Datenights

Een tijdje terug postte ik open en eerlijk op Instagram dat wij onze kinderen uit logeren hebben gedaan omdat we beide compleet op waren. Vervolgens schreef ik een blog over de situatie zoals deze op dit moment is. Even geen rozengeur en maneschijn maar keihard werken en vechten tegen de slaap door alle gebroken nachten. Ik heb ontzettend veel positieve reacties ontvangen van verschillende mensen; dat het goed is dat we aan ons zelf denken. Jammer genoeg heb ik ook een paar minder leuke berichten ontvangen van mensen die totaal geen begrip hadden voor onze keuze.

Why wouldn’t we?

Dat inspireerde me tot het schrijven van deze blog, want why wouldn’t we? Waarom zouden wij onze kinderen nu geen nachtje uit logeren (mogen) doen omdat wij er bij gebaat zijn? Zijn we dan egoïstisch? Zijn we dan slechte ouders? Doen we daarmee onze kinderen te kort? Of zijn we simpelweg lui omdat we de confrontatie met “het echte ouderschap” uit de weg gaan? Het antwoord is: nee.

Althans, dat vind ik dus. Sterker nog, dat vinden we allebei. En daarvoor moeten we even een stukje terug in de tijd. Nog vóór wij ouders mochten worden bespraken het papa en mama zijn al regelmatig; hoe we zouden opvoeden, hoe onze kinderen zouden gaan heten maar ook hoe we onszelf zouden blijven.

Ik ben ik en jij bent jij

Sander ik zijn nu bijna 11 jaar samen; al 11 jaar houden we het met elkaar vol delen we lief en leed. Natuurlijk deden we, toen we nog alleen met zijn tweetjes waren, heel veel samen; uit eten, filmpje pakken, reizen, op stap, verjaardagen, feestjes, festivals, de boodschappen. Maar vanaf dag 1 hebben we elkaar ook enorm vrij gelaten. Wanneer manlief iets wil gaan doen kan hij zonder zich te moeten verantwoorden zo de deur achter zich dicht trekken en vice versa. Zo is het altijd al geweest en zo wilden we het ook graag houden.

Het spreekt voor zich dat als je kinderen krijgt je niet zomaar meer die deur achter je kont dicht laat vallen maar dat je moet gaan plannen. Wie is er wanneer thuis zodat de één weg kan? Hadden we een familiebezoek gepland en is er 1 kind ziek? Dan kijken we wie er thuis blijft en wie er alsnog naar het bezoek gaat. Al die afspraken die je normaal zou hebben en die je nu ineens moet combineren met het gezinsleven en je werk zorgen ervoor dat je het vaak druk hebt; even een snelle maaltijd op tafel knallen, even nog gauw die was in de droger stopper voor je weer door moet. Dat is nu eenmaal het leven tegenwoordig. Je vergeet niet alleen snel jezelf als je eenmaal ouders bent maar ook elkaar.

1 Op de 3

Wist je dat 1 op de 3 stellen uit elkaar gaat nadat er kinderen bij zijn gekomen?
Een op de drie! Dat is hartstikke veel. 35% Gaat zelfs uit elkaar nog voor hun kinderen 3 jaar zijn. Veel jonge ouders zitten op een roze wolk als de baby er is. Maar slaapgebrek, een uit balans rakende taakverdeling, niet op 1 lijn zitten qua opvoeding en tijdtekort kunnen zorgen voor donderwolkjes boven de relatie.

En dat zagen wij niet zitten.

Ik zeg heus niet dat wij het perfecte stel zijn. Sterker nog, we hebben vaak genoeg discussie over elkaars aanpak. En ook hier thuis vliegen er genoeg verwijten over een weer; de een is te lui en de ander moet gewoon eens stoppen met zeuren. Als je al 11 jaar samen bent, waarvan je er al 8 op elkaars lip woont dan gebeurd dat. We willen beide het beste voor onze kinderen alleen wat ik het beste acht, is niet altijd wat Sander het beste acht en andersom net zo goed. Je kinderen zijn je kostbaarste bezit dus dat verdedig je met heel je hebben en houden. Het. Is. Normaal.

IMG_4250b1

Juist daarom

Maar juist daarom is tijd voor en met elkaar zó vreselijk belangrijk. Het ouderschap is een taak die je samen moet uitvoeren. Samen keuzes maken. Samen opvoeden. Er samen zijn. Je bent een team, je moet een team zijn.

Je kinderen hebben niets aan een vader en moeder die elkaar uit het oog verloren zijn door het chronische slaaptekort. Hoe kun je je kinderen leren liefhebben als ze daar geen voorbeeld toe hebben? Hoe kun je je kinderen leren communiceren als je dat als vader en moeder zijnde ook niet doet? Datenights zijn van levensbelang!

We’ve learned it the hard way

Ook wij zijn daar inmiddels achter. Voor we aan dit avontuur begonnen spraken we af eens per maand een avond met elkaar door te brengen. Echter door mijn postnatale depressie en een heel hoop andere shit (ja, shit) kwam dit er iedere keer niet van. Toen Kenzie geboren werd maakten we de afspraak opnieuw en na een maand of 3 zijn we hier ook echt goed mee begonnen.

