Willemijn

Geen enkele bevalling is hetzelfde; iedere geboorte is uniek. Van natuurlijke bevallingen tot (geplande) keizersnedes, met of zonder pijnstilling, thuis of in het ziekenhuis, in bad of de auto. Ontlading en tranen van vreugde en geluk wanneer het eindelijk voorbij is of een allesoverheersende stilte gepaard met intens verdriet.

Vandaag het verhaal van Willemijn. Zij is eigenaresse van WILL Be Strong en sinds dinsdag 29 mei 2018 mama van Jax. Willemijn is afgelopen maart geëmigreerd naar Bali waar haar vriend Ray al 6 jaar woont; kleine Jax is dus ook hier geboren. Hoe bijzonder is dat! Lezen jullie weer mee?

Toen mijn vriend en ik in september 2017 het geweldige nieuws kregen dat we een kleintje kregen waren wij door het dolle heen. Echter, ik woonde toentertijd in Nederland terwijl mijn vriend ruim 3000km verderop verbleef. Als eerste hebben we gekeken naar de mogelijkheid om in Nederland te bevallen en te wonen, maar het tijdelijke visa van mijn vriend werd in december 2017 helaas afgewezen. Dat zou dus betekenen dat Ray in Indonesië zou blijven en ik in Nederland. Dit was wat ons betreft sowieso géén optie! Daarom besloot ik in maart 2018 te emigreren naar Indonesië.

Omdat ik nog in Nederland woonde heeft Ray helaas de eerste zes maanden van mijn zwangerschap moeten missen. Zo heeft hij de eerste echo en de 20 weken echo moeten missen, omdat hij geen visum kon krijgen. Gelukkig kon hij alle echo’s virtueel bijwonen via WhatsApp Videocall. Lang leve de technologie!

Voor mijn emigratie in maart moest er nog veel geregeld worden. Ik wilde mijn huis verkopen, mijn bedrijfsstrategie moest worden gewijzigd en al mijn spullen moesten een nieuw onderkomen krijgen. Daarnaast moesten we natuurlijk ook op Bali op zoek naar een huis. Het leek me namelijk wel fijn om deze alvast te hebben zodat we meteen een eigen plekje hadden in plaats van alleen een kamer in een guesthouse. De verkoop van mijn huis duurde wat langer, maar met het volste vertrouwen dat dit helemaal goed zou komen ben ik op 1 maart 2018 naar Bali gevlogen.

Toen ik mijn huisarts vertelde dat mijn bevalling in Indonesië zou plaatsvinden verklaarde ze me zo’n beetje voor gek. Ook mijn zorgverzekeraar vroeg me of ik dit echt wel zeker wist. Ik had een Natural Birth Clinic aangeraden gekregen via via en hoorde steeds meer goede verhalen over deze kliniek. Dus dat zou de plek worden! Ook hier op Bali kreeg ik vaak verbaasde gezichten. Weet je het wel zeker? Geen keizersnede? Het schijnt in Indonesië en op kennelijk nog veel meer plekken op de wereld heel gebruikelijk te zijn om voor een keizersnede te kiezen!

De eerste controle bij de geboortekliniek was ook echt wel een beetje anders dan wat ik gewend was bij de verloskundige in Nederland. Je kon geen afspraak maken en werd vanzelf omgeroepen. Na 1 uur wachten waren we aan de beurt en er waren 3 vrouwen om mijn bloeddruk te meten, uit te rekenen wanneer ik uitgerekend was, te voelen hoe het met de baby was en zijn hartslag te meten. De apparatuur was lekker primitief en lang niet zo fancy als in Nederland. Ze vertelden me dat ik op 26 mei 2018 uitgerekend was. Opmerkelijk, want in Nederland was mijn uitgerekende datum op 6 juni gezet. Op de vraag hoe de bevalling in zijn werk zou gaan kregen we niet echt een duidelijk antwoord op behalve dat we moesten bellen wanneer ik erge weeën zou krijgen. Eh, hoe voelen die dan? Uiteindelijk heb ik het los gelaten en besloot ik gewoon af te wachten.

Maandagnacht 28 mei 2018 voelde ik al wat rommelen en werd ik twee keer wakker mezelf afvragend of dit nu weeën waren. Maar na een tijdje ebde het weer weg. De volgende morgen vertrokken we op de scooter naar ons favoriete ontbijttentje in Canggu, want dat leek me een nog wel een goed idee; je weet namelijk maar nooit.

