Dood

Dood is dood. Maar wat is dood nu precies? Iedereen heeft zijn eigen ideeën over de dood en wat er hierna al dan niet gebeurd. Volgens de één ga je naar de hemel (of niet), volgens de ander reïncarneer je en weer iemand anders zal zeggen dat na je dood je energie voor altijd blijft bestaan.

Wij geloven eigenlijk helemaal niets. Dood is dood. Wel geloven we dat een lichaam bestaat uit energie en energie gaat nooit verloren. Wat die energie doet of waar deze dan heen gaat als ons hart stopt met kloppen weten we niet. Dat kan, voor zover ik weet, ook niet gemeten of gecontroleerd worden.

Waar begin je

Iemand vertellen dat een dierbare die dicht bij je staat er niet meer is, is al een zware taak op zich. Mijn vader heeft mij dergelijk nieuws 3 keer moeten brengen. Mijn moeder 2 keer. Alle keren kan ik me nog als de dag van gisteren herinneren; ik zat al in mijn tienerjaren en dus heb je volledig besef van wat er gebeurt.
Maar hoe vertel je een peuter van net 3 jaar oud dat er iets of iemand dood is?

Smoes

Toen Sander vorige week thuis kwam met de kinderen kwam onze buurman naar buiten. Een dag ervoor stond er een man op zijn erf met de mededeling dat hij een kat had aangereden en of onze buurman wist van wie deze kat was. Nu zijn er aardig wat poezebeesten in onze buurt dus nee, dat wist hij niet. Sander besloot te gaan kijken waarop ik de kids naar binnen bracht en het avondeten verder afmaakte. Toen hij langer dan 5 minuten weg bleef verdween mijn honger als sneeuw voor de zon en wist ik eigenlijk al genoeg.

Onze jongste poes had ik de beruchte dag ’s ochtends naar buiten gelaten maar ’s avonds kwam ze niet terug voor haar eten. Nu was dit op zich niet zo heel raar want ze ging wel eens vaker een nachtje stappen. Maar ook de volgende ochtend zat ze niet voor de deur te miauwen. In alle drukte van de ochtendspits sloeg ik er geen acht op.

Het bleek inderdaad Smoes te zijn die levenloos in het gras naast de weg lag; er was geen twijfel mogelijk. Na een kort beraad besloten we haar in een doos te doen en haar mee naar huis te nemen.

Owen stond erop om mee te gaan kijken. Sander zei me dat er niet veel aan te zien was behalve wat bloed rondom haar bekje. Ondanks dat ik me goed besefte dat best wel eens het heftig zou kunnen zijn nam ik Owen toch mee naar buiten. Smoes was al compleet stijf toen Sander haar oppakte waarna de sluizen open gingen. Mijn eigen verdriet werd compleet overstemd door Owen zijn hartverscheurende kreten. Ik moest een pleister pakken en de dokter bellen want Smoes had bloed.

Zij was zijn poes. Hij heeft haar, toen hij anderhalf was, uitgekozen in het asiel. Uren heeft hij er mee geleurd en mee gespeeld. En iedere zondag na de frietjes gaf hij haar een stukje frikandel. Al snikkend heb ik hem naar binnen gedragen waar ik hem moest uitleggen dat Smoes niet meer beter zou worden.

IMG_3441

Geen sterretjes, geen mooie verhalen

De dood hoort bij het leven; hoe pijnlijk en confronterend dit ook is. Wij proberen het niet moeilijker, makkelijker of mooier te maken dan het is.

Daarom hebben we hem gezegd dat Smoes heeft gebotst met een auto en dat ze nu weg gaat en niet meer terug komt. Dat haar oogjes dicht zijn en niet meer terug open zullen gaan. Omdat Owen er van overtuigd was dat ze pijn had hebben we wel gezegd dat ze nu geen pijn meer heeft.

Hij heeft de doos gezien waar we haar in hebben gelegd, hij heeft me weg zien gaan met doos en terug zien komen zonder doos. Dit heb ik expres gedaan zodat hij kon zien dat ze ook daadwerkelijk weg gaat.

Of hij het begrijpt weet ik natuurlijk niet. Hij heeft tot nu toe twee keer gevraagd wanneer ze weer terug komt waarna ik nogmaals heb uitgelegd dat Smoes dood is; dat ze er niet meer is en dat ze ook niet meer terugkomt. Want dat is wat het is.

Had ik moeten spreken van een poezenhemel? Is mijn uitleg te hard? Te koud? Ik vind van niet. Kinderen begrijpen en onthouden meer dan we denken en ik wil hem een zo realistisch mogelijk beeld geven van hoe het leven is en wat het leven met zich mee brengt. Gelukkig zijn kinderen ook enorm veerkrachtig en flexibel en zal hij over 20 jaar misschien alleen een vage herinnering hebben van dit alles.

Voor nu is het gemis nog even heel groot en hebben we verdriet. Want ook dat hoort erbij. En dat is meer dan oké.

Hoe zouden jullie hiermee omgaan?

2 Replies to “Dood”

  1. Bah, ik vind het zó verdrietig voor jullie. Ik denk dat je aanpak overigens de juiste is; niet dat ik alle kinder/kleuter ervaring heb, maar ik kan me goed voorstellen dat als je er nu een ‘mooi’ verhaaltje van maakt, dat je over een jaar een boos verwijt krijgt waarom je niet eerlijk bent geweest (het blijven kinderen… en die hebben het geheugen van een olifant…)

    Dikke knuffel voor jullie allemaal ❤

    Liked by 1 persoon

    1. Het is ook verdrietig maar we wisten ook dat dit kon gebeuren op het moment dat we besloten haar buiten te laten. En inderdaad, ik ben veel liever eerlijk dan dat ik straks een boos kind heb. Het geheim van Sinterklaas daargelaten natuurlijk 😅

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s