Sandra

Geen enkele bevalling is hetzelfde; iedere geboorte is uniek. Van natuurlijke bevallingen tot (geplande) keizersnedes, met of zonder pijnstilling, thuis of in het ziekenhuis, in bad of de auto. Ontlading en tranen van vreugde en geluk wanneer het eindelijk voorbij is of een allesoverheersende stilte gepaard met intens verdriet.

Vandaag het verhaal van Sandra (28). Deze Friese “mem” heeft twee prachtige meisjes; Amber (2015) en Nikki (2017). Nadat zij tot haar grote verrassing en iets eerder dan “gepland” zwanger bleek te zijn heeft zij ook een aantal blogs geschreven voor The Mommy Diaries. Ik ben dan ook vereerd dat zij haar verhaal nog eens op mijn blog wil delen. Haar droom kwam namelijk uit. Lezen jullie weer mee?

Al een week liep ik rond met harde buiken, krampen, voorweeën. De uitgerekende datum kwam steeds dichterbij en ik ging de termijn van mijn eerste zwangerschap voorbij (39 weken en 6 dagen). Ook de uitgerekende datum ging voorbij.. Je zou denken dat je, zeker bij een tweede zwangerschap, wel weet wanneer je weeën voelt en de bevalling begonnen is maar die week heb ik wel twee of drie keer gedacht dat de bevalling wel eens begonnen kon zijn, terwijl het vervolgens gewoon weer afzakte. Doodvermoeiend.. Lichamelijk, maar ook mentaal.

Met 40 weken en 4 dagen zwangerschap had ik weer een controle bij de verloskundige. Daar liet ik merken dat ik er klaar mee was. Dat ik zo moe was van al het voorwerk maar er steeds niets doorzette. Ik vroeg haar of ze niet even wilde controleren of er al iets gaande was; gelukkig wilde ze dit wel. Ze deed inwendig onderzoek en constateerde ruim 2cm ontsluiting. Ze wilde me wel proberen te strippen en zo geschiedde. In de auto op weg naar huis kreeg ik direct weer een flinke kramp. Het voelde hetzelfde als de voorweeën die ik al had gehad, dus ik dacht er verder niets van. De rest van de dag had ik ook wel af en toe krampen maar niets bijzonders.

Om 23.00u gingen mijn man en ik naar bed. Nog altijd voelde ik die krampen komen en gaan maar niet heftiger of frequenter dan de dagen ervoor. Wel besloot ik het wat in de gaten te houden. Mijn man viel in slaap, ikzelf kon niet slapen. Om 01.30u uur werden de krampen pijnlijker en durfde ik tegen mijn man te zeggen dat ik nu toch echt dacht dat de bevalling wel begonnen was. Dit waren geen voorweeën meer. We bleven nog een half uurtje in bed, maar om 02.00u kwamen de weeën toch wel vaker en werden heftiger, dus besloten we naar beneden te gaan.

Ik belde mijn ouders om onze, toen nog, tweejarige dochter op te halen. Daarna wilde ik mijn beste vriendin Lisanne bellen. Zij is verloskundige en zou mijn bevalling gaan begeleiden. Echter, was ik al niet meer in staat om de telefoon vast te houden waarop mijn man haar belde. Ineens werden de weeën al een stuk heftiger en kwamen vaker. Terwijl we wachtten tot Lisanne er was, probeerde ik mijn weeën op te vangen. Dit deed ik al lopend door de woonkamer en dit ging redelijk goed. Ik vond het heftig, maar had na elke wee even de tijd om op adem te komen waardoor ik een volgende wee ook wel weer op kon vangen.

Ineens voelde ik al een flinke druk. Ik schrok ervan. Had ik nu persdrang?
De verloskundige is er nog niet!

Mijn man belde Lisanne nogmaals, dat ze nu toch écht moest komen. Om 2:30u kwam Lisanne bij ons thuis. Ze verrichtte een inwendig onderzoek en constateerde 4cm ontsluiting. Ze legde uit dat de druk die ik voelde kwam doordat de baby ineens verder indaalde.