Misschien kan het morgen niet meer…

Tijdens het ontbijt begon het gerommel van de voorgaande nacht weer, maar ging ook na een tijdje weer weg. Op de scooter plaagde ik Ray nog dat het nu écht zover is. Nog even luiers kopen, luierdoekjes, een koekjes noodpakket en kaarsjes voor op de taart voor wanneer onze kleine man geboren is. Ik had nog een mooi lijstje af te werken voor WILL Be Strong dus besloot lekker aan het werk te gaan. Het gevoel kwam af en toe terug, maar werken leidde me lekker af en ik had er plezier in. Rond 17.30u besloot ik dat het mooi geweest was voor die dag en sloot ik mijn laptop.  Mijn beste vriendin masseerde nog heerlijk mijn voetjes en nek maar om 18.30u vond ik de pijn toch niet meer heel fijn. Ik stuurde een andere vriendin een appje om te vragen of het normaal is dat dat irritante gevoel om de drie minuten terugkomt. Ze adviseerde me meteen naar de kliniek in Ubud te bellen en te gaan waarna we een taxi regelden.

Ik verplaatste me naar een andere ruimte om even alleen te zijn, maar veel tijd was er niet. De taxi is er! De chauffeur werd al zenuwachtig toen hij me zag. De auto rit was ook niet de meest comfortabele die ik ooit heb gehad. Ik kon nauwelijks zitten en begon te bloeden. Ik had het warm en kromp iedere drie minuten ineen van de pijn.

Na 1,5 uur kwamen we eindelijk aan bij de geboorteklinien Ubud; de weeën werden ondertussen heftiger. Mij werd een kamer toegewezen waar ik mocht gaan liggen zodat ze konden controleren hoeveel centimeter ontsluiting ik had en ook dit vond ik niet echt een heel fijn gevoel. Ik bleek 5cm te zijn ontsloten en de klok gaf 20.30u aan. Ze lieten me vervolgens alleen waarna de weeën erger en erger werden. Ik besloot om rondjes lopen en te stoppen wanneer er een wee op kwam. Eigenlijk vond ik het best fijn om alleen te zijn.

Na een tijdje kwamen de 3 verloskundigen weer binnen om opnieuw een inwendig onderzoek te doen. Ik snapte er nog maar weinig van en de weeën begonnen nu toch wel extreme vormen aan te nemen; ik kon haast niet meer ademhalen terwijl de verloskundigen bleven maar zeggen

Breeeaaatttthhheee…

Ik werd er niet goed van! Ik wilde alleen maar huilen, weg kruipen, gillen. Ik besloot het gewoon te doen. Misschien kon ik dat verkrampte lichaam wat alleen nog maar kon trillen wel weer laten ontspannen. Het duurde even, maar het hielp!

Ray bleef ondertussen heel rustig, zei allemaal lieve dingen. Ik kon dit, ik deed het super én hij hield mijn extra zuurstof vast. Die extra zuurstof kreeg ik omdat ze bang waren dat de baby zou stikken doordat ik niet goed kon door ademen. Ik leek haast verdoofd; de nare krampen waren weg. Wel voelde ik alleen nog een lichte druk. De verloskundigen deden weer een check-up en vonden blijkbaar dat het allemaal veel te strak was. Dat werd dus uitscheuren! Er werd een crème gesmeerd en ik mocht beginnen met persen.

Ik had géén idee wat ik moest doen en probeerde maar wat. Echter had ik niet het idee dat het enig effect had. Ray vroeg de verloskundigen om uitleg en zij vertelden dat ik mijn knieën vast moet pakken en moet pushen. Hallo! En dat ademen dan? Ik was gesloopt door de weeën en had helemaal geen energie meer om überhaupt nog niets te doen. Kon ik niet gewoon lekker gaan slapen of zo? Ik probeerde het nog een aantal keer, maar voelde de weeën echt niet aankomen. Ondertussen was de complete delegatie lekker aan het kletsen, waarna ik aan Ray vroeg of ze daar alsjeblieft mee wilden stoppen. Zo kon ik me niet focussen!

Nog altijd had ik geen flauw benul van wat ik aan het doen was en wat ik moest doen om die baby eruit te krijgen. De verloskundigen werden wat actiever met het geven van aanwijzingen en vertelden me te persen zodra ik iets voelde. Nou sorry, maar ik voelde nog altijd alleen maar een lichte druk. Meer niet.

Dit helpt ook niet.. Waarom lig ik eigenlijk?

Uiteindelijk mocht ik het op mijn zij proberen, maar dit was wel echt de meest waardeloze houding kan ik je zeggen! Hierop stelden ze “de squat” voor. Dit leek me een goede kanshebber en ik besloot in deze houding te gaan zitten, maar nu had ik helemaal geen idee meer van wanneer ik moest persen. Ik besloot bij die lichte druk gewoon maar zo hard te persen als ik kon. Het ging me best aardig af maar bij de de derde keer was ik al helemaal op; mijn benen voelden loodzwaar. Ineens hoorde ik dat er al haartjes te zien waren!

