Dominique

Geen enkele bevalling is hetzelfde; iedere geboorte is uniek. Van natuurlijke bevallingen tot (geplande) keizersnedes, met of zonder pijnstilling, thuis of in het ziekenhuis, in bad of de auto. Ontlading en tranen van vreugde en geluk wanneer het eindelijk voorbij is of een allesoverheersende stilte gepaard met intens verdriet.

Vandaag het verhaal van Dominique (23). Na een hoop vruchtbaarheidsbehandelingen mochten zij en haar vriend eindelijk zwanger worden van een zoon! Haar bevalling verliep alleen een beetje anders dan ze had gehoopt. Lezen jullie weer mee?

Zodra je die magische 38 weken zwangerschap hebt bereikt, komt het einde steeds meer in zicht. Vanaf nu kan en mag het echt gaan gebeuren! Bevallen! Al jaren probeerde ik mij voor te stellen hoe het zou zijn. Hoe voelt een wee? Hoe lang zou het duren? Hoe voelt het om je baby voor het eerst te zien? En ja, ook de gedachte “Zou het echt zo’n pijn doen?” schoten dagelijks door mijn hoofd. Tjonge, wat was ik naïef!

28 December 2017

Kerst hebben we overleefd en nog steeds geen baby. Die nacht lag ik pas om 02.00u op bed omdat ik weer eens een van mijn poetsrages had. Alles moest schoon! De bestekla werd ondersteboven gekieperd, alle huishoudelijke apparaten ontkalkt en de poetsdoekjes waren niet aan te slepen. Juist, ja, bijna 2 uur ’s nachts. Laat ik maar eens gaan slapen. Om 06.45u werd ik wakker, klaarwakker. Plassen. Again… Harold was net beneden en zat nog een boterham te eten; hij begon deze dag wat later met werken als normaal en ging eerst nog materialen halen. Ik at, zoals de laatste 9 maanden een bakje chocopops. Ik had wat pijn in mijn onderbuik en dat irriteerde me.

Harold vroeg me of hij wel moest gaan werken. Ja hoor schatje, ga maar gewoon werken. Zal wel weer vals alarm zijn en om 07.30u trok hij de deur achter zich dicht. Ik stond op om mijn kommetje af te wassen en huh? Wat? Auw! Shitttttt wat is dit dan! Oké, dat was een wee. Toch? Helemaal hyper en blij want misschien was dit wel de dag dat ik mijn kindje ga ontmoeten! Ik pakte mijn telefoon en stuurde wat appjes dat ik dacht zojuist een wee te hebben gehad. Gelijk daarop voelde ik weer een hele intense pijn. Oké, dat was 3 minuten ertussen.. En zo volgden ze elkaar gelijk op. Ik belde Harold op om toch naar huis te komen, hij was nu nog in de winkel om bouwmaterialen te halen maar 10 minuten later appte ik hem “KOM NU!!!”.

Oké, dit is serieus. De verloskundige belde ik om 08.00u. Officieel had ik pas een half uur weeën maar ze kwamen al ontzettend snel op elkaar waardoor ik een beetje heb gebluft en gezegd heb dat ze al sinds 06.45u kwamen. Ik weet het, foei.. De verloskundigen waren net aan het wisselen van dienst en ze zou ongeveer om 09.15u bij ons zijn. Zodra Harold binnen kwam hoorde hij mij boven vloeken terwijl ik weer een wee probeerde op te vangen.

Ik stond wat make-up op te doen, ook al ging ik bevallen. Er werden wat appjes verstuurd dat het was begonnen en we dus voorlopig niet zouden reageren. Ook onze bevallingsfotografe werd ingelicht. We houden haar op de hoogte. De verloskundige was er om 09.30u en op dat moment had ik 3cm ontsluiting. Met een twijfelende en onzekere stem vroeg ik nog of het nu echt was begonnen. Gelukkig werd ik gerustgesteld en was dit wel het echte werk. Het ziekenhuis werd alvast gebeld en ik gaf aan daar gelijk naar toe te willen. Ik wilde zelf graag thuis bevallen maar helaas mocht dit niet. Nu de weeën zo snel op elkaar kwamen wilde ik er dan maar zo snel mogelijk naar toe. We spraken met de verloskundige af dat ze om 13.00u weer zou komen controleren op de kamer in het ziekenhuis en ze nu nog rondes ging doen. Als er iets veranderde of als we haar nodig hadden konden we uiteraard bellen!

Hop naar het ziekenhuis. Weeën opvangen is shit, maar weeën opvangen in de auto is *&$%@! Zeker als je vent zich zorgen loopt te maken om zijn auto. “Nee schat, kijk uit! Dadelijk komt er een krasje op me dashboard!” Ik kan je zeggen dat er verschillende scheldwoorden zijn kant op vlogen!

