De nasleep van een postpartum depressie

Een van mijn eerste blogs ging over postpartum depressie en hoe ik hier mee heb moeten worstelen in de eerste 1,5 jaar van mijn leven als moeder. Sinds januari 2017 ben ik niet meer onder behandeling bij de GGZ en dus “genezen” verklaard. Hoewel ik godzijdank niet meer de gevoelens ervaar die ik toen had, kan ik wel stellen dat deze depressie me enorm heeft veranderd. Het is een deel van me geworden en heeft nog altijd dagelijks effect op mij. Ik heb lang getwijfeld om deze blog ook daadwerkelijk te schrijven, maar ik vind openheid omtrent dit onderwerp nog altijd enorm belangrijk. Daarom vertel ik jullie vandaag de dingen die me soms nog steeds vreselijk aangrijpen.

Het gehuil

Tot op de dag van vandaag kan ik het gehuil van mijn kinderen niet verdragen. De combinatie van mijn postpartum depressie én het feit dat Owen ook nog eens een huilbaby was hebben er voor gezorgd dat dit geluid door merg en been gaat bij mij. Natuurlijk vind geen enkele moeder het fijn als haar kinderen huilen, maar ik wordt er ontzetten onrustig van. Het frustreert me, het maakt me zenuwachtig en geeft me een gevoel van wanhoop. Ik kan dan ook woest worden wanneer ik zelf niet in de gelegenheid ben om ze zo snel mogelijk te sussen en een ander de gelegenheid simpelweg niet grijpt. Zo probeer ik er alles aan te doen om ze maar niet te laten huilen en ben ik een ster geworden in driftbuien ontwijken. Zo koel als ik lijk wanneer ik negatief gedrag (gepaard met gehuil of gejammer) negeer, zo hysterisch voel ik mij van binnen; het is en blijft een hele nare trigger. Jammer genoeg hoort huilen nu eenmaal bij groter groeien en zullen mijn oren het nog heel wat jaartjes aan moeten horen.

Badderen

De keren dat ik Kenzie in bad heb gedaan zijn letterlijk op één hand te tellen. Waar de meeste ouders dit een heerlijk en intiem moment met hun baby vinden, krijg ik er werkelijk waar angstzweet van. Op het dieptepunt van mijn depressie bekroop me namelijk een gigantische intrusie. Terwijl ik Owen in bad deed kwam de gedachte om hem te verdrinken in me op. Gewoon loslaten, weglopen en niet meer omkijken.

Jup, ik wilde op dat moment mijn kind verzuipen..

Die plotselinge gedachte heeft me dusdanig beangstigd dat ik hem uit bad heb gerukt en vervolgens nooit meer alleen in bad heb gedaan. In de kraamweek heb ik bij mijn kraamverzorgster aangegeven Kenzie onder geen beding in bad te willen doen, tenzij zij of Sander erbij was. Een intrusie is godzijdank een signaal van je hersenen dat je een dergelijke actie niet écht wil uitvoeren; het is een soort stop signaal. Maar tot op de dag van vandaag is manlief degene die soort voor de badjes. Wanneer het echt niet anders kan, wanneer ze bijvoorbeeld op mijn vrije dag tot aan haar nek toe vies is, zorg ik dat het in and out is. Snel even in het water, wassen en eruit. Ondanks dat ik niet meer depressief ben, heeft me dat zo doen schrikken dat ik het nog steeds liever ontwijk.

