(L)oe(de)rmoeder

Heel mijn leven al wilde ik, naast dolfijnentrainster (duh) moeder worden. Zelfs toen ik nog een klein meisje was had ik al namen voor mijn ongeboren dochter; namelijk Cindy. Dat ik dit inmiddels een afschuwelijke naam vind zullen we maar in het midden laten. Voor alle Cindy’s out there: no offence natuurlijk, jullie zijn vast fantastische vrouwen. Voor zover ik me kon herinneren vond ik het heerlijk om te zorgen voor mijn poppen. Ik zou later echt een geweldige moeder worden.

Moeder ben je meteen zodra je baby geboren is. Dat prachtige instinct wordt direct aangewakkerd terwijl je ligt te staren naar dat wonder wat je zojuist eruit hebt moeten werken. Natuurlijk komen baby’s niet met een handleiding maar jij bent de mama en dus zul jij als geen ander weten wat je baby nodig heeft.

Check that

Gooi het allemaal maar over boord want als ik 1 ding niet direct was is het wel moeder. Wat nou moeder instinct en weten wat je baby nodig heeft? No sir.. Ik had geen idee wat ik aan het doen was en in de war door alles wat me overkwam en waarom huilde hij zoveel? En hoe on earth ga ik hem kleren aan doen zonder hem in stukjes te breken? Doe ik het wel goed? Moet dit niet anders?

Ik vond mezelf een vreselijke moeder en eerlijk? Soms nog steeds. Moeder zijn heb ik moeten leren en nog altijd moet ik om de haverklap bij en omscholen. Dat natuurlijke zorgen wat ik bij mijn poppen deed was in geen velden of wegen te bekennen. Ik was super jaloers op alle mama’s die ik liefkozend hun huilende kindje op zag pakken waarna ze direct weer rustig en tevreden waren. Miste ik een stofje? Maakt je lichaam überhaupt een moeder-stofje aan?

IMG_3744.jpg

Houten klaas

Clueless is misschien wel het beste woord als ik mijn eerste jaar als moeder zou moeten omschrijven. Bij Kenzie ging het moederen me direct een stuk beter af. “Dat is de ervaring” zeggen ze dan. En toch voel ik me soms nog altijd een enorme houten klaas als het op het moederschap aankomt. Een kluns die geen idee heeft hoe het nu eigenlijk moet. Ik vraag me dan oprecht af of ik niet de enige ben die dit zo ervaart.

IMG_4277.jpg

“We hebben het allemaal moeten leren” hoor ik dan maar waarom pikt de ene het dan sneller op dan de ander? Het is geen theorie die je kunt leren; het is pure praktijk waarbij je direct in het diepe wordt gegooid. Is er dan toch een mama-hormoon? Dat dit bij de een simpelweg sneller wordt aangemaakt dan bij de ander? Of zou het te maken hebben met de start die je maakt in de kraamweek?

Loedermoeder

Ik ben dus géén oermoeder. Inmiddels heb ik het wel redelijk onder de knie hoor, die kinderen. Maar af en toe snap ik er gewoon geen snars van.

Waar ik wel achter ben gekomen is dat ik een fantastische loedermoeder ben.

Niks, iedere ochtend gezellig aan de ontbijttafel. Daar heb ik helemaal geen tijd voor. Ik zou de tijd wel kunnen maken maar daar heb ik simpelweg geen zin in. Op zondag probeer ik er soms wel een feestje van te maken met gekookte eitjes en lekkere broodjes maar ook dat lukt vaker niet dan wel. Samen gezellig spelen en spelletjes doen. Ook niet mijn ding. Terwijl dat wel iets is wat ik mezelf zag doen voor ik moeder werd.

Op de website van Quotenet kwam ik 5 eigenschappen tegen die de loedermoeder typeren en ik moet zeggen dat ik aan alle punten voldoe op het laatste puntje na; dat is niet helemaal op mij van toepassing.

Mama beer

Uiteraard moet je het met een korreltje zout nemen. Natuurlijk speel ik iedere dag met mijn kinderen en probeer ik hun jeugd zo mooi mogelijk te maken en unieke herinneringen te maken samen met mijn gezin. En krenk je mijn kinderen dan krenk je mij. Ik ben enorm beschermend; een echte mama beer dus.

Soms is moeder zijn ook wel een beetje een ondankbare baan hoor. Zeker als je een peuterpuber rond hebt lopen waarbij niets goed is. Maar toch, het zijn wel je kinderen he. Ik doe álles voor ze.

En ondanks dat ik geen oermoeder ben en eerder neig naar het loedermoeder type kan ik me mijn leven niet meer voorstellen zonder mijn zoon en dochter. Ze zijn een deel van mij, een bekroning op mijn relatie. Zonder mijn kinderen zou ik niet eens meer kunnen bestaan denk ik. Zelfs wanneer ik ze het liefst achter het  behang zou plakken 😉

Ben jij een oermoeder?

 

 

 

3 Replies to “(L)oe(de)rmoeder”

  1. Ik zou dit stukje zo geschreven kunnen hebben! Dan bedoel ik dat alles voor de zwangerschap zo natuurlijk leek en als je baby’tje er eenmaal is, dan is het instinct en dat romantische beeld van troosten etc ineens niet meer zo vanzelfsprekend. Weet je, ik denk dat de perfecte moeder niet bestaat en nee er is niet zoiets als een stofje. Dat geloof ik gewoon niet. Ik ben niet de meest ‘zachtaardige’ moeder out there, maar dat hoef ik ook niet te zijn. Ik ga mezelf er ook niet voor straffen. Godzijdank bezit ik nog andere eigenschappen waar mijn kinderen iets aan hebben😂! Jij ongetwijfeld ook! Enjoy the ride! 😉

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s