Major change!

Het is een aantal weken wat stiller geweest op mijn blog, op Instagram en Facebook. Ik merkte dat ik echt enorm toe was aan een break, waarop ik besloot om tijdelijk de stekker eruit te trekken; even de gordijnen dicht en focussen op wat écht belangrijk is, namelijk mijn gezin en bovenal mezelf. Er is namelijk ontzettend veel gebeurd het afgelopen jaar, wat ontzettend veel energie van mij heeft gevergd.

Tropenjaar

Mijn blog is geboren tijdens mijn zwangerschapsverlof. Vlak nadat Kenzie werd geboren besloot ik dit avontuur aan te gaan en heb ik al een hoop dingen met jullie gedeeld. Jullie hebben kunnen lezen hoe Kenzie toe tweemaal toe is opgenomen in het ziekenhuis, hoe vreselijk jaloers Owen is geweest en hoe we hebben moeten vechten om onze dochter aan het eten en drinken te krijgen. Daarnaast hebben wij bijna een half jaar moeten teren op zo goed als geen slaap wat onze relatie enorm onder druk zette; alles was teveel gevraagd en niets was goed genoeg. Het minste geringste vonkje kon leiden tot een enorme explosie.

Working mom

Tijdens mijn depressie, nu inmiddels 2 jaar geleden, vond ik mijn uitvlucht in mijn werk. Ondanks dat mijn ambities op carrière gebied niet heel ver gaan, geniet ik enorm van werken. Even een ander praatje, lekker aan de slag en samen met collega’s iedere keer weer iets moois neer zetten. Toen mijn zwangerschapsverlof op zijn einde liep, liet ik ook weten enorm veel zin te hebben om weer te kunnen en mogen beginnen met werken; ik was er helemaal klaar voor! Echter, nog geen 2 weken later merkte ik dat het niet meer hetzelfde was. In de afgelopen jaren is er een hoop veranderd, maar tijdens mijn verlof leken deze veranderingen een enorme vlucht te hebben gemaakt. Door de gigantische groei die plaats heeft gevonden moesten er verschillende keuzes worden gemaakt en is de structuur op de afdeling waar ik werk compleet veranderd. Maar waar ik eerst nog prima mijn draai kon vinden, liep ik nu tegen een hoop muren aan. Ik voelde me niet meer thuis op mijn plek en kon mijn gevoel hierover ook niet goed uiten. Een paar weken later zat ik compleet uit het veld geslagen thuis; ik was niet langer gelukkig op mijn werk.

Tijd…

Na maanden van nadenken besloot ik in januari dat het genoeg geweest was; het was tijd om op zoek te gaan naar een andere baan. Ik ben enorm gesteld op mijn vastigheid en mijn routine. Het idee om zomaar ontslag te nemen en ergens anders weer helemaal opnieuw te beginnen maakte me heel angstig, maar toch besloot ik er voor te gaan.

Al snel had ik mijn eerste gesprek te pakken. De teleurstelling was dan ook groot toen ik te horen kreeg dat de keuze toch niet op mij gevallen was, ondanks het enthousiasme van beide kanten. Even slikken en weer door gaan. Ik solliciteerde erop los en er volgden nog meer gesprekken bij verschillende bedrijven, instellingen en gemeentes. Sommige gesprekken gingen fantastisch, bij andere gesprekken ging ik compleet op mijn bek. Maar keer op keer was daar die afwijzing. Al die afwijzingen maakten het er ook niet beter op en bevestigden me iedere keer weer dat ik niet goed genoeg was. Voor mijn gevoel was ik gedoemd te blijven zitten waar ik zat en ik voelde me volkomen kansloos en vooral heel erg dom.

Dream job

In mei zag ik een vacature dicht in de buurt welke me op het lijf geschreven was. Althans, zo voelde het. Ik besloot te solliciteren, maar na het versturen van mijn motivatiebrief zag ik dat het een fulltime functie bleek te zijn. Ugh… De weken erop bleef het angstvallig stil en hoorde ik niets. Vast omdat ik niet de uren kon vervullen waarom werd gevraagd.

