Nog even..

Nog maar even.. Nog maar even hebben wij een baby. Nog maar even tot onze dochter alweer 1 jaar wordt. Hoe heeft dit in godsnaam zo snel kunnen gaan?! Waar ik bij Owen al druk bezig was met het plannen van zijn eerste verjaardag blijf ik het bij Kenzie maar uitstellen. Blijkbaar heb ik het er moeilijker mee dan ik wil toegeven. Het feit dat iedereen maar blijft benadrukken dat ze al bijna verjaart, waaraan ik misschien nog wel het meest schuldig ben, helpt niet echt mee.

Maar waarom heb ik het er dan zo moeilijk mee? Nu ben ik sowieso al een emotioneel persoon van mezelf; melancholisch is my middle name. Ik besef me maar al te goed hoe kostbaar de tijd met mijn nu nog kleine kinderen is. Voor je het weet vliegen ze uit en beginnen ze aan hun eigen leven. Ondanks dat het niet altijd even makkelijk en soms gewoon kapot frustrerend is, is het moederschap prachtig en zou ik het zo nog 100 keer over doen. Mijn kinderen zijn me goud waard en ik zou ze nooit meer kunnen en willen missen.

Dat 100 keer over doen is natuurlijk een beetje lastig. Echter denk ik wel dat dat precies de reden is waarom het me nu extra zwaar valt. Natuurlijk gaan we weer een nieuw jaar vol nieuwe mijlpalen in waarbij ze gaat leren lopen, praten én zelfstandig eten en drinken. Ze zal zich nog meer gaan ontwikkelen en nog meer haar eigen persoon gaan worden; met alle mooie en minder mooie eigenschappen. Maar ze zal geen baby meer zijn en ik zal geen baby meer hebben.

Nooit geen baby meer? Is dit dan echt de laatste keer geweest? Zijn we nu compleet? Hoe voelt compleet zijn dan? Ik kan me niet meer voorstellen nooit meer zwanger te zijn, hoe pittig dat op sommige momenten ook kan zijn met al die nasty kwaaltjes zoals bekken instabiliteit en aambeien. En wat kan zo’n buik in de weg zitten bij zoiets simpels als je schoenen aantrekken. Maar nooit meer leven creëren, dragen, op de wereld zetten en groot brengen? Dat komt stiekem toch behoorlijk hard aan.

Tijdens mijn zwangerschap overheerste de angst voor herhaling op een postpartum depressie enorm waardoor ik voor mijn gevoel niet echt met volle teugen heb genoten. Zeker.. Alle controles, echo’s, schopjes, het aanschaffen van allerlei spulletjes en kleertjes, de kusjes die Owen aan zijn baby zusje gaf toen ze nog in die warme buik zat hebben me doen overlopen van liefde. Maar had ik er meer uit moeten halen? Had ik me meer bewust moeten zijn van het feit dat dat misschien wel de laatste keer is geweest?

Praktisch gezien is een derde gewoon even niet mogelijk. Drie kinderen lijkt me overigens ook enorm pittig. Er zal moeten worden verhuisd en er zullen iets meer centjes binnen moeten komen zodat we kunnen blijven leven zoals we dat nu doen. Tegen de tijd dat we daadwerkelijk verhuisd zijn zal Owen al een jaar of 7 zijn en Kenzie 4. Zien we dat leeftijdsverschil wel zitten? Zie ík dat leeftijdsverschil wel zitten? Ik weet het niet. Over een aantal jaren zal ons leven er ook weer anders uit zien; we hebben weer een hoop (andere) vrijheden en hebben dan, als het goed is, twee aardig zelfstandige kinderen die beide naar school gaan.