Wij brengen de kinderen dus regelmatig een nachtje weg. Even samen uit eten of weer een filmpje pakken zoals we dat altijd deden. Binnenkort gaan we vieren dat we 11 jaar samen zijn en het weekend erop hebben we een feestje. Beide weekenden zullen de kinderen niet thuis slapen maar zijn ze bij oma.

Hulde aan oma

Mag ik dat ook nog even zeggen?

Zonder mijn moeder was dit allemaal niet mogelijk geweest. Wat dat betreft staat ze altijd voor ons klaar. Regelmatig proberen we haar dan ook te bedanken met een bloemetje of iets anders. Bij haar kunnen de kinderen vrijwel altijd terecht en ja daar maken wij gebruik van. Uiteraard check ik vooraf altijd of ze het niet erg vind en of het wel uitkomt.

Je bent niet alleen

Hulp is er om aangenomen te worden, mensen! Je bent geen profiteur als je er gebruik van maakt. In vele volksstammen wordt de opvoeding door meerdere mensen gedaan; je hoeft de last van slapeloze nachten, hysterische peuters, jengelende baby’s niet alleen op je schouders te dragen. En nee, ik zeg niet dat je de opvoeding van jouw kind nu aan een ander over moet laten maar er is niets mis met af en toe voor jezelf en elkaar kiezen om even die batterij weer op te laden. Even naar de kapper zonder kinderen, even alleen een middag winkelen. En heus, ik begrijp ook wel dat je een ander niet op wil zadelen met jouw kinderen als je dat zo voelt.

Maar het is oké. Je bent geen slechte ouder als je die keuze soms maakt.
Echt niet.

Breng jij jouw kinderen wel eens een nachtje weg?

8 Replies to “Datenights”

  1. K ben echt benieuwd van wie je die reacties hebt gehad.
    Ik kan mij nog iets indenken dat ouders van prikkelbare kinderen hun kind niet overal te slapen neerleggen. Maar allereerst vinden de kinderen het bij oma superleuk, dus dat is helemaal n feestje. En zolang je kinderen eraan went dat ze lekker slapen in n berg jassen op n familieverjaardag, zullen zij dit ook helemaal niet erg/normaal vinden.

    Dat bekrompen gedoe van ouders, krijg je juist zeikkinderen van. Zolang de kinderen niets mankeert, lekker overal aan wennen. Des te gelukkiger en relaxed blijf je zelf als ouder, des te minder verwijten naar elkaar en (onbewust) naar het ‘zware’ leven als ouder… ontspan, ook als je ouder bent heb je recht op n leuk leven.

    Liked by 1 persoon

    1. Dat vind ik dus ook! En ik begrijp heus wel dat als je een wat lastiger kind hebt in die zin dat ze bijvoorbeeld slecht slapen je een ander daar niet mee wil opzadelen maar dat is maar 1 nachtje denk ik dan. Dat kan de oppas heus wel aan 😉

      Like

  2. Hoi Laura en Sander.
    Jullie doen het fantastisch als ouders. Jou verhaal komt me zo bekend voor. Bij mijn dochter was het ook zo, slapelozen nachten, samen werken en dan 2 kinderen. Sinds een jaar of 5 heb ik de afspraak gemaakt dat de kinderen minstens een weekend per jaar naar mij komen zodat ze met z’n tweetjes weg kunnen. Ze kunnen dan opladen en tijd voor elkaar maken. Inmiddels zijn de kinderen 8 en 4 jaar en komen ze nog steeds want ik hou het er in . Ik vind dat het tegenwoordig gewoon normaal is want er moet ook door beide ouders gewerkt worden. Ze hebben veel meer te doen dan alleen maar opvoeden en leuk met de kinderen bezig zijn.
    Ik lees je blog altijd en ik neem mijn petje af zoals jullie het doen. Toppie.

    Geniet van de kinderen maar ook van elkaar.

    Groetjes Joke Bosters

    Liked by 1 persoon

  3. Hier gaat onze koekepeer eens in de twee weken een nachtje weg omdat het moet. Zijn papa moet dan om 22 uur gaan werken terwijl ik dan nog aan het werken ben. Dus dan slaapt hij bij opa en oma.
    Buiten dat vind ik het heel lastig om hem ‘achter te laten’ als ik wat voor mezelf ga doen. Zelfs als dat bij zijn vader is! (Ligt niet aan de kwaliteiten van mijn lief hoor, absoluut niet, maar aan mijn hoofd haha!) Toch gaan we dat wel wat vaker doen; want ‘wij samen’ wordt nog wel eens vergeten!

    Liked by 1 persoon

  4. Nee ik heb de kinderen nog niet 1 nachtje weggebracht en niet omdat ik vind dat anderen egoïstisch zijn maar gewoon vanwege het feit dat ik er zelf geen fijn gevoel bij heb. Laatst heb ik 2x een nachtje doorgebracht in het ziekenhuis maar ik wil gewoon voor ik ga slapen nog de kinderen een kus geven, zelfs na een trubbeldag. En ’s morgens wil ik ze zien als ik wakker word hihi. Noem het wat je wil, maar zo heeft ieder z’n eigen ideeën denk ik dan maar. je moet doen wat voor jullie werkt, en het maakt niet uit welke keuze je maakt want er is altijd wel iemand met commentaar toch?

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s