Het gesneden uitjes tijdperk

Laat ik meteen met de deur in huis vallen; na de geboorte van je eerste kind verandert je leven voorgoed. Ineens ben je niet meer met zijn tweetjes, of alleen, maar heb je een klein mini mensje om voor te zorgen. Dat brengt niet alleen een hoop verantwoordelijkheden met zich mee, maar ook je financiën gaan op de schop. Je zuur verdiende geld wordt op een andere manier uitgegeven nu je vader of moeder bent. Waar je voorheen een container vol kleding voor jezelf kocht, koop je nu 2 containers vol kleding voor je kleintje. Het geld dat opging aan etentjes in je favoriete restaurant, wordt gespendeerd aan babyvoeding of extra boodschappen om de babyvoeding zelf te kunnen bereiden in je eveneens aangeschafte en veel te dure babycooker apparaat.

Zo ook bij ons. Het tijdperk waarin we leefden zonder kinderen is door ons inmiddels bestempeld als het gesneden uitjes tijdperk. Eens per week deden we samen (weet je nog?) boodschappen en kochten dan onder andere gesneden uitjes. Want waarom zelf uien snijden als je voor een schandalig bedrag ook voorgesneden uitjes kan kopen? Gesneden uitjes die uiteindelijk in de prullenbak belandden omdat we dan toch maar besloten om friet te halen. De week erop gebeurde precies hetzelfde. Daarnaast maakten we op zaterdag altijd een gerecht om eens te proberen en als het dan niet te vreten was, gooiden we het gewoon weg om (wederom) naar de friettent te lopen en een paar dagen later de gesneden uitjes weer weg te mieteren (hallo verspilling). Geld hadden we zat en we leefden er naar. Tweemaal per jaar op vakantie, bijna ieder weekend wel ergens lunchen of dineren, regelmatig naar de bioscoop en wilden we een nieuw bed? Dan kochten we dat gewoon. Als klap op de vuurpijl kochten we in 2013 een gloednieuwe auto, want sparen ging namelijk ook met honderden euro’s per maand. De Facebook herinneringen van een aantal jaren geleden liegen er niet om; de meest nutteloze (en asociale) updates van onze weekend bezigheden vliegen me om de oren.

Het ging snel bergafwaarts

Dat werd na de geboorte van Owen wel anders; onze financiële situatie veranderde drastisch. Niet omdat een baby nu zo ontzettend veel geld kost en onze geld prioriteiten anders kwamen te liggen, maar we kregen ineens flinke klappen te incasseren.

Sander ging bij een andere werkgever aan de slag en ging van een maandsalaris naar een 4 weken salaris. Dat leek ideaal, want 13e maand enzo, maar de realiteit was kei en kei hard. Als je vaste lasten volledig zijn ingericht op 2 (fulltime) maandsalarissen en je moet van de één op de andere maand omschakelen naar een 4 weken salaris én een parttime salaris dan gaat het heel snel goed fout. Degene die zelf ooit van een maandsalaris naar een 4 weken salaris zijn gegaan weten waarover ik spreek. Waar je op papier genoeg binnen haalt, kom je in de praktijk gewoon keihard tekort.

Voor het eerst in ons leven stonden we in het rood. Niet wetende dat automatische incasso’s gewoon worden afgeschreven ook al heb je geen rooie rotcent, plunderden we onze spaarrekening om de tekorten aan te vullen. Uiteraard gingen er van de een of de andere dag een hoop (dure) dingen stuk en moest er flink worden geïnvesteerd in onze jaren 30 woning. Daarnaast moesten we ook nog eens uit zien te vogelen hoe we onze vaste lasten in godsnaam op de rit moesten krijgen nu onze belangrijkste vorm van inkomen per 4 weken werd uitbetaald.

Bezuinigen, bezuinigen en nog eens bezuinigen

Hetgeen we per acceptgiro konden betalen, lieten we omzetten van automatische incasso naar handmatige betaling. Alle verzekeringen werden onder de loep genomen, vergeleken met andere aanbieders en waar mogelijk aangepast. We startten met het bewaren van onze kassabonnetjes om te kijken waar ons geld aan op ging. Overbodige zaken werden direct geschrapt en onze wekelijkse boodschappen werden in een budget gegoten welke werd gepind zodra het salaris werd gestort. We stapten over van Albert Heijn naar Lidl en kochten de meeste dingen in de aanbieding.

Fatale fout

Na ruim een jaar rekenen, schuiven en zuinig aan doen hadden we onze financiën eindelijk weer onder controle. We konden langzaam weer gaan sparen en uitstapjes konden weer worden gepland. Sander kreeg een fijne loonsverhoging en we haalden opgelucht adem; we hadden zelfs wat over aan het einde van de rit.

Na een tijdje bleek ik in verwachting van Kenzie. Met een auto van gemiddelde grootte en een klein koekblik waarin nog nauwelijks een boodschappenkrat paste, besloten we te gaan kijken voor een nieuwe (tweedehands) auto. Bij onze dealer vonden we een prachtige occasion van 5 jaar oud met nog geen 30.000km op de teller. De kosten? Ruim dertienduizend euro. Er moest dus worden gefinancierd. We hebben wel 100 keer gerekend of we deze ruime MPV konden betalen. Na alles nog eens te hebben nagelopen in ons Excel bestand met geautomatiseerde formules, gaven we onszelf groen licht; het moest lukken. De financiering werd rond gemaakt en binnen een week hadden we onze nieuwe auto.

De maand erop kwam er een grote fout aan het licht. De cel in het Excel bestand waarin we de auto hadden geplaatst was op de één of andere manier niet goed meegerekend met de rest wat betekende dat we deze auto minder makkelijk konden betalen dan we dachten. Een hele grote, stomme fout die ons weer met de neus op de feiten drukte.

Na Kenzie haar geboorte kwamen we wederom voor extra kosten te staan door de preverbale logopedie die ze heeft gekregen voor haar problemen met drinken en het eten van vaste voeding. Daar boven kwamen de vele ziekenhuiskosten wat ons weer op de randje van de afgrond deed balanceren.

De afgelopen 3,5 jaar zijn dan ook zeker niet makkelijk geweest en vaak heb ik me een mislukkeling gevoeld. Zelf hadden we het vroeger zeker niet breed en toen ik het ouderlijk huis verliet heb ik mezelf de belofte gedaan nooit in datzelfde schuitje te