Op sommige dagen kijk ik naar mijn kinderen en voel ik mezelf schuldig en enigszins egoïstisch omdat ik “niet genoeg” aan hen zou hebben. Terwijl dat helemaal niet zo is. Soms voel ik dat complete ook wel. Wanneer ze samen spelen of allebei heerlijk bezig zijn denk ik JA, dit is het! Dan zie ik ons ieder jaar burgerlijk met een sleurhut achter de auto naar een of ander zonnig kampeerland rijden alwaar we de vakantie van ons leven hebben. Dan ben ik de schoolmoeder, de zwemmoeder en de (hopelijk) toffe moeder van de buurt waar vriendjes en vriendinnetjes graag komen. Ik heb het beste van twee werelden. Een gezonde zoon en dochter. Ik weet maar al te goed dat het ook anders kan en ik in mijn handjes mag knijpen en echt gezegend ben met de twee mensjes die mij mama noemen. Dat is pure rijkdom en geluk in zijn zuiverste vorm. Twee prachtige kinderen waar ik trots op ben en waar ik voor door het vuur ga.

Maar nooit meer een bolle buik? Nooit meer dat intense gevoel wanneer je je baby gezond en wel op de wereld hebt mogen zetten? Ook al blijven mijn kinderen altijd mijn baby’s vind ik dat toch nog lastig te verkroppen.

Misschien is het gewoon de melancholie die weer toeslaat. Straks ben ik gewoon mama van een bijna-kleuter en dreumes! Nog even en het zijn pubers! Nog even.. Nog even.. Laat me nou gewoon nog éven genieten van die twee kleine frummels.

Hoe wist jij dat jullie compleet waren?

4 Replies to “Nog even..”

  1. Hier compleet met 1 prachtige zoon. Tenminste, dat hou ik mezelf voor. Ik wil nooit meer zwanger zijn (wat betreft het regelen van mijn suikers) en nooit meer bevallen (in ieder geval niet zoals bij Ubbe, en de kans op herhaling is groot). En we hebben heel bewust die keuze gemaakt, nooit meer. Maar ja, wat jij schrijft is herkenbaar, nooit meer zwanger zijn (het schoppen en trappelen dan), geen nieuw prachtig mensje creeeren, dat is iets wat ik ook lastig vind. Maar nee, wij zijn compleet. Ons verstand overwint, en eerlijk is eerlijk, er moet hier een wonder gebeuren wil het tóch nog eens. 😂

    Liked by 1 persoon

  2. Ik wilde 3 kinderen, en heb de zwangerschap van mijn tweede kind niet bewust beleefd als de laatste. Maar mijn huwelijk draaide steeds slechter, en ik besefte dat een derde kind niet de oplossing was om het te redden. En uiteindelijk zijn we uit elkaar gegaan. Er waren dus 2 kinderen. Toen leerde ik mijn huidige echtgenoot kennen, mijn ex hertrouwde, het werd allemaal erg ingewikkeld. Mijn ex kreeg nog kinderen bij zijn nieuwe vrouw, mijn man zijn ex kreeg ook nog een dochter met haar vriend, en wij dachten: wij willen daar niet nóg een kind aan toevoegen. Het is al ingewikkeld genoeg zoals het is voor onze kinderen (mijn man heeft er dus ook 2). Mijn geest had toen al lang besloten het hoofdstuk kinderen af te sluiten en ik heb nooit meer die nood gevoeld aan nog een kind op de wereld zetten. Iets waarvoor onze kinderen ons best wel dankbaar zijn, eigenlijk.
    Het is raar, maar op een bepaald moment sluit je dat af, dat gevoel dat je nog een kind wil Begin je te beseffen dat je alle negatieve dingen niet nog eens wil, en dat je genoeg hebt aan je herinneringen aan je zwangerschappen. Zo was het bij mij toch.

    Liked by 1 persoon

    1. Wat een verhaal zeg! Ik denk ook wel eens pfff nog een keer die gebroken nachten en de onwetendheid wanneer ze huilen. Maar aan de andere kant is dat eerste jaar ook weer zo voorbij gevlogen

      Like

      1. Ja, maar het is allemaal nog zo vers bij jou het. Het is iets wat slijt met de jaren.
        Maar ik ben erg, érg graag zwanger geweest en ik heb het er in het begin ook wel moeilijk mee gehad hoor.

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s