Open en eerlijk

In mijn hoofd ben ik dit blog al een miljoen keer begonnen. Ondanks dat ik een enorme doemdenker ben probeer ik toch altijd het positieve van een situatie of persoon in te zien. Echter, zeggen dat het altijd goed gaat of het doen voorkomen dat het allemaal op rolletjes loopt zou gewoon glashard liegen zijn. In mijn geval dan, want op dit moment loop ik even he-le-maal over. Daarom heb ik besloten om het maar van me af te schrijven. Heb je geen zin in een klaag post? Klik hem dan maar gauw weg..

De baby

Zoals jullie misschien wel weten is eten en drinken nou niet bepaald Kenzie haar sterkste punt. Waar we eindelijk dachten dat het weer de goede kant op ging, worden we nu gewoon weer keihard in een diepe put gesmeten. De fles gaat fantastisch maar vaste voeding is een ramp; ze doet gewoon haar mond niet open en van tanden poetsen wordt ze al helemaal hysterisch. We blijven het proberen want we willen dat ze goed groeit maar we willen ook niet dat ze negatief tegenover eten komt te staan. Ik wordt dan ook continu verscheurd door what’s right en what’s wrong. Waar doe ik goed aan? Moet ik het niet even laten rusten? Moet ik het gaan forceren?

Het woord “groeiachterstand” is zó hard aangekomen bij mij, dat ik nergens anders meer aan kan denken en op het moment dat ze dan haar mond niet open doet voor eten in welke vorm dan ook dan slaat de paniek toe. De frustratie, de machteloosheid en ja, ook woede. Want wat doe ik nu verkeerd dat het niet wil? Ligt het wel aan mij? En waarom eet ze verdorie niet?! Ik merk dat ik op zo’n moment een vreselijke knoop in mijn maag krijg en echt even weg moet lopen. Doe ik dat niet, dan smijt ik alles door de kamer en trap ik zo de deur eruit. Het niet willen eten zorgt voor zo’n intens verdriet bij mij; een verdriet van ongekende omvang dat ik nooit eerder heb gekend.

Zelf lijkt ze er totaal geen last van te hebben, de kleine lachebek. Ze vind nog altijd alles best en is de hele dag vrolijk en lief. Maar door het weinige eten worden ook de nachten weer korter. Ze kan dus wel degelijk honger hebben. Waarom dan niet overdag gewoon het aangeboden eten opeten? Mijn hoofd tolt er allemaal van.

family-meal-fowl-language-575x718
Fowl Language Comics
De peuter

En dan hebben we natuurlijk ook nog Owen rondlopen. Het arme kind worstelt enorm met het feit dat hij soms nu aandacht moet delen en vraagt daardoor alleen maar negatieve aandacht. Ligt Kenzie in de box of ligt ze op bed? Niks aan de hand. Zodra ze echter in de buurt (van met name mij) is, is het kot te klein. Praten als een baby, extreem druk zijn, niet willen luisteren of je gewoon niet horen, heel dicht op Kenzie gaan en haar zelfs soms pijn doen. Daarnaast gaat ie ook nog eens door de sprong die ze de peuterpuberteit noemen én is hij gewoon nog steeds enorm gevoelig en snel overprikkelt.

We’ve tried it all; negeren, straffen, alleen maar positieve aandacht geven, quality time met alleen hem doorbrengen, vasthouden aan de normale routines, afleiding, aangeven dat we hem ook ontzettend lief vinden maar ook ontzettend boos worden. Ik moet zeggen dat het sinds een week of 3 echt wel beter gaat maar met “beter” zijn we er nog lang niet.

Ik hoor verschillende verhalen over nieuwbakken grote broers en zussen; kinderen waarbij het een jaar heeft geduurd voor de storm ging liggen, kinderen waarbij het vanaf dag 1 perfect gaat. Uiteraard vind ik het ontzettend fijn dat het in veel gevallen wél allemaal vanzelf gaat maar op dit moment wil ik het gewoon niet horen.

