Nathalie

Geen enkele bevalling is hetzelfde; iedere geboorte is uniek. Van natuurlijke bevallingen tot (geplande) keizersnedes, met of zonder pijnstilling, thuis of in het ziekenhuis, in bad of de auto. Ontlading en tranen van vreugde en geluk wanneer het eindelijk voorbij is of een allesoverheersende stilte gepaard met intens verdriet.

Vandaag het verhaal van Nathalie (24). Waar ik het geluk heb mogen ervaren om mijn beide kinderen relatief gemakkelijk en snel op de wereld te mogen zetten, was daar bij deze mama van 2 kindjes geen sprake van. Lezen jullie weer mee?

Ik zal me even voorstellen! Mijn naam is Nathalie en ben moeder van 2 kindjes; zij zijn 1 en 2 jaar oud. Veel vrouwen roepen na de bevalling absoluut geen baby meer te willen, maar toch was ik na 3 maanden alweer in verwachting van onze tweede spruit. Waar sommige vrouwen een makkelijke bevalling hebben en hun baby er met 2 keer persen uitwerken, ging dat bij mij helaas niet zo gemakkelijk als ik had gehoopt.

Ergens in januari 2016 was ik op controle bij de verloskundige om te kijken of alles nog goed ging met die baby in mijn buik en of ze nog goed groeide. De verloskundige voelde aan mijn buik en gebruikte een meetlint om de grootte vast te stellen. De verloskundige vertelde mij dat mijn buik wel iets aan de kleine kant was en dat ik toch voor de zekerheid met 33 weken zwangerschap even een groei-echo moest laten maken. Ik maakte me direct erge zorgen maar moest nog een week wachten tot de echo!

Toen het eindelijk zover was werden het hoofdje, de benen, de armen, de buik en het vruchtwater van de baby gemeten. Ons kindje bleek toch een kleinere baby dan gemiddeld. Zowel mijn vriend als ik maakten ons nog steeds zorgen en toen we in de auto stapten riep hij dat ik vanaf nu meer moest gaan eten.

De weken erna heb ik me helemaal volgepropt; ik at abnormaal veel en de hoeveelheid eten op mijn bord was te vergelijken met de Mount Everest. Maar goed, alles voor een goede gezonde en “gemiddelde” baby.

Op 11 maart 2016 was ik 40 weken en 3 dagen zwanger. ’s Ochtends vroeg verloor ik op het toilet mijn slijmprop en had ik over de hele dag lichte weeën. Ondanks dat ik ze makkelijk kon hebben heb ik toch even de verloskundige gebeld en zij zou aan het einde van de dag even langs komen om te kijken. Na een inwendig onderzoek constateerde ze 3cm ontsluiting waarop ze aan mij vroeg of ik het wilde afwachten of dat ik gestript wilde worden. Op dat moment was ik er natuurlijk helemaal klaar mee; ik was al overtijd en had echt een mega buik. Daarnaast was ik ook al meer dan 30 kilo aangekomen van al dat eten. Ik wilde zo snel mogelijk bevallen dus de verloskundige heeft me op dat moment gestript.

Direct erna begonnen de weeën en niet zo’n beetje ook! Ik ben direct onder de warme douche gestapt en heb daar mijn weeën weg gepuft. Echter, toen ik onder de douche vandaan kwam werden de weeën alleen nog maar erger en maande ik mijn vriend dat hij direct de verloskundige weer moest bellen. Ik hield het niet meer! Gelukkig mochten we direct naar het ziekenhuis. We hebben meteen alles ingepakt en zijn naar de spoedeisende hulp gereden. Ik kan je vertellen dat zo’n autoritje écht niet fijn is als je weeën hebt. Het liefste wilde ik dat niemand tegen me praatte want ik moest me concentreren op het weg puffen van de weeën terwijl we met 100 kilometer per uur over de weg reden.

Eenmaal veilig aangekomen op de spoedeisende hulp werd ik in een rolstoeltje gezet en naar de verloskamer gereden. Echt iedereen keek me aan en ik zag er niet uit; ik kwam net onder de douche vandaan, mijn haar was niet gekamd en zat als een drol op mijn hoofd maar het kon me niets meer schelen! Die baby moet er nu uit!

