Safira

Geen enkele bevalling is hetzelfde; iedere geboorte is uniek. Van natuurlijke bevallingen tot (geplande) keizersnedes, met of zonder pijnstilling, thuis of in het ziekenhuis, in bad of de auto. Ontlading en tranen van vreugde en geluk wanneer het eindelijk voorbij is of een allesoverheersende stilte gepaard met intens verdriet.

Vandaag het bevallingsverhaal van Safira (31). Ondanks de diagnose PCOS konden zij en haar man toch op de natuurlijke manier in verwachting raken. Deze creatieve mom with ink bijt het spits af. Lees snel haar verhaal!

Op 29 Mei was het dan eindelijk zover. Wij doen niets “gewoon” dus waarom zou de geboorte van onze zoon dat wel zijn?

De weeën begonnen om 03.30u. Ik was nog in de veronderstelling dat het oefenweeën waren aangezien ik die de afgelopen week ook had gehad. Tot ze om 04.30u iedere 5 minuten kwamen. Hierop besloot ik het ziekenhuis te bellen en zij zeiden me dat ik het nog een uurtje thuis moest proberen en dat een warme douche misschien zou helpen. Om half 7 belde ik weer dat de douche niet meer hielp en ik mocht langskomen. Ik heb mijn man uit bed gehaald.

Schat.. We moeten gaan..
– Hoezo?
Nou, je zoon komt eraan!

Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis had ik gelukkig een leuke zuster genaamd Chantal. Toen de verloskundige kwam kijken bleek ik 3cm ontsluiting te hebben en dus mocht ik blijven. Om de bevalling goed op gang te brengen en te houden moest ik veel lopen en ieder uur plassen. Er werd ook een hartfilmpje gemaakt om te zien hoe mijn zoontje het deed; alles was dik in orde. Toen ik de verplichte plas ging doen verloor ik mijn slijmprop en om 09.30u precies braken mijn vliezen. Het vruchtwater was gelukkig helder dus nog steeds geen wolkje aan de hemel te zien.

Toen begonnen de weeën heftig te worden. Ik probeerde ze zo goed mogelijk weg te puffen en te zuchten. Ik werd nog een keer gecontroleerd en zat inmiddels op 4cm. De verloskundige haalde de restanten van mijn vliezen nog weg en toen had ik pas de ‘echte weeën. Die waren zo intens! Ik werd nog even onder de douche gezet maar dat hielp al niet meer. Na 10 minuten onder de douche heb ik mijn man geroepen dat hij de zuster moest halen want ik wilde een ruggenprik.

Na anderhalf uur weeën opvangen en puffen kreeg ik mijn ruggenprik en dat was hemels maar ineens kreeg ik een rare druk op mijn stuitje. Om te kijken wat dat veroorzaakte kreeg ik nog een laatste echo. Mijn kindje heeft de he-le zwangerschap perfect gelegen, tot het moment daar was en hij besloot dat het toch wel leuk was om met zijn gezichtje naar boven te gaan liggen. Een sterrenkijkertje dus.

Ik moest op m’n zij gaan liggen, bijna op m’n buik en toen gebeurde het.. Ik begon oncontroleerbaar te trillen. Nu wist ik dat een beetje trillen erbij hoorde maar dit leek een epileptische aanval. Mijn zus en moeder die beide inmiddels in het ziekenhuis waren zeiden dat mijn lippen blauw werden en dus werd de zuster gebeld. Daarna is het een beetje een zwart gat maar ik knipperde met mijn ogen en ineens stonden er voor mijn gevoel 15 doktoren in m’n kamer. In werkelijkheid waren het er “maar” 5. Ze vroegen me van alles en begonnen in me te prikken. Ik kreeg zuurstof maar trilde nog steeds.

Ik bleek sepsis te hebben.. Een ernstige infectie maar waar? Mijn zoon moest snel geboren worden om zo een infectie bij hem te voorkomen maar ik had nog steeds geen volledige ontsluiting. Terwijl er volop in me werd geprikt en gepord moest ik ook nog eventjes mijn zoon eruit persen; gelukkig met behulp van een vacuümpomp maar hij zat, ondanks volledige ontsluiting, nog steeds te hoog.

Vervolgens ben ik ingeknipt en na flink wat persen, waarbij ik blijkbaar paars aanliep volgens mijn man, en trekken werd mijn zoon om 16.21u geboren. Hij woog maar liefst 4080 gram.

Het gevaar was echter nog niet geweken. Hij moest onderzocht worden omdat ik hem mijn infectie zou kunnen hebben gegeven. Hij werd onderzocht, slaakte een gilletje en moest in een couveuse naar de NICU. Even mocht ik hem zien en aanraken in de waarna ik in huilen uitbarstte. Ik had mijn kind ziek gemaakt! Ik ben veel bloed verloren tijdens de bevalling. Ze hebben ook nog een hartfilmpje en een long foto gemaakt omdat ik een verschrikkelijke pijn op mijn borst had. Dat bleek later spierpijn te zijn van het hyperventileren maar het heeft dik 3 uur geduurd voordat ik weer normaal kon ademen.

Daarna kregen we te horen dat het met mijn zoon gelukkig heel goed ging en hij al van de beademing af was; hij had alleen nog preventief een antibiotica infuus omdat ze niet zeker wisten of hij ziek was of niet. Hij zou in ieder geval 48 uur geobserveerd worden.

Vervolgens dreigde er een operatie voor mij, omdat ik maar bleef vloeien. Uiteindelijk trok mijn baarmoeder wel goed samen. De gynaecoloog dacht aan een lage schede beschadiging die bleef bloeden. Na veel massages op m’n baarmoeder (auw!) leek het vloeien te verminderen. Ik ben nog flauwgevallen ook, maar daarna ging het beter.

Ik mocht mijn zoon eindelijk zien om 21.00u. Ik heb met hem mogen knuffelen tot ik werd overgeplaatst naar een andere afdeling.

Na 4 dagen zijn we overgeplaatst naar een ander ziekenhuis. Na een ritje in een ambulance en een intake gesprek kreeg ik na lang wachten mijn zoontje bij mij op de kamer.

We hebben uiteindelijk in totaal beide een week in het ziekenhuis gelegen. In mijn laatste gesprek met de gynaecoloog vertelde hij mij dat ik een bacteriële infectie had opgelopen; een bacterie die normaal gesproken longontsteking veroorzaakt en ik kan hem overal zijn opgelopen. Mijn zoon is inmiddels bijna 3 en kerngezond!

Wil jij jouw verhaal ook delen? Stuur me dan een berichtje !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s