Gula

Het is weer tijd voor een #ouderzonden blog! Iets later dan gepland maar iets met andere prioriteiten; mijn leven bestaat (gelukkig :P) uit meer dan alleen Instagram en mijn blog en dus kwam deze laatste even op een lager pitje te staan. Echter, een challenge is een challenge en daarom kroop ik tóch even achter de computer.

onmatigheid – gulzigheid – vraatzucht

De vijfde blog van deze challenge staat in het teken van vraatzucht en de vraag die hierbij luid is Wat kan je kinderen (of je kind?) nooit weigeren wanneer ze erom vragen?

Eindelijk een makkelijke vraag! Waar ik eerder even flink moest nadenken over mijn antwoord kon ik op deze vraag een hele legio aan antwoorden verzinnen. Zowel pedagogisch als wat minder pedagogisch verantwoord 😉

In mijn eerste blog van deze challenge heb je kunnen lezen dat wij hier in huis aardig consequent zijn; ik ben dus ook redelijk goed in het wél weigeren van bepaalde zaken. Zo krijgen ze hier geen koekje om 9 uur in de ochtend en nee, ze mogen niet altijd iets uitkiezen als we in de winkel zijn. Als ik “nee” zeg dan is het ook “nee” en zal het zelden een “ja” worden.

Maar er zijn zóveel dingen die ik simpelweg niet kán of wil weigeren.

Tijd

Ik besef me de laatste tijd meer en meer hoe social media me opslokt. De afgelopen 2 maanden heb ik een enorme groei ervaren in het aantal volgers en vanzelfsprekend volg ik inmiddels ook een hoop (overigens fantastisch leuke) moeders, vaders, vrouwen en mannen (terug). Natuurlijk ben ik enorm dankbaar voor alle nieuwe en oprecht geïnteresseerde mensen maar ik merkte aan mezelf dat ik het allemaal niet lekker kon combineren. Mijn zoon vroeg me steeds vaker mijn telefoon neer te leggen als ik weer eens als een slaaf van de media achter mijn telefoon zat en dus ging de knop om.

Ondanks dat ik nu regelmatig wat achter de feiten aan loop, zeker met dat geweldige nieuwe algoritme, voel ik me hier veel prettiger bij. Social media is leuk maar niet het belangrijkste in mijn leven. Dat zijn nog altijd mijn twee doodvermoeiende maar prachtige kinderen.

Kusjes en knuffels

Mijn zoon is een echt mama’s kind en boy oh boy wat vind ik dat fijn!
Meermaals per dag komt hij naar me toe en geeft hij aan dat hij even wil kroelen. Ik kan je zeggen dat het me werkelijk aan me reet kan roesten wat ik op dat ogenblik aan het doen ben; ik laat alles vallen voor dat heerlijke moment waarop ik hem zowat kan opsnuiven.

Hij blijft niet voor altijd zo klein en over een aantal jaren loopt ie vast zuchtend en steunend weg als ik hem praktisch heb moeten smeken om één klein kusje. De tijd gaat al veel te snel. Just saying 😉

Mijn mama doen

Ik ben een sucker for my own son.. Kenzie heeft momenteel nog geen voorkeur voor ouder, alhoewel ze nu wel langzaam in de eenkennige fase terecht komt maar Owen daarentegen.. Tja, zie het puntje hier boven. Dat is zeker fijn met al die kusjes en knuffels maar soms ook lichtelijk tijdrovend.

Wanneer manlief en ik beide thuis zijn is het toch altijd “mama”. Natuurlijk probeer ik hem ook naar papa te sturen maar die is vaak niet goed genoeg. En in plaats van dat ik voet bij stuk hou door te zeggen dat papa ook heus wel zijn tandjes kan poetsen, denk ik “oké, kom maar”. Dat gehuil om mama doet toch iets met me hoor, ook al weet ik dat het vaak een stukje gemak en manipulatie vanuit mijn peuter is. A cry for mom cannot be ignored! En dus ook niet geweigerd 😉

Alles binnen het redelijke

Peuters zijn soms best high maintenance als het aankomt op boterhammen in 2 of 4 stukken, de kleur van hun vork en ga zo maar door maar vragen ze nu echt veel?

Ik vind dat reuze meevallen. Natuurlijk wordt er regelmatig gezeurd maar vaak is hetgeen ze vragen helemaal niet zo “groot”. Juist omdat ze nog altijd gelukkig worden van de kleine dingetjes kun je ze juist daar enorm blij mee maken. En dus geldt voor mij een beetje dat wanneer een verzoek binnen het redelijke valt, ik dit niet weiger.

Over het algemeen ben ik dus consequent met regels maar flexibel als het aankomt op verzoeken. De grens die ik daarin trek is meer dan persoonlijk; iedereen vervult het ouderschap op zijn of haar eigen manier. Uiteindelijk moeten we ze allemaal als degelijke volwassen mensen “af zien te leveren” 😉

Wat kun jij je kinderen absoluut niet weigeren?

 

 

One Reply to “Gula”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s