Om 20.00u stapte ik in de verloskamer in een lekker warm bad om daar mijn weeën verder op te vangen. Na een half uurtje besloot ik eruit te gaan en mezelf op een skippybal te planten. Mijn vriend masseerde mijn rug en ik bleef heel relaxed terwijl ik me concentreerde op de weeën. Ik pufte ze aardig goed weg, al zeg ik het zelf.

Na 18(!) uur weeën mocht ik gaan persen. Bij iedere wee perste ik zo hard als ik kon, maar na 2 uur was ik helemaal op en alleen het hoofdje van mijn dochter was nog maar geboren. Ook de verloskundige gaf het op en sloeg alarm. Binnen 5 seconden stonden er 10 artsen aan mijn bed en riepen dat ik op handen en knieën moest gaan zitten. Daar zat ik dan, heel ongemakkelijk.. Op handen en knieën voelde ik mijn weeën niet meer zo goed maar ik moest persen, mijn dochter moest eruit. Ook de artsen bleven maar trekken en duwen.

Eindelijk was ze daar dan. Om 00.48u werd onze dochter geboren! Helemaal bont en blauw van het zware werk, maar wat was ze mooi!

Door de zware bevalling zag ik haar pas na een half uur; na haar geboorte werd ze direct meegenomen mocht ze dus niet gelijk op mijn borst. Ook mijn vriend mocht de navelstreng niet doorknippen omdat ze a la minute moest worden nagekeken door de kinderarts.

Uiteindelijk kwamen ze terug met slecht nieuws.. Alina haar linker sleutelbeen was gebroken door het vele trekken aan haar arm. Tijdens de bevalling is ze gedraaid waardoor haar sleutelbeen achter mijn schaambot is blijven hangen. Dit is de reden waarom ze maar niet wilde komen terwijl ik maar bleef persen. Ze woog ook maar liefst 4396 gram! En dat terwijl ze nog zeiden dat ze aan de kleine kant zou zijn.

Ik heb mijn dochter dus niet vast mogen houden nadat ik haar op de wereld had gezet. Nadat ik haar 5 minuten heb mogen zien werd ze meteen weer meegenomen naar de couveuseafdeling. En omdat dat nog niet genoeg was verloor ik ook nog eens liters bloed toen ik overstapte naar een schoon bed. Ik voelde me totaal geen moeder en had een enorm leeg gevoel.. Ik was net bevallen, maar zat niet op een roze wolk.. Pas een paar uur nadat dat ik was verschoond en alle hechtingen waren gezet mocht ik eindelijk bij haar om haar vast houden en te knuffelen. Uiteraard moest ik heel voorzichtig zijn in verband met haar gebroken sleutelbeentje.

De zuster vertelde me dat Alina vlak na aankomst op de couveuse afdeling gelijk een flesje melk op had omdat ze veel honger had. En dat terwijl ik borstvoeding wilde geven! Natuurlijk hebben we geprobeerd direct aan te leggen maar dit ging nog niet zo goed. Nadat ik weer op mijn eigen kamer was ben ik meteen gestart met kolven om de melkproductie te stimuleren en op gang te krijgen. Ze gaven me geen uitleg, niets! Ik kreeg een kaart waarop stond hoe ik het moest doen en werd alleen gelaten..

Na 4 dagen kolven, kolven en nog eens kolven waren mijn borsten veranderd in keiharde stenen en deden ze vreselijk zeer. Inmiddels waren we verhuisd naar het geboortehotel waar ik gelukkig wél goed geholpen werd. Ik bleek totaal verkeerd te kolven volgens de dienstdoende zuster. Niemand had me hierop gewezen. En ik had al zo’n vreselijke bevalling gehad! Nadat zij me op weg geholpen had kolfde ik vrijwel direct 200ml en kon de borstvoeding, na een borstontsteking en abces, eindelijk goed beginnen!

Wil jij jouw verhaal ook delen? Stuur me dan een berichtje !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s