Mieke

Geen enkele bevalling is hetzelfde; iedere geboorte is uniek. Van natuurlijke bevallingen tot (geplande) keizersnedes, met of zonder pijnstilling, thuis of in het ziekenhuis, in bad of de auto. Ontlading en tranen van vreugde en geluk wanneer het eindelijk voorbij is of een allesoverheersende stilte gepaard met intens verdriet.

Vandaag het verhaal van Mieke (32). Zij is mama van Matthias (2014) en Thomas (2016) en komt uit België. Deze mede mama-blogger én Clouseau-fan vertelt ons hoe zij na een zwangerschap van 40 weken en 1 dag voor het eerst moeder werd.

De zwangerschap van mijn oudste zoon verliep eigenlijk heel goed; ik was niet misselijk en had geen super erge kwaaltjes. Alleen die buik zat zó gigantisch in de weg.

Ik was uitgerekend op 4 maart 2014 en precies die dag kreeg ik ’s morgens weeën. Nog lichte weliswaar, dus hing ik die dag wat in de bank en nam ik een bad bij mijn schoonmoeder (zelf hebben we geen bad). Tegen de avond werd de pijn erger, maar ik had een afspraak om aan de monitor te liggen voor een CTG dus ik sprong blij in de wagen. Eindelijk! Het gaat gebeuren! In het ziekenhuis zagen ze dat ik inderdaad weeën had maar er was nog geen enkele opening. Zelfs mijn slijmprop zat er nog; potdicht dus. Na wat toucheren verloor ik dan toch mijn slijmprop.

U zult terug naar huis moeten mevrouw..

Ik hoor het hen nog zeggen. Wat een teleurstelling! Ik moest terug naar huis en niemand die me kon vertellen wanneer ik mocht terugkomen. De weeën werden ondertussen erger. Ik probeerde toch wat te slapen maar ik deed heel de nacht nauwelijks een oog dicht. Rond 02.00u kon ik het niet meer houden en stond ik op om beneden wat te ijsberen. Wat als dit voorweeën zijn? Hoe overleef ik dan de echte weeën?! Tegen 05.00u hield ik het niet meer uit en maakte ik mijn man wakker. Hij zei dat we naar het ziekenhuis moesten, maar ik wilde niet. Ze zouden me vast weer huis sturen en denken dat ik een aansteller ben, maar na wat twijfelen vertrokken we toch.

Tegen 06.00u kwamen we in het ziekenhuis aan. Inmiddels had ik 4cm ontsluiting en ik was zo opgelucht. Eindelijk kwam er schot in de zaak! Echter, dit bleek nog maar het begin. De volgende centimeters gingen met slakkengangetje. Om 10.00u had ik nog maar 5cm. Ondertussen hadden ze mijn vliezen gebroken en kreeg ik weeën opwekkers toegediend. Ik voelde de weeën in alle hevigheid en wist dat ik dit niet lang meer ging volhouden.

Op voorhand had ik nagedacht over een ruggenprik. Als het moest, dan moest het maar ik ging er zeker niet om bedelen. Na zoveel afzien dacht ik daar plots helemaal anders over; ik smeekte bijna of ze me een prik konden geven. Na de ruggenprik ging het gelukkig snel beter. Mijn buik trok bij iedere wee samen maar pijn voelde ik niet meer. Ik kon even op adem komen. Later bleek dit de beste beslissing van mijn leven want we waren er nog lang niet…

Tegen 12.00u kwamen ze langs met het middageten van mijn man. Hij at dit smakelijk op en mij werd natuurlijk niks gevraagd terwijl ik zo’n enorme honger had! Tegen 14.00u had ik nog maar 6cm. Ze maakten ondertussen een echo, want ze vonden het raar dat de baby niet wou indalen. Toen zagen ze dat hij een sterrenkijker was en sterrenkijkers op de wereld brengen is nét even iets pittiger. De vroedvrouw had echter goede een tip: een half uur op handen en knieën helpt de baby soms draaien. Ik wilde dit persè zelf afhandelen en liefst zonder keizersnede bevallen dus er zat niets anders op. Ik draaide me op handen en knieën. Gelukkig is er geen bewijs van want door de ruggenprik was dit nu niet bepaald elegant te noemen. Een half uur later maakten ze nog een echo en het geluk was aan mijn kant! Matthias was gedraaid!

Vanaf toen ging het snel. De weeën volgen elkaar sneller op en ik ging in 1 uur van 6 naar 10cm ontsluiting. Plots kreeg ik heel erge persdrang. De vroedvrouw controleerde nog eens en alles werd in gereedheid gebracht. Ik weet nog dat ik dacht dat ze wel wat op mocht schieten want ik hield het bijna niet meer. Ik probeerde de persdrang zoveel mogelijk weg te drukken.

Eindelijk mocht ik dan persen! Zalig! Na zes keer persen was hij er al. De gynaecoloog was net op tijd om hem geboren te zien worden. De klok toonde 16.35u. Ik had het gehaald! De euforie was groot. Toen hij in mijn armen lag, voelde ik alleen maar liefde. Toen de ruggenprik uitgewerkt was, voelde ik alleen maar mijn aambeien en mijn knip. Maar hij was het allemaal meer dan waard. Welkom kleine vriend. We zijn zo blij dat je er bent.

Wil jij jouw verhaal ook delen? Stuur me dan een berichtje !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s