Team no sleep

Eerder schreef ik er ook al een blog over. Een blog over het feit dat onze baby én onze peuter beiden niet meer of niet altijd doorslapen. Is het de ene niet, dan is het de andere wel. Soms allebei tegelijk en soms mogen we een nachtje doorslapen.

Je kunt je misschien al wel voorstellen dat weinig slaap in combinatie met bovenstaande punten ervoor heeft gezorgd dat ik enorm op mijn tandvlees loop. Hulde aan manlief overigens. Hij neemt de meeste nachten voor zijn rekening. Maar dan nog. Het is gewoon niet tof om onderdeel te zijn van team no sleep.

first-rule-of-parenting
Fowl Language Comics
Druk druk druk

Daarnaast heb ik het ook gewoon druk; heb bijna nergens tijd voor terwijl ik er wel tijd voor wil maken. Dit lukt echter dan weer niet vanwege de kinderen en het chronisch slaap gebrek. En als ik ergens een grafhekel aan heb is het wel achter de feiten aan hobbelen. Ik ben iemand van de voorbereiding, het maken van en aanhouding van een planning. Wanneer dat de soep in draait voel ik me sowieso al als een kip zonder kop. Ik raak daar zó enorm gestrest van. Ik durf inmiddels best te zeggen dat ik ook wel echt gestrest ben. Ook op het werk is het extreem druk deze weken dus dat betekent veel extra werken. En dan moet er ook nog minimaal 10 kilo af!

Tikkie terug

Normaal gesproken verschijnt er iedere woensdag en zondag een nieuwe blog. Misschien dat ik dit voorlopig even terug breng naar 1 blog per week. Het is niet dat ik geen inspiratie heb. Sterker nog, mijn lijstje is eindeloos maar mezelf nóg meer pressure opleggen (want ja, alles moet perfect) doe ik dus even niet.

Het is tijd om even gas terug te nemen. Hoe weet ik nog niet maar ik moet weer even terug naar de basis. Echt even tijd voor mezelf en tijd voor mijn gezin. Want uiteindelijk zijn ze toch het mooiste bezit wat ik hebben mag.

a-bajillion-times-more-1-1
Fowl Language Comics

Lopen jullie ook wel eens over?

 

 

 

7 Replies to “Open en eerlijk”

  1. Ik herken het gevoel van overlopen heel erg, maar echte tips kan ik je ook niet geven. Moet het eerst zelf uitzoeken. En dat overlopen komt hier door mijn perfectionisme. Koekepeer is ontzettend makkelijk, maar mama zijn in combi met een bijna fulltime baan, ik vind het pittig! Ik ben momenteel moe tot op het bot. Maar dat komt wel weer goed. Net als bij jou! Goed dat je een stapje terug doet en even kiest voor dat wat het allerbelangrijkste is. En als je even een knuffel nodig hebt; je weet me te vinden! 😘

    Liked by 1 persoon

  2. Het belangrijkste is dat je ook tijd voor jezelf inplant met kleine dingen. Leer opnieuw genieten van iets kleins zoals een maskertje of wat dan ook. Klinkt heel raar maar daar ben ik dit jaar mee gestart. Vaker een pas op de plaats doen en soms nee zeggen tegen dingen. Ik ben een perfectionist maar probeer vanaf nu eerder tevreden te zijn en niet alles maar aan willen pakken om er ook nog eens bij te willen doen. Dikke knuffel

    Liked by 1 persoon

  3. Herkenbaar verhaal! En aan jezelf denken is helemaal niet egoïstisch. Ook ik herken het niet willen eten van vast voedsel, totdat we de rapleymethode probeerden. Vanaf dat moment ging de jongste ineens eten.
    Hopelijk gaan ze snel weer lekker doorslapen, zodat jullie ook weer goed slapen.
    Dikke knuffel!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s