Flessentoestand 3.0

Waar we dachten nu ein-de-lijk klaar te zijn met de enorme flesvoeding issues die we hebben gehad met Kenzie, schrijf ik nu alwéér een nieuwe blog. Nadat we weer een beetje in rustiger vaarwater belandden en weer konden genieten van alle voedingsmomenten kwam daar toch plots weer een einde aan. Eerst hebben we lang gezocht naar welke voeding nu het beste bij Kenzie paste en daarna hebben we een hoop gedoe gehad met het drinken zelf.

Als donderslag bij een heldere hemel

Nadat we ontdekten dat Kenzie in een “normale” houding (want wat is normaal?) niet goed kon drinken zijn we overgestapt op voeden in de zijhouding; een houding die voornamelijk bij prematuren wordt gebruikt. En wat ging het goed. Het was heerlijk! We hadden nu én de juiste voeding én de juiste houding gevonden. Maar na een paar weken waren we al weer terug bij af.

Uit het niets wist Kenzie de fles niet meer goed te pakken en begon ze weer onrustig te drinken. Doorslapen was niet meer bij. En echt, ik ga met alle liefde ’s nachts uit bed om een voeding te geven maar ik wordt zwaar chagrijnig als ik vervolgens een uur bezig ben met een krijsende baby die honger heeft maar niet weet te drinken. Ook bij de gastouder ging het drinken vreselijk en ook oma wist ze er met geen mogelijkheid in te krijgen.

En daar ging de curve

Vanwege het slechte drinken ging ik eerder om de 2 weken langs het consultatiebureau om Kenzie te laten wegen. Waar ze eerst nog goed groeide begon haar lijn nu drastisch af te vlakken. Helemaal niet zo gek als je je bedenkt dat ze op sommige dagen net 500ml dronk. Waar ik vaak slechte verhalen hoor over de consultatiebureaus zijn ze hier echt ontzettend tof. Ze denken mee, doen nooit moeilijk en geven (als ze al wat hebben) altijd opbouwende kritiek mee; je voelt je nooit bemoederd. Althans ik niet. Echter nu konden ze mij geen tips geven. Meerdere keren heb ik gebeld met de jeugdverpleegkundige en meerdere keren kreeg ik wel wat tips en trucs maar geen van allen werkte. Toen na een aantal weken Kenzie haar curve compleet in kakte besloot ik actie te ondernemen. Ze was dan nog altijd wel mijn vrolijke en lieve baby maar groeien deed ze niet meer.

Naamloos

“In verband met nascholing is de praktijk gesloten”

Altijd fijn zo’n automatisch antwoordapparaat wanneer je de dokter écht nodig hebt. Mijn eigen huisarts was er dus een aantal dagen niet en ik wilde, nee, ik kón niet langer wachten en ik besloot de waarnemende arts te bellen. Of het niet even 2 dagen kon wachten. Nee, dat kan het niet! Ik wil nu een dokter die naar mijn dochter kijkt en mij een verwijzing geeft naar een instantie of persoon die dit probleem eens grondig onder de loep neemt. Gelukkig mocht ik na een uitvoerige uitleg aan de telefoon toch komen.

Een goede voorbereiding is het halve werk

Met de filmpjes op mijn mobiele telefoon stapte ik na ruim een uur wachten de spreekkamer van de dokter binnen. Ik begon te vertellen en te vertellen. Ik vertelde alsof mijn leven er vanaf hing.

Kenzie is inmiddels twee keer opgenomen geweest in het ziekenhuis. Over de eerste keer heb ik een blog geschreven, de tweede keer hebben jullie enigszins kunnen volgen op mijn Instagram. Bij beide opnames hebben de verpleegkundigen ook geconstateerd dat onze dochter niet goed kan drinken en bij beide opnames werd het woord “logopedist” meerdere malen genoemd. De eerste keer hebben we dit laten varen omdat ze toen nog maar 3,5 week oud was. De tweede keer wilden we dit wel laten bekijken maar had de logopedist in kwestie geen tijd. Iets met een paarse krokodil ook.. Ook dit vertelde ik tegen de dienstdoende arts.

