Invidia

En we zijn al weer bij week 4 van #ouderzonden beland! Vorige week heb ik bewust overgeslagen omdat ik recentelijk nog een blog heb geschreven over wat ik/wij doen om elkaar graag te blijven zien. Wil je mijn blog over onze datenights nog eens lezen? Check hem dan hier.

nijd – jaloezie – afgunst

Deze week staat in het teken van invidia, oftewel jaloezie. De vraag die hierbij wordt gesteld is: Wat zou je direct overnemen van een andere ouder mocht je kunnen?
Dit keer hoefde ik niet zo lang na te denken over het antwoord.

Mijn kinderen zijn mijn kinderen en er is niets wat ik aan hen zou willen veranderen.
Ja, ik kan best (heel erg) hard klagen over het feit dat we vaker niet slapen ’s nachts dan wel. En ja, ik kan ook goed roepen dat ik mijn peuter het liefst te koop wil zetten op Marktplaats omdat hij voor de derde dag op rij zijn boterham door te kamer smijt. Maar het zijn mijn kinderen. Had ik andere keuzes op bepaalde momenten gemaakt dan had ik nu misschien ook wel kinderen gehad, maar niet deze. Deze twee zijn de allerleukste, liefste en grappigste en ik heb nog nooit zoveel van iets of iemand kunnen houden als van hen. Ik ben eeuwig dankbaar dat dit jongetje en meisje ons zijn gegund.

IMG_9066.JPG

Is er dan niets wat ik zou willen overnemen?

Zeker wel! Als ik, op dit moment, iets zou mogen overnemen van een andere ouder als ik dat zou kunnen zou het een goed etende baby zijn. Dat Owen soms besluit dagenlang niets te eten kan ik prima aan. Maar het eerste levensjaar van een kind zijn zó belangrijk qua voeding en de bouwstoffen die ze hiermee binnen krijgen.

Inmiddels heb ik meerdere blogs geschreven over de eet en drink problemen die we met Kenzie hebben. Een medische oorzaak is er, aan de ene kant gelukkig, niet. Aan de andere kant vind ik het zó vreselijk haar te zien worstelen met eten. We proberen het zo leuk en luchtig mogelijk te houden maar aan de andere kant zal ze íets moeten eten en drinken.

Voor wie deze blogs heeft gelezen kan ik met grote opluchting melden dat de flesvoeding inmiddels zonder problemen verloopt. Voor wie deze blogs niet heeft gelezen: dit heeft maanden geduurd. De fles pakt ze eindelijk zoals het hoort; dat ze niet de hoeveelheden drinkt die ze zou moeten drinken hebben we inmiddels geaccepteerd. Ze doet het er prima op en dat is het belangrijkste.

Brood en stukjes

We lopen nu al geruime tijd bij een pre-verbale logopedist voor het eten van vaste voeding. Gepureerd eten (dus potjes van 4 maanden en die van 6 maanden zonder stukjes) gaan perfect. Ook hier hebben we veel bloed, zweet en tranen in zitten; lepeltechnieken, bepaalde cortexen stimuleren door massage en ga zo maar door.

Maar brood en stukjes zijn vooralsnog één groot drama. Nu heeft iedere baby van nature een kokhalsreflex maar die van Kenzie is zo duidelijk aanwezig dat ze er letterlijk van gaat overgeven. Kauwen kan ze maar slikken lukt haar echt niet. Ze raakt dan zo overstuur dat ze er alles uitgooit, inclusief de flesvoeding waar we zo op hebben zitten zwoegen. Dat resulteert weer in het niet meer willen openen van haar mond en hartverscheurend huilen. Zelfs wanneer we haar daarna iets aanbieden wat gepureerd is weigert ze omdat ze dan nog altijd denkt dat het een stukje is. Die eerste 2 happen zijn dan terug een worsteling. Heeft ze eenmaal door dat het gepureerd is, doet ze haar mondje wél weer open. Ze is écht niet dom 😉

IMG_9319.JPG

Reflux

Het niet willen eten van stukjes in fruit of groente en brood heeft alles te maken met de reflux. Inmiddels hebben de arts op het consultatiebureau, de huisarts en de logopediste allemaal dezelfde conclusie getrokken. Kenzie is zowel lichamelijk als mentaal getraumatiseerd door de reflux. Lichamelijk omdat ze door de reflux een extreem overgevoelige zuig-slik reflex heeft en mentaal omdat ze niets anders meer “durft” daar het door haar te heftige kokhalsreflex terug omhoog komt. Insert vicieuze cirkel.

Plan van aanpak

Op dit moment zijn we aan het opbouwen met stukjes groente. Fruit is van nature zuur en dus erg reflux gevoelig. Dat houdt in dat we haar eerst een paar hapjes laten eten van groente met stukjes erin. Soms gaat het goed, soms gaat het redelijk en soms is het nog altijd niet te doen. Het ligt ook wel een beetje aan de smaak zijn we achter; mevrouw is een kieskeurige eter. Is het toch echt te grof? Dan haal ik de staafmixer er doorheen om het iets fijner te maken. Gaat het dan beter dan zetten we door. Lukt het echt niet, dan pakken we een compleet gepureerd potje.

Haar groeiachterstand loopt ze nu langzaam is; inmiddels is ze van de aller onderste lijn af! En dat is reden voor een feestje want je kunt er als moeder zijnde flinke hoofdpijn van krijgen.

Met kleine stapjes hopen we ooit aan de boterham te kunnen. Maar nóg belangrijker hopen we een kind te krijgen wat met plezier kan eten.

Waar geniet jouw baby echt van qua eten?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s