Bijna een maand later werd ik gebeld met de vraag of ik op kennismakingsgesprek wilde komen. Met knikkende knieën en klamme handen stapte ik binnen. Het ijs was al gauw gebroken en het gesprek ging waanzinnig goed. Ik kon mezelf zijn en zelfs een extreem flauwe grap maken. Tot het aantal uren ter sprake kwam. De moed zakte me in de schoenen en ik probeerde toch nog steeds zo goed mogelijk mezelf aan te prijzen en het woord “nee” zoveel mogelijk te vermijden om geen obstakels op te werpen en zo open mogelijk te blijven. Mijn salarisindicatie werd besproken en het gesprek werd afgerond. Het wachten kon beginnen en ik bereidde me voor op afwijzing nummer 756.091… Ruim een week later werd ik gebeld. Zowel de dame van HR als de teamleider van de afdeling waar ik het gesprek mee had gehad waren beide enthousiast en ze nodigde me uit voor een vervolg gesprek.

Wait.. What? Ik mag nog een keer? Echt?! Wauw!

Totaal overrompeld, maar ook door het dolle heen plande ik een tweede gesprek. Oppas werd geregeld en mijn outfit werd zorgvuldig samengesteld. Ik zou twee mogelijk toekomstige collega’s ontmoeten om te kijken of er een klik zou zijn. Ik mocht ze het hemd van het lijf vragen en zij mij. Ook dit keer bleken mijn zenuwen onterecht, want het ging ontzettend goed. Ik voelde me goed op mijn gemak en voelde me vrij om mijn persoonlijkheid te laten “shinen”. Een paar dagen later zou ik wat horen, maar al snel sloeg de twijfel toe. Had ik wel genoeg gevraagd over het werk? Ben ik niets vergeten? Had ik die ene vraag niet beter anders kunnen stellen? Waren mijn antwoorden wel goed? Tot mijn verbazing had ik de volgende dag al een gemiste oproep.

Direct belde ik terug naar het nummer wat ik inmiddels uit mijn hoofd ken. Nog nooit ben ik zo intens zenuwachtig geweest. Mijn hart klopte wel 10 keer zo snel als normaal en mijn handen trilden oncontroleerbaar terwijl ik wachtte tot er iemand op nam. Voor mijn gevoel duurde het uren tot de verlossende woorden werden uitgesproken.

We willen je graag een arbeidsvoorstel doen..

Aaaaaah! Niet waar! Hoe AWESOME is dit?! Uitzinnig blij was ik. Dat zware gevoel wat ik al maanden met me meedroeg verdween als sneeuw voor de zon. Het arbeidsvoorwaarden gesprek werd ingepland en ik belde iedereen zowat hysterisch op dat de keuze dit keer wél op mij gevallen was.

Na het bespreken van de, overigens vet goede, arbeidsvoorwaarden werd alles in gang gezet en werd ik officieel verwelkomd als nieuw teamlid! Mijn ontslagbrief heb ik met grote zorgvuldigheid geschreven en meegenomen naar mijn werk. Ik zag enorm op tegen het gesprek dat ik moest gaan voeren en toen het hoge woord er dan eindelijk uit was, ben ik lichtelijk ingestort; alle spanningen kwamen er in één klap uit. Niet alleen van het werk (zoeken), maar ook van álles wat er het afgelopen jaar is gebeurd. Dat doet echt iets met een mens..

Ik ben enorm dankbaar voor de kans die mij nu gegeven is en ik ga hem met beide handen aanpakken. Opnieuw beginnen vind ik nog steeds dood eng, maar het doet me ook waanzinnig goed, zeker nu we ook thuis weer in rustiger vaarwater zijn gekomen. Na bijna 9 jaar voor hetzelfde bedrijf te hebben gewerkt beginnen we nu aan een nieuwe start; een super gave, nieuwe uitdaging. Dichtbij huis, dichtbij mijn gezin en bij een hele toffe werkgever.

1 September mag ik aan de slag en ik heb er zó ontzettend veel zin in!

Uitgelichte foto: Lauren Mancke – Unsplash

3 Replies to “Major change!”

  1. Lau, wat een superfijn nieuws!! Heel veel succes op je nieuwe job, ik hoop dat je daar helemaal tot je recht komt en je een stuk gelukkiger voelt. Gefeliciteerd! 🎈

    Like

  2. Wat is dit mooi nieuws. Je hebt je lef laten zien om te gaan veranderen en het is je gelukt. Je bent ontzettend onzeker over je kunnen maar wat doe je het allemaal.
    Heel veel succes in je nieuwe baan🍀

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s