Annelien

Geen enkele bevalling is hetzelfde; iedere geboorte is uniek. Van natuurlijke bevallingen tot (geplande) keizersnedes, met of zonder pijnstilling, thuis of in het ziekenhuis, in bad of de auto. Ontlading en tranen van vreugde en geluk wanneer het eindelijk voorbij is of een allesoverheersende stilte gepaard met intens verdriet.

Vandaag het verhaal van de Belgische Annelien. Zij vertelt over de geboorte van haar oudste zoon, Tybo. Iets te vroeg maar toch precies op tijd werd hij na een prachtige bevalling geboren in het ziekenhuis! Lezen jullie weer mee?

26 februari 2016

Ik was 39 weken en 6 dagen zwanger. Na elke dag afwachten of de baby zou komen, besloot ik om samen met mijn man Jens eens lekker te koken. We lieten ons volledig gaan en toverden een volledig menu op tafel. Samen genoten we van deze, misschien wel laatste, gezellige momenten zonder baby.

Zoals inmiddels elke avond gingen we gaan slapen met een gevoel van hoop. Want misschien is het voor vannacht of morgen. Steeds kwam die ontnuchtering en vertelden we tegen elkaar dat de baby zelf wel zijn moment zou kiezen; hij zou komen als hij er klaar voor was. Ik lag al een tijdje te woelen in bed toen ik om 04.00u wakker werd van een hevige druk in mijn buik. Onze kleine vriend was al een tijdje niet meer zo actief en dat vond ik niet leuk; niets kon me vertellen of het wel goed met hem ging. Ik besloot om mijn overbezorgde man te laten slapen en kroop flink terug onder de wol. Om 07.00u werd ik opnieuw wakker; de druk was er nog steeds, maar niet verergert en ik kon nog lachen. Ja, dat klinkt raar, maar ze vertelden mij altijd dat als je echt weeën hebt, je niet meer kunt lachen. Later die dag werd mij duidelijk wat men daarmee bedoelde..

We maakten het nog maar eens gezellig, dekten de tafel en Jens ging boterkoeken kopen; samen genoten we van een lekker ontbijtje. De druk bleef, maar Jens was nog niet op de hoogte. Ik deed wat huishoudelijke taken, want oh ja ik had verschrikkelijk last van die zogenaamde nesteldrang. Mijn keukenkasten zijn in die periode wel tien keer uitgemest! Het huis werd elke dag gepoetst en ik ging minstens vijf keer binnen in de babykamer om vol verlangen naar onze kleine jongen te staren naar het bedje.

Het werd 11.00u. Prikkelbaar van de pijn lichtte ik Jens in. Jens zou Jens niet zijn als hij niet meteen besliste dat we naar het ziekenhuis moesten. We nemen je vluchtkoffer ook al mee, je weet maar nooit schat! Eh, oké. Nu het plots voor echt leek te zijn werd ik toch wat zenuwachtig. Aangekomen in het ziekenhuis kwam de gynaecologe mij onderzoeken.

Mevrouw, ik heb goed nieuws.
Je hebt al een ruime 4cm opening en de baby drukt fel met zijn hoofdje op je vliezen!

Oké, dit had ik niet zien aankomen. Al die tijd heb ik gedacht dat ik volop in arbeid in het ziekenhuis zou worden binnengebracht met het nodige roepen en tieren erbij, zoals in de films. Maar nu wandelde ik rustig het verloskwartier binnen. De vroedvrouw kwam om 12.00u binnen. Ze vertelde ons duidelijk dat ik er rekening moest mee houden dat de baby waarschijnlijk niet meer vandaag zou geboren worden en ik bereidde mezelf voor op een lange avond en nacht.

Tot 16.00u waren de weeën goed op te vangen. Enkele keren dacht ik: “Wauw, is dat het dan?”. Wat een stommerik was ik om te denken dat de weeën al op hun hoogtepunt waren. Karma is a bitch en om 16.00u begon het dus pas echt. Uitgeput van de pijn vroeg ik een ruggenprik en ik was dan ook dolgelukkig toen de anesthesiste een halfuur later mijn kamer binnenkwam om deze te zetten. Het zou een kwartiertje duren voor de pijnstilling zou moeten werken. Oef.. Nog 15 minuten volhouden en die helse pijn voelen, dan kan ik vast weer genieten! Althans, dat dacht ik toch. Het werd 16.45u en de pijn was er nog steeds. Ik drukte op de rode knop naast mijn bed en de vroedvrouw kwam mijn kamer binnen. Ze gaf me tot tweemaal toe een dosis bij, maar de verdoving hielp niet. Ik kon de pijn amper wegpuffen en ik vroeg een extra onderzoek. De vroedvrouw bracht ons het geweldige nieuws dat ik al op een grote 9cm ontsluiting zat! Ik was enorm blij, het einde was in zicht.

Om 17.15u belde ik de vroedvrouw nogmaals en vertelde haar dat ze zo snel mogelijk mijn gynaecologe moet bellen, want ik ging bevallen! De vroedvrouw geloofde het nog niet meteen, maar toch onderzocht ze mij en bevestigde mijn vermoeden. Er werd gebeld en om 17.20u komt de gynaecologe binnen als ik net geïnstalleerd ben op het verlosbed. Veel stelt dat niet voor hoor.. Het is gewoon een ziekenhuis bed met van die beugels (elke vrouw weet waarover ik het heb) waar je je benen in legt.

Voor de bevalling was ik enorm bang dat mijn lichaam me in de steek zou laten en ik niet zou weten wat te doen, maar niets was minder waar. Het gekende oerinstinct kwam meteen naar boven. Ik zat in een soort bubbel en hoorde enkel nog maar mijn gynaecologe.

Na amper 5 minuten persen kwam om 17.25u Tybo ter wereld. De dag waarop ik mama werd. De dag waarop ik begreep wat het was om een kind te hebben. De dag waarop mijn hart overspoeld werd met een liefde die ik nooit eerder gevoeld had. Ik was opslag betoverd door onze kleine vriend. Dit kleine wezentje zal ik voor de rest van mijn leven beschermen en liefhebben.

De dag dat ik mama werd, is voor mij persoonlijk de dag waarop mijn liefde voor Jens dubbel zo groot werd. Ik ben zo trots op hem als man, als papa en als beste vriend.
Tybo is de perfecte bezegeling van onze liefde voor elkaar!

Wil jij jouw verhaal ook delen? Stuur me dan een berichtje !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s