Weg met die luiers!

Eerder schreef ik al een blog over zindelijkheid en het feit dat ik absoluut niet in zindelijkheidstraining geloof; wij zouden rustig wachten tot hij er zelf aan toe zou zijn. Op het moment van schrijven was Owen 2 jaar en 8 maanden. Inmiddels is hij bijna 3,5 jaar oud en nog steeds in de luiers. Ondanks dat ik eerder dus heel hard riep dat hij er zelf aan toe moest zijn, besloot ik dat het nu toch echt wel tijd was; ik was klaar met die luiers.

Over een aantal maanden gaat hij naar de basisschool (hou op, schei uit) en ik wil dat hij goed zindelijk is tegen de tijd dat het zover is. Natuurlijk, een ongelukje kan gebeuren maar ik zou het vreselijk vinden als hij nog maar net “zuiver” zou zijn en van de spanning om de haverklap in zijn broek zou plassen met alle gevolgen van dien. Onze zomervakantie zou een prima aangelegenheid kunnen zijn om hem uit de luiers te krijgen maar, lekker egoïstisch, we willen er nog wel op uit kunnen. Ook dan zou het fijn zijn als hij al zindelijk zou zijn.

Gewapend ten strijd

Omdat ik wél vind dat zindelijkheid niet zomaar een dingetje is wat je als ouders zijn even tussendoor doet, kozen we een lang weekend uit. Om die reden nam ik de vrijdag na Hemelvaart vrij. Ik werk normaal op woensdag, donderdag en vrijdag dus zo zouden we 6 hele dagen hebben om ons volledig te kunnen focussen op Owen.

Ik kocht bij de Action een aantal kleine prulletjes die moesten doorgaan voor cadeautjes en bestelde een beloningskalender van Woezel en Pip. Daarnaast schafte ik ook nog een uber lelijk potje aan van Fisher Price wat een vreselijk muziekje maakt als er wat in valt. Multifunctioneel, dat wel. Je kunt hem namelijk ook gebruiken als opstapje en de “bril” kan eraf zodat deze ook dienst kan doen als brilverkleiner. Voorbereiding is key bij Owen en dus vertelde ik hem ruim van te voren dat hij binnenkort geen luier meer aan zou krijgen en als een grote jongen op het potje zou moeten gaan plassen.

In de blote billen

De maandag en dinsdag voor Hemelvaart beloofden heuse zomerdagen te worden en maandagochtend besloot ik het roer om te gooien en de luier then and there vaarwel te zeggen. Even was er paniek want het was nog geen donderdag en die luier is toch wel heel fijn. Maar ik ging er voor. Ik vertelde dat we gewoon alvast even gingen oefenen en dat was oké.

Binnen een half uur had meneer al in zijn kaplaarzen geplast en na een kort fietstochtje liet hij het weer lopen. Zou hij er dan toch nog niet klaar voor zijn? Ben ik dan toch te vroeg? Ik kon me ook geen voorstelling maken van hoe het zou zijn als hij gewoon naar de wc zou gaan en met al twee ongelukjes op zak zag ik het somber in.

Toch installeerde ik “de troon” en vertelde hem dat hij een sticker mocht plakken wanneer hij een plasje had gedaan en dat hij bij 2 stickers een cadeautje mocht uitkiezen uit de speciale mand die ik had gemaakt. De bedoeling was om het aantal stickers te verhogen naarmate de week vorderde. Nog altijd sceptisch en met een berg schone kleren in de aanslag besloot ik maar op te gaan ruimen toen ik ineens een muziekje hoorde. Mijn kind had op het potje geplast! Met tranen in mijn ogen heb ik staan juichen als een tienermeisje bij een boyband concert en hij mocht zijn eerste sticker plakken.
Die eerste dag haalde hij zelfs 3 stickers in plaats van de afgesproken 2.

