Meryll

Geen enkele bevalling is hetzelfde; iedere geboorte is uniek. Van natuurlijke bevallingen tot (geplande) keizersnedes, met of zonder pijnstilling, thuis of in het ziekenhuis, in bad of de auto. Ontlading en tranen van vreugde en geluk wanneer het eindelijk voorbij is of een allesoverheersende stilte gepaard met intens verdriet.

Vandaag het bevallingsverhaal van Meryll (29). Na de stilgeboorte van haar zoontje Steffen raakte ze opnieuw in verwachting van een dochter. Haar vierde kindje wilde maar wat graag naar buiten maar toch stuitte Meryll op dovemans oren. Haar verhaal lees je hieronder!

Ik ben Meryll, 29 jaar, getrouwd met Jeroen en mama van Fajah, Joey, Steffen, en Rosy-Mae. Wij wonen in Amersfoort. Dit is mijn bevallingsverhaal van Rosy-Mae; ons regenboogje.

Mijn zwangerschap was alles behalve zorgeloos. Nadat het jaar ervoor ons zoontje Steffen plotseling in mijn buik overleed met 37 weken en 4 dagen, was ik snel weer zwanger. Van een meisje dit keer. Dolblij dat een nieuwe zwangerschap ons gegund was maar ook bang wat ons te wachten stond. Vanaf het begin stond vast dat ik met 37 weken ingeleid zou worden om te voorkomen dat het weer mis zou gaan.

Op donderdag 26 oktober mochten wij ons s’ochtends melden in het ziekenhuis voor de inleiding. Ik was die dag precies 37 weken zwanger. Ik zou een ballonkatheter ingebracht krijgen en omdat ik daarna absoluut niet naar huis wilde zouden we blijven tot onze dochter geboren was mocht ik blijven. Bepakt, bezakt en voorbereid op een lange zit kregen we een kamer toegewezen waar we mochten blijven. Nadat er hartfilmpjes waren gemaakt werd een ballonnetje geplaatst. Ik vond dit heel spannend, maar gelukkig ging het goed en pijnloos. Jeroen en ik gingen er vanuit dat we s’avonds in het ziekenhuis Expeditie Robinson zouden kijken dus we gingen terug naar onze kamer om verder te luieren, tv kijken en een beetje te kletsen.

Al vrij snel kreeg ik buikpijn, om 11.00u werd de ballon geplaatst en rond 13.30u voelde ik duidelijk weeën. Ik wilde graag dat ze keken of de ballon iets had gedaan maar dit wilden ze liever niet; de bevalling kon daardoor zomaar ineens stilvallen. Er van overtuigd dat het ging doorzetten hebben ze toch gekeken en de ballon viel er uit! Joepie, het deed wat. Ik had 3cm ontsluiting. Ik ben nogal een snelle bevaller dus vroeg ik om een ruggenprik. De arts en verpleegster geloofden niet dat dit zo snel kon gaan dus zeiden dat ze dat “zometeen” zouden regelen. Ondertussen keken Jeroen en ik verder televisie en moest ik me steeds meer concentreren op de weeën. Ik bleef vragen om een ruggenprik en Jeroen liep continu de gang op om te vragen wanneer er iemand kwam. Ik was nog niet eens op een verloskamer en het ging mega snel. Om 16.30u hield ik het niet meer. Ik had pijn en wilde naar de verloskamer.

Er was geen verloskamer vrij en het duurde maar en duurde maar. Er kwam geen anesthesist en de zusters waren schaars. Ik voelde me niet gehoord en niet geloofd en kon alleen maar verstijfd van de pijn om bed blijven liggen. Eindelijk om 16.50u kwamen ze me halen om naar de verloskamer te gaan. Tussen mijn weeën door moest ik met mijn bed over de gang. Zodra ik op het bed daar geklommen was, was weer iedereen verdwenen en raakte ik in paniek. Ik was bang, had mijn ademhaling niet onder controle en zo had ik me dit niet voorgesteld.

Ik had persdrang en riep dat er iemand moest komen, en een heleboel mensen verzamelden zich rond mijn bed. Dat was ook het moment dat de anesthesist binnenkwam en ik riep “Ga weg, je bent verdomme te laat!”. Ik mocht al vrij snel persen en bij de eerste perswee knapten de vliezen met een harde pets en zat iedereen onder. Dat vond ik stiekem wel grappig.

Ze was nog niet laag genoeg gezakt en normaal mag je dan nog niet persen. De gynaecoloog dacht dat het wel zou lukken omdat het mijn vierde bevalling was. Ik heb geperst alsof mijn leven er vanaf hing. Mijn God, wat vond ik dat zwaar en wat duurde dat lang. Maar toen was ze daar ineens! Onze kleine lieve Rosy-Mae, om 17.35u, 3335 gram en 49cm. Eindelijk was ze daar! Levend en wel! Ze krijste alles bij elkaar en stak gelijk haar duim in haar mond. Ultiem geluk. Opluchting. Blijdschap. Het was voorbij. En ze leeft! Vrij snel daarna mochten we lekker naar huis, om kennis te maken met haar grote broer en zus.

En oh ja, Expeditie Robinson was nog niet eens begonnen! 😉

Wil jij jouw verhaal ook delen? Stuur me dan een berichtje !

One Reply to “Meryll”

  1. Wat ontzettend naar dat er zo slecht naar je geluisterd werd! Kan me voorstellen dat je daardoor in paniek zou raken.
    Gelukkig is het verder goed gegaan en gaat het met jullie dochter ook goed. Heftig verhaal hoor!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s