Pushen of stimuleren?

Als moeder wens ik natuurlijk het allerbeste voor mijn kinderen. Het liefst zou ik willen dat ze zonder onzekerheden en vertrouwend op zichzelf de toekomst tegemoet gaan. Bepakt en gezakt met een hoop normen, waarden en vooral ook fijne herinneringen. Feit is dat die vlieger niet op gaat. Iedereen heeft onzekerheden of twijfelt wel eens aan zijn of haar besluit. Soms vliegen normen en waarden de deur uit en is niet iedere herinnering aan het voorbije leven even mooi als we dat zouden willen. Ging die vlieger maar op voor iedereen.

Ook Owen heeft nu al last van bepaalde onzekerheden. Inmiddels is hij 3,5 jaar oud en gaat hij naar de peuterspeelzaal waar hij het ontzettend naar zijn zin heeft. Er is een besloten Facebook groep waar met grote regelmaat foto’s en filmpjes worden gedeeld. Ik vind het heerlijk om te zien hoe hij druk bezig is met van alles en nog wat. Daarnaast laten deze foto’s en filmpjes mij ook een heel ander beeld zijn van mijn peuter. Het laat zien hoe hij is als mama er niet bij is en wanneer hij moet luisteren naar de juffen. Hoe luidruchtig hij thuis is, zo ingetogen kan hij op school zijn. Maar dus ook onzeker.. Met pijn in mijn hart bekijk ik soms filmpjes waarin de andere kindjes vol overgave mee staan te dansen op de muziek of doen alsof ze een lieveheersbeestje zijn terwijl ze over het schoolplein heen zoeven. Ik zie hoe deze kindjes zich laten verkleden als paashaasje of meedoen met een “toneelstukje”. Het kind dat ontbreekt, is de mijne. Ik zie hem vanaf een afstandje toe kijken met zijn handen op zijn rug en zijn hoofd naar beneden gebogen. Inmiddels heb ik ook vernomen dat meneer voorafgaand aan zo’n activiteit soms een flinke fitty kan maken. Één bonk onzekerheid. Hij voelt zich dan heel erg klein en dat maakt me zó verdrietig.

Ik snap het wel hoor, want ik heb serieuze trauma’s overgehouden aan spelletjes als zakdoekje leggen, spijkerpoepen and so on. Vreselijk zenuwachtig werd ik er van; bang om voor gek te staan en het feit dat iedereen naar je kind maakte me compleet panisch. Als kind zijnde verzon ik al smoesjes om niet mee te doen met de gymles, omdat ik mij niet goed genoeg voelde. Zo kon ik bijvoorbeeld echt niet touwklimmen of bokspringen. Ik weigerde mezelf voor schut te zetten en zocht naar uitwegen. Langzaam ontwikkelde ik faalangst en een enorm minderwaardigheidscomplex welke ik pas een paar jaar geleden vaarwel kon zwaaien. But like I said, als moeder wil ik het allerbeste voor mijn kinderen en zou ik het vreselijk vinden als zij net als ik enorme issues rondom hun eigen wezen ontwikkelen.

Vorige week ontving ik een e-mail van de peuterspeelzaal dat zij na de zomervakantie met een nieuw programma gaan starten: Li La Land. In Li La Land ligt de cyclus van onderzoeken & ontwerpen aan de basis: oriëntatie, verkenning, uitvoering en verwerking. En in dat proces worden alle vakken, ontwikkelgebieden en zintuigen betrokken. Een ‘fout antwoord’ bestaat niet in dat proces; het gaat juist om (samen) verwonderen, verkennen en experimenteren, de bron van creatieve oplossingen en originele ontwerpen. Op donderdagmiddag wordt dit thema als het ware “in beweging” gebracht met dans en spel.

Momenteel gaat Owen op dinsdagmiddag en donderdagochtend naar de peuterspeelzaal. Echter, in de e-mail stond ook aangegeven dat als we geïnteresseerd waren, wij het konden laten weten zodat Owen op donderdag óók naar de middag kan. Without hesitation gaf ik hem direct op; dit is goed voor hem! Zo leert hij zichzelf te uiten op verschillende manieren en weet hij dat hij zich niet hoeft te schamen voor zijn gekke dansjes die compleet uit de maat zijn. Pas later dacht ik oei.. Moet ik dit wel doen? Moet ik hem wel dwingen om iets te doen waar hij zich niet prettig bij voelt? Push ik hem hier niet te veel mee?

Is het wel pushen? Is het niet gewoon stimuleren? Ik ben er zeker van overtuigd dat hij hier op de lange termijn baat bij zal hebben. Misschien neemt het zijn onzekerheden wel weg; juist nu zijn ze nog enorm “kneedbaar”. Stiekem ben ik wel bang om hem straks wéér met zijn rug tegen de muur aan de kant van het lokaal te zien staan. Misschien moet ik er zelf thuis wel mee aan de slag. Natuurlijk dansen we wel eens samen, maar uitdrukkingen hierin verwerken is geen slecht idee.

Alles om hem op weg te helpen en hem de handvatten te geven die hij nodig heeft om wat meer zelfverzekerd in zijn schoentjes te staan. Wel weet ik dat ik het waarschijnlijk een stuk spannender vind dan hij 😉

Hebben jullie kids ook al last van onzekerheden?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s