Ik had me altijd voorgesteld dat ik heel erg in mezelf gekeerd zou zijn en echt gefocust zou zijn op de wee. What the hell was I thinking! Ik voelde me echt slecht dat ik zo kreunde en ja soms ook vloekte. Wat stelde ik me toch aan! Maar zodra die wee kwam kon ik gewoon niet anders.

Eenmaal op de kamer aangekomen probeerde ik de weeën in bad op te vangen. Het warme water voelde heerlijk maar ik gleed steeds weg in het bad tijdens een wee en had te weinig grip. Iets over 11.00u is de bevallingsfotografe gearriveerd. Ik hoorde haar wat met Harold praten over dat het zo snel ging. Ik heb wat terug gezegd maar geen idee meer wat. Om 11.30u riep ik naar Harold dat de verloskundige moest komen; ik kan dit niet alleen! Nog voordat de verloskundige arriveerde had ik het gevoel dat ik moest persen en dat is ook het eerste wat ik riep zodra ze binnen kwam.

Ilse Nelisse Fotografie-5845.jpg
Ilse Nelisse fotografie

7cm Ontsluiting. Wat?! Nou, breek mijn vliezen dan maar en dan kunnen we persen. Dat kind MOET eruit! Maar nee, dat was niet het plan. Ik mocht deze 3cm lekker blijven weg puffen met persdrang. Na heel wat gekreun, gegil en gevloek ging ze me rond 13.00u toucheren. Eindelijk had ik 10cm ontsluiting en de vliezen mochten gebroken worden. Dit werd gedaan op de baarkruk aangezien ik daar graag op wilde bevallen.

Ik voelde wat warms en ik hoorde de verloskundige zeggen dat de baby toch gepoept heeft in het vruchtwater en dat het ziekenhuis het overneemt. Shit, dit was wat ik absoluut niet wilde maar ik kon me weinig verzetten. Hup het bed op, een hartslagmeter op het hoofdje van de baby, een band op mijn buik voor de weeën en toen kon het echte werk beginnen. Om 13.20u mocht ik gaan persen.

Heel vaak heb ik gehoord dat zodra je mag persen je dan het ergste hebt gehad, want nu kun je eindelijk actief iets doen en zodra je perst heb je geen pijn meer. Nou het enige wat ik dacht was BULLSHIT! Dit deed nog veel meer pijn!! Iedere wee zette ik goed en krachtig in maar ik durfde het niet af te maken omdat het zo’n pijn deed. Het voelde alsof ik van mijn navel tot aan mijn nek ging uitscheuren.

Toen de verloskundige me vertelde dat ik er bijna was en ze haartjes zagen geloofde ik er geen snars van! Ik voelde alleen maar pijn en geen baby. Ik vroeg of ik het mocht voelen en ze pakte mijn hand en legde die op het hoofdje. Wow, ik schrok ervan! Er komt echt een baby uit! Tja, wat had ik dan verwacht? Een baby nijlpaardje ofzo? Het hoofdje voelde veel zachter dan ik verwacht had en inderdaad haartjes. Tijdens de wee hield ik mijn hand op het hoofdje en ik voelde het inderdaad dichterbij komen! Dit was het laatste stukje motivatie wat ik nodig had

“Pak hem maar” hoorde ik ineens en ik keek tussen mijn benen en ik pak mijn baby aan! Wauw, mijn baby! Hè, een piemeltje?? WAUW, een jongen. “Kom maar hier ventje” zeg ik en ik voelde hem op mijn buik liggen. Ik wilde huilen van blijdschap maar ik was zo overrompeld dat ik een soort van droog aan t snikken was. Wat prachtig, alles ging op dit moment aan me voorbij.

Hij voelde zo warm en glibberig en wat was hij mooi. Hij was echt prachtig. Harold en ik wisten niet of de baby een jongen of een meisje zou zijn. Tijdens de zwangerschap was ik heilig overtuigd van een meisje maar zodra Owen op mijn borst lag en ik hem zag was het alsof het zo had moeten zijn en nooit anders was geweest.

Daar was hij dan, om 13.43u was mijn grote blauwe wolk geboren. Hij woog 4120 gram en was 48cm lang!

Ilse Nelisse Fotografie-5935.jpg
Ilse Nelisse Fotografie

Nadat de placenta geboren was wilde ik dat Owen even aan Harold gegeven werd omdat ik gehecht moest worden. Aangezien ik zo bang ben voor naalden, was ik bang dat ik hem fijn zou knijpen. Het hechten vond ik erg pijnlijk maar toen het eindelijk allemaal voorbij was kwamen voor mij wat echte traantjes. Zo gelukkig was ik, en trots. Hij hapte gelijk goed aan de borst en viel daarna tevreden in slaap. Terwijl ik zo trots als een pauw, familie en vrienden kon bellen.

Wil jij jouw verhaal ook delen? Stuur me dan een berichtje !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s