Na een lichamelijk onderzoek bleek dat Kenzie gelukkig geen uitdrogingsverschijnselen had. Maar als waarnemend arts kon zij geen verwijzing uitschrijven. Hierop heb ik haar zowat gedwongen alle filmpjes die ik gemaakt heb te kijken en haar duidelijk gemaakt dat ik niet weg ging zonder verwijzing. Na het zien van de filmpjes ging ze toch overstag.

Logopedie is toch voor als je niet goed kunt praten?

Is precies wat ik dus ook dacht. Maar met een verwijzing van een huisarts en een telefoonnummer van een (pre-)logopedist op zak ging ik naar huis. Diezelfde middag heb ik nog gebeld om een afspraak te maken. Vanwege Kenzie haar leeftijd werd er direct plek vrij gemaakt in de agenda en binnen 1 week stond ze bij mij op de stoep. Super fijn trouwens dat je dan weer niet je hele huishouden hoeft te verslepen naar een of ander onderzoekskamertje. Ze stelde me een aantal vragen waarna ze alles al knikkend opschreef. Daarna was het tijd voor de fles. Vrijwel direct kon deze lieve logopedist zien wat er nu eigenlijk mis is.

De rapley methode verdween in mijn hoofd al meteen de prullenbak in

IMG_7664

Wat blijkt? Kenzie haar kokhals reflex zit te ver voor in haar mond. Dat houdt kort gezegd in dat bij iedere slok die ze neemt, ze het idee heeft dat ze stikt. Doordat ze zo’n korte reflex heeft kan ze flesspeen (of tepel for that matter) niet goed vacuüm zuigen. Hierdoor kan ze geen lange halen maken en laat ze snel los. Wat weer resulteert in veel lucht en dus ook veel spugen én onrustig drinken.

Schijnbaar is het normaal dat als je je pink in de mond van je baby stopt ze deze tot 2 vingerkootjes in hun mond kunnen zuigen. Bij Kenzie is dit een halve tot 1 vingerkootje. We moeten haar reflex dus zien te vergroten door deze spier te trainen wat inhoudt dat we dus onze pink steeds verder in haar mond moeten stoppen. En nee, dit is niet leuk om te doen. Ook moeten we haar vacuüm verkleinen door haar wangetjes toe te knijpen. Op die manier kan ze ook langere halen maken en komt de speen niet te ver in haar mond.

En die gewone speen dan?

Die kan ze dus wél hebben. Waarschijnlijk omdat deze niet achterin haar keel schiet omdat deze spenen wat stugger zijn dan flesspenen én omdat de speen wordt tegengehouden door het schildje.

Het is ook heel merkwaardig dat er dagen zijn waarop ze zonder problemen drinkt en dagen waarop het een grote worsteling is. We zijn hier voorlopig dus nog niet klaar mee. Over een week komt de logopedist in ieder geval terug om te kijken hoe ze haar hapjes eet want die lepel wil ze natuurlijk helemaal niet. Je voelt gewoon de weerstand van haar tong als je een hapje probeer te geven. De Rapley methode zit er voorlopig dus nog niet in en brood denken we voorlopig helemaal nog maar niet aan.

Toestand

Wat een gedoe hè? Eerlijk gezegd kan ik echt niet wachten tot die stomme fles de deur uit is. Gelukkig groeit de reflex met Kenzie mee en hoe ouder ze wordt, hoe beter we haar kunnen “trainen” in het goed eten en drinken.

Ik hoop vooralsnog dat we er met een paar simpele, nog niet eerder bij stil gestane trucs snel vanaf zijn want het laatste wat ik wil is dat ze een negatief gevoel krijgt bij eten of drinken..

Heeft jouw kind wel eens bij een (pre-)logopedist gelopen?

 

7 Replies to “Flessentoestand 3.0”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s