Het uur daarna probeerde ik de weeën op te vangen; dit ging de ene keer beter dan de andere keer. Vaak zat er wel een adempauze tussen. Soms kwamen de weeën vrij vlot en had ik er moeite mee om ze weg te zuchten. De weeën werden steeds heftiger. De ene keer ging lopend opvangen beter, de andere keer bleef ik liever in bed. Ik vond het wel echt fijn om thuis te zijn, in mijn eigen omgeving zodat ik kon doen wat ik wilde.

Sandra (2).jpg

Om 3:25u had ik 6 cm ontsluiting. Lisanne stelde voor om mijn vliezen te breken maar dit vond ik heel eng. Ik was bang voor een weeënstorm zoals bij de bevalling van mijn eerste dochter. Dit vond ik zó enorm heftig maar ik wist ook dat het daarna waarschijnlijk niet lang meer ging duren en dus ik gaf toestemming om de vliezen te breken. Lisanne brak mijn vliezen maar er kwam bijna geen vruchtwater. De weeën werden heftiger, maar een weeënstorm bleef uit. Af en toe kwamen de weeën wel heel snel na elkaar en raakte ik even in paniek maar mijn man en Lisanne sleepten mij hier goed doorheen.

Ik moest naar het toilet en daar kreeg ik weer die persdrang. Even werd ik overvallen door de angst dat mijn baby op het toilet zou worden geboren. Lisanne nam me gauw mee naar het bed en constateerde 7 cm ontsluiting. Ik mocht nog niet persen.. Wel werd de kraamhulp alvast ingeschakeld.

Hierna wisselden persweeën en gewone weeën elkaar af en ik moest alles proberen weg te zuchten. Ondertussen werd ook de hartslag van de baby steeds in de gaten gehouden. Na elke wee daalde de hartslag van de baby om vervolgens weer te herstellen. Ik moest me tussen de weeën door ontspannen omdat dit beter was voor de baby maar ik vond dit heel erg moeilijk. Ook tussen de weeën door had ik pijn en vond ik ontspannen erg lastig.

Om 04.05u kreeg ik enorme persdrang; mijn hele lichaam begon uit zichzelf te persen en ik kon dit niet tegenhouden. Lisanne zei nog dat ik ze moest proberen weg te zuchten als dit lukte, maar dit lukte mij niet en dus mocht ik mee persen. Toen ik dat besefte, raakte ik even in paniek. Het persen vond ik heel erg eng; je voelt een hele andere pijn en je voelt je kindje zakken. Lisanne kon goed contact met mij maken. Ik weet niet meer precies wat ze zei of deed maar ze haalde me uit mijn paniek. Ik perste voorzichtig mee, volgens mij slechts twee keer, en ik voelde hoe het hoofdje geboren werd. Mijn man zou haar eigenlijk aanpakken, maar de navelstreng zat twee keer strak om het nekje van de baby. De navelstreng werd doorgeknipt, terwijl ze nog met haar lijfje in mij zat. Toen dit gebeurd was, pakte mijn man haar alsnog aan. Ik voelde haar uit mijn lichaam glijden en haar warme lijfje werd op mij gelegd.

Ze is er! Nikki Noor is geboren! Tranen van geluk! Oh, wat een ontlading!

Ze woog 3090g en was 49cm lang.

Ondanks dat ze erg wit was door het snel afnavelen begon ze direct te huilen en herstelde ze zich snel. Een paar minuten later werd door licht mee te persen de placenta geboren. Lisanne constateerde dat er geen hechtingen nodig waren waar ik overigens super blij mee was. Daarna kwam de kraamhulp binnen.

Ik ben bevallen met alleen mijn man en beste vriendin aan mijn zijde; precies zoals ik voor ogen had. Ondanks dat ik sommige momenten wel weer heftig vond, kijk ik met een onwijs goed gevoel terug op deze vlotte thuisbevalling.  3090 gram en 49 cm.
Apetrots op ons kleine meisje, onze jongste dochter.

Wil jij jouw verhaal ook delen? Stuur me dan een berichtje !

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s