Vluchtgedrag

Tijdens mijn depressie deed ik er alles aan om maar onder de mensen te zijn. Deels omdat ik dan niet alleen met mijn zoon was en een ander hem kon “vermaken” maar ook deels omdat ik thuis helemaal gek werd. Ik kon dan uren achter elkaar ijsberen en was ik echt alleen met mijn gedachtes. Juist omdat ik dat zo lang gedaan heb, is dit gedrag erin geslopen. Ik zorg dat mijn vrije dagen waarop ik alleen met de kinderen ben zoveel mogelijk kan doen; hier een bakkie doen, daar een boodschap. Het maakt niet uit, zolang ik maar niet hele dagen thuis ben. Als het me dan toch gelukt is om thuis te blijven, ben ik echt ontzettend trots op mezelf en zie ik in dat het helemaal niet zo erg is. Zo’n dagje binnen kamperen heeft zeker zijn charmes maar liever “vlucht ik even weg”.

Eerst een moment voor mezelf

De keren dat Owen eindelijk sliep waren mij goud waard; even tot rust komen. Ik deed er dan ook alles aan om hem zo lang mogelijk slapend te houden. Als ik de postbode aan zag komen deed ik de deur open, want onze brievenbus klettert zo hard en dan zou hij misschien wakker worden. Hij werd ook al-tijd huilend wakker. Zodra de babyfoon aan sprong en hij weer begon moest ik even een “get ready” moment inlassen. Op dat moment liep ik eerst nog naar buiten voor een sigaretje (ja ja, I know.. Foei) voor ik mijn “strijd” weer moest gaan voeren. Wanneer nu de babyfoon aanspringt en het tijd is om Kenzie uit bed te halen, doe ik nog altijd hetzelfde. Waarom? Geen idee. Ook dit is er langzaam ingeslopen.

Zijn er überhaupt wel positieve dingen uitgekomen?

Jazeker!

Tijdens de vele sessies die ik heb gehad bij mijn psychotherapeut heb ik ook enorm veel geleerd. Ik heb handvaten gekregen die me voor de rest van mijn leven een sterker persoon maken. Zo heb ik geleerd nu eens echt voor mezelf op te komen en om mijn gevoelens écht uit te spreken zonder er omheen te draaien. Voorheen was ik namelijk niet zo’n beste prater en dus had de therapeut in kwestie een flinke kluit aan mij. Wanneer iets me irriteert, wacht ik niet langer om dit uit te spreken. Een hoop mensen hebben dan ook enorm moeten wennen aan mijn “nieuwe ik”. Ik laat niet meer over me heen lopen en maak alleen nog maar keuzes voor mezelf en mijn gezin. Ik laat een ander mijn leven en gevoel niet meer domineren en dat heeft een hoop rust gebracht.

Ik heb geleerd om mijn man extra te waarderen ook al weet ik dat hij zich nu vast afvraagt waarom ik dan in godsnaam zo vreselijk kan zeuren over een rondslingerende sok 😉 Maar echt, hij heeft zoveel dingen voor ons gedaan in deze periode. Dingen die ik nooit heb gezien maar me achteraf pas realiseerde. Alleen al alles hebben moeten pikken verdient een dikke medaille.

Bovendien heb ik geleerd om kei en keihard te vechten voor mezelf én voor mijn kinderen; ik ben een soort mama bear 2.0 geworden. Meer dan ooit besef ik me hoe gezegend wij zijn met een gezonde zoon en dochter. Nog altijd beschouw ik het als een wonder dat Owen zo’n enorm moederskind is. Nu mijn ogen open zijn, laat ik geen moment onbenut om ze te kussen, te knuffelen en te vertellen hoe dol ik op ze ben.

In een zekere zin is Owen ook mijn redding geweest. Want underneath it all is hij voor mij toch de reden geweest om te blijven gaan. Dus zelfs voor al zijn ondraaglijke gehuil, zal ik hem eeuwig dankbaar zijn.

De uitgelichte afbeelding is gemaakt door Captured By Do

4 Replies to “De nasleep van een postpartum depressie”

  1. zo heftig zeg en wat goed dat je dit opschrijft, dat zal je zelf ook helpen, maar zeker ook andere ( aankomende) moeders. Ik ken je natuurlijk alleen via blog/instagram maar kan alleen maar zeggen, je bent top!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s