Doorpakken

Ik besloot dat de luier niet meer aan ging. De volgende dag heb ik hem diehard zonder luier naar de peuterspeelzaal gestuurd; ik heb hem de wc daar laten zien en hem vertelt dat hij op school hier mag plassen maar ook dat het niet geeft als hij per ongeluk in zijn broek plast. Zoals verwacht had hij een andere broek aan toen ik hem na een aantal uurtjes weer ging ophalen. Maar ook dinsdag prijkten er 3 stickers op zijn kalender en mocht hij een cadeautje uitkiezen.

Woensdag moest ik gaan werken en heb ik zijn potje, zijn beloningskalender en 2 schone setjes kleding meegenomen naar de gastouder. Ik wilde niet té snel zijn, maar het juist rustig opbouwen en daarom spraken we weer 3 stickers af. Super trots was ik toen ik hoorde dat hij alweer een cadeautje had verdiend! Die 2 ongelukjes namen we met zijn allen op de koop toe.

Alsof de knop om ging

Donderdag was dus eigenlijk pas de officiële “startdag”. Deze dag ging ik er vol op maar wat voelde ik me een zeur. Ieder uur maande ik hem te gaan plassen en liet ik hem extra veel drinken. Ook al gaf hij aan niet te moeten plassen, ik wilde toch dat hij het zou proberen. Ineens ging ook bij Owen de knop om. Nadat we thuis kwamen van een bezoek aan mijn moeder gaf hij aan te moeten plassen en liep naar het toilet. Broek uit en gaan. Maar liefst 11 keer heeft hij een sticker mogen plakken!

Sindsdien gaat hij zelf naar de wc om te plassen. Ik hoef het hem niet meer te vragen, hij doet het gewoon. Wel probeer ik hem te laten plassen voor we weg gaan of wanneer we een tijdje op pad zijn geweest en terug thuis komen. Afgelopen weekend is hij zelfs met mijn vader op stap geweest zonder te moeten worden verschoond. Ook ’s ochtends komt hij inmiddels droog uit bed en wil dan direct naar beneden om te plassen.

Ongelooflijk. Wat een mijlpaal! Wat zijn we trots!

Ongelukjes

Number two however, is nog wel een dingetje; dat vertikt hij nog op het potje te doen en dus word er sowieso nog één keer per dag verschoond. Van mij hoeft dat ook niet direct want wat hij nu al bereikt heeft vind ik al ontzettend knap van hem. Hij weet dat als hij ook de grote boodschap op het potje gaat doen we dan écht een groot cadeau gaan uitzoeken in de winkel. De beloning bungelt dus voor zijn neus maar hij wil hem nog even niet grijpen.

Ook zal hij volgende week weer naar de peuterspeelzaal gaan waar géén potjes zijn. Hier zal hij vast flink aan moeten wennen en het heus nog wel een keer laten lopen. Echter, nu het plassen thuis zo goed gaat probeer ik hem wel te stimuleren om dat op de “grote wc” te doen zodat hij wel kan wennen aan die porseleinen pot. Nogmaals, het hoeft allemaal niet over 1 nacht ijs te gaan. De grootste stap is al gezet en een beter verloop dan dit hadden we ons niet kunnen wensen.

Achteraf voel ik me een beetje schuldig dat ik er zo weinig vertrouwen in had. Blijkbaar was hij er meer klaar voor dan wij dachten. Wat wordt hij al groot! Wat wordt hij nu zelfstandig. Mijn moederhart moet het allemaal nog een beetje verwerken, denk ik 😉

Hoe ging het zindelijk worden bij jullie kindjes?

One Reply to “Weg met die luiers!”

  1. Hey! In België is het de gewoonte dat ze op 2,5 jaar naar school gaan en dan wordt ook verwacht dat ze al proper zijn. Dat vind ik echt nog vroeg, jullie systeem is beter. Maar bij mijn oudste is het op het nippertje gelukt, benieuwd of het bij de jongste ook zal lukken…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s