Daphne

Geen enkele bevalling is hetzelfde; iedere geboorte is uniek. Van natuurlijke bevallingen tot (geplande) keizersnedes, met of zonder pijnstilling, thuis of in het ziekenhuis, in bad of de auto. Ontlading en tranen van vreugde en geluk wanneer het eindelijk voorbij is of een allesoverheersende stilte gepaard met intens verdriet.

Vandaag het ingrijpende verhaal van Daphne (31). Een verhaal waarvan je hoopt dat niemand het ooit hoeft mee te maken. Een verhaal van het grootste verlies dat je als moeder kunt ervaren. Dit is het verhaal van de geboorte van Ravi*. Een prachtig vlinderkindje wiens gezichtje nooit het zonlicht zal mogen voelen of met zijn blote voetjes door het gras mag rennen. Een schitterend jongetje, voor altijd in vele harten gesloten. Ik ben vereerd dat ik dit verhaal mag delen en doe dit dan ook zo eerbiedig mogelijk. Lezen jullie mee?

Het was zaterdag 20 december 2014. De dag dat ons leven voorgoed veranderde. Op dat moment was ik 39 weken en 5 dagen zwanger van ons mannetje; een voorbeeldige zwangerschap met zo goed als geen kwaaltjes. Die ochtend sta ik op en ga ik, zoals iedere ochtend, lekker op de bank zitten met een dampende kop koffie. Ik wacht tot ons ventje van zich laat “horen”. Maar er gebeurd niets. Ik voel niets. Diep van binnen weet ik dat het niet goed zit en ik zeg tegen mijn vriend dat ik nog geen beweging heb gevoeld. We pakten een momentje van rust op bed. Echter, al na 2 minuten oppert mijn vriend om de verloskundige te bellen waar we direct terecht konden. We pakten onze spullen en kwamen rond 11.30u aan bij de praktijk.

De verloskundige probeerde het hartje te zoeken maar vond hem niet en ik kreeg voor mijn gevoel nogmaals de bevestiging dat het écht niet goed zat. Ze besloot niet verder te gaan zoeken maar meteen een echo te maken.

Ik zag het gelijk. Geen hartslag. Niks.
De verloskundige sprak de woorden uit die ik nooit meer zal vergeten.

Hij is dood..

Met tranen in haar ogen liet ze zich over mijn buik vallen.

Haal hem eruit! Hij moet eruit! Het eerste en enige wat ik kon roepen.. Ongeloof..

We werden doorverwezen naar het ziekenhuis waar nogmaals werd bevestigd dat ons kindje er niet meer was. Ik moest urine afstaan en bloed laten prikken. Er kwam een gesprek over inleiden versus een gewone bevalling. We moesten een begrafenisondernemer bellen, zochten contact met de stichting Make a Memory en bestelden verschillende dingen om handjes en voetafdrukjes te kunnen nemen. Ik moest pilletjes innemen om de baarmoedermond te laten verweken en op de uitgerekende datum zou ik worden ingeleid.

In de nacht van zondag op maandag braken mijn vliezen spontaan om 04.00u. De weeën kwamen direct op gang en regelmatig om de 4 minuten. Het vruchtwater was in ieder geval helder. Ik maakte mijn vriend wakker en belde het ziekenhuis. Zij vroegen ons meteen te komen, gezien de situatie.

Tijdens de gesprekken in het ziekenhuis hadden we al afgesproken dat ik een ruggenprik zou krijgen. De pijn van een bevalling zou in ons geval geen doel meer hebben; ik zou namelijk geen levend kindje op de wereld zetten. Daarom kreeg ik tijdig de ruggenprik, maar deze werkte niet goed. Ik voelde nog steeds weeën en alleen 1 been en “down under” waren verdoofd. Omdat de ruggenprik niet goed werkte, moest hij bij 6cm of 7cm ontsluiting uit worden gezet zodat de dokters konden kijken of er geen zenuwen waren beschadigd. Gelukkig was dit niet het geval en werd de pijnstilling opnieuw opgestart.

Onze verloskundige kwam speciaal terug van haar vrije week om ons te steunen. Zij heeft mij samen met mijn vriend, mijn moeder en schoonmoeder door de bevalling heen geholpen. Om 14.00u had ik volledige ontsluiting maar er was nog sprake van een klein opstaand randje en dus werd het persen nog even uitgesteld. Rond 15.00u riep ik dat ik niet meer kon en dat ik er helemaal klaar mee was. Ik mocht eindelijk gaan persen.

Ik had geen persweeën en ons mannetje werkte natuurlijk niet meer mee. Na 35 minuten was ik er weer helemaal klaar mee en was ik er ook klaar voor. Hij moest eruit. Ik wilde hem zien! Om 15.35u is Ravi geboren.

Stilte. Geen gehuil. Geen beweging. Niets.
Maar oh, wat was hij mooi! Volmaakt. Af. Gewoon perfect!

Dezelfde avond nog kwam Make a Memory foto’s maken; wat een geweldige stichting! Ravi mocht nog een weekje bij ons blijven maar daarna was het tijd om hem te laten gaan.

thumbnail_A05

Mijn vriend en ik hebben nog obductie laten plegen, om de oorzaak van Ravi zijn overlijden te kunnen bepalen. Hier is overigens niets bijzonders uitgekomen. We waren blij om te horen dat er medisch niet mis met hem was maar verdrietig dat deze “pech” nu juist ons moest overkomen.

Ravi zit voor altijd in ons hart. Inmiddels hebben we er een gezonde dochter van 2 bij, Yuna. Wij hebben dus 2 kinderen, je hoort er alleen maar 1 rondlopen in ons huis.

Wil jij jouw verhaal ook delen? Stuur me dan een berichtje !

2 Replies to “Daphne”

  1. Pffff tranen in mijn ogen. Wat een nachtmerrie! Wat een prachtig mannetje is Ravi, en wat een enorm moeilijke tijd moeten jullie gehad hebben! Bedankt voor het delen van je verhaal…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s