspinsel. Dan is het zichzelf vervelen toch nog ergens goed voor.

Oeps

Het enige waar ik enigszins ongemakkelijk van wordt is als Owen boos is op de kindjes. Hij houdt me dan een enorm grote spiegel voor waardoor ik dus een kleine versie van mezelf zie die mijn woorden gebruikt. De peuterpuberteit viert hier momenteel de hoogtijdagen en dus ben ik niet altijd de even gezellige en leuke mama die ik graag wil zijn. Wanneer Owen op sommige momenten echt onbereikbaar is en bezig blijft wil ik soms uit onmacht nog wel eens mijn stem verheffen. Check that.. Schreeuwen. Als hij dan ook wel eens staat te schreeuwen tegen de leegte dat ze nu eindelijk eens moeten luisteren met die oren dan vraag ik mezelf echt af waarom ik het soms niet anders kan doen. Maar hey.. Ik ben ook maar een mens.

Het is een fase

De meeste denkbeeldige vriendjes verdwijnen als kinderen 4 a 5 jaar zijn. Dan beginnen ze namelijk met het opbouwen van echte vriendschappen met school of buurtgenootjes. Hetgeen wat ze dan al “geoefend” hebben met hun imaginary friend kunnen ze dan in de praktijk brengen. Ook voor deze onzichtbare vriendjes geldt dus: het is een fase.

Ikzelf blijf er, tot het over gaat, gewoon nuchter onder ondanks dat ik veel te veel enge films heb gezien waarbij een denkbeeldig vriendje eigenlijk helemaal niet zo lief bleek zijn 😉 Natuurlijk hou ik wel in de gaten of hij niet gaat doorslaan. Tot op een zekere hoogte ga ik er in mee en soms negeer ik het een beetje. Het ligt er maar net aan welke situatie hij nabootst.

Maar stiekem vind ik het wel enorm grappig en schattig als ie zo druk aan het spelen is met ze. Of als hij ze naar bed brengt of te eten wil geven. De fantasie van een kind kan zo mooi zijn! Misschien wel het allermooiste wat er is.

Hebben jouw kinderen een denkbeeldig vriendje gehad?

3 Replies to “Kindjes”

  1. Onze tweeling heeft dat niet maar dat zal vast zijn omdat ze altijd elkaar hebben. Ze geven uiteraard wel baby born straf en de transformer van Lucas schijnt ook niet altijd te luisteren. Maar ik hoor mezelf dan wel eens terug en dan denk ik ook ooit: oeps! 😂

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s