Oké, mensen! Graag wat meer informatie! Wat moet ik doen?

Ik mocht weer gaan liggen, maar uiteraard werkte dit weer averechts. Na een aantal pogingen besloot ik zelf maar wat te proberen en ging ik staan. Ik perste drie keer en nog eens drie keer. Moe, uitgeput, maar ik voelde zijn hoofdje! Ze vroegen me weer te gaan liggen maar alles in mij zei me dat ik door moest gaan. Dankbaar maakte ik gebruik van de volgende week en perste maar liefst vijf keer achter elkaar terwijl ik mijn baby voelde zakken. Uiteindelijk werd Jax opgevangen door de verloskundige en werd ik weer op bed gelegd. Ze maakten hem een beetje schoon en legden hem met navelstreng en al op mijn buik.

Wauw! Wat voelt het fijn om mijn kleine mannetje op me te hebben liggen.

Ik kon hem slecht zien, maar zag direct dat het een mega schattig ventje was. Ik voelde de glimlach op mijn gezicht verschijnen en was helemaal voldaan, mega trots en ontzettend gelukkig!  Ray kwam vervolgens bij ons liggen en voelde zich net zo trots; tranen van blijdschap! Hij is er… Welkom lieve Jax!

Ondertussen bleven de verloskundigen maar duwen op mijn buik om ook de placenta geboren te laten worden. Ze lieten me hoesten, ook al kon ik nauwelijks nog iets na al dat gepers en bleven maar duwen en trekken, maar volgens mij lukte het allemaal niet zo. Echt fijn voelde het overigens ook al niet. Uiteindelijk werd dan ook de placenta geboren waarna ze deze in een kom afgedekt met een doek naast mijn bed legden. Jax zijn navelstreng werd nog niet door geknipt; dit zouden ze de volgende dag pas doen. Eh, hoe gaan we dan slapen? En wanneer mogen we naar huis? Ja, naar huis! Ik mag toch wel thuis slapen? Maar nee, ik moest minimaal 48 uur blijven! Dat vond ik toch wel een beetje overdreven.

Vervolgens moest er ook nog eens 5 tot 10 centimeter worden gehecht, want ik was flink uitgescheurd.  Ik zou toch wel worden verdoofd? Godzijdank voelde ik de prik amper en het hechten voelde ik evenmin. Een klein stukje kon niet worden verdoofd dus dit moest éven zonder, maar gelukkig viel ook dit reuze mee. Het ergste was achter de rug..

Opeens hoorden we Ray zijn moeder. Wat deed zij daar ineens? Ik lag er helemaal nog niet charmant bij en had ook totaal nog geen behoefte om bezoek te ontvangen. Dat wilde ik nog even uitstellen tot ik helemaal aangekleed zou zijn en van ons heerlijke moment genoten hadden. Mijn schoonmoeder echter, besloot niet te willen wachten en ze propte zich bij mij, Jax én de nog altijd intacte navelstreng op een eenpersoonsbed terwijl Jax zijn eerste voeding kreeg.

De hele nacht gierde de energie door mijn lijf en ik kon niet slapen. Ik was zo blij en voelde het geluk door mijn lichaam stromen. Af en toe dommelde ik wat weg en Ray sliep aardig vast. Jax gaf al goed aan wanneer hij trek had; hij werd dan wakker en begon bewegingen met zijn mondje te maken of met zijn handjes en voetjes te bewegen.

De volgende dag kwamen ze de navelstreng verwijderen. Ook Jax werd gewogen en gemeten; hij was bij zijn geboorte 52cm lang en woog 3kg. Zijn temperatuur was perfect en wij zaten bovenop die welbekende roze wolk. Tot voor kort wist ik niet wat men hier nu mee bedoelde, maar nu wij er eenmaal op zaten wilde we er ook niet meer af, want het voelde heerlijk!

Het was best wel even een hele heftige periode in Nederland; alleen zwanger zijn, mijn huis verkopen, bedrijfsstrategie veranderen, verhuizen, weg uit mijn vertrouwde omgeving naar iets volledig onbekends zonder al mijn familie en vrienden, maar wanneer ik mijn twee mannen zie, dan is het allemaal dubbel en dwars waard!  Ik zou ik het zo weer doen!

Wil jij jouw verhaal ook delen? Stuur me dan een berichtje !

 

One Reply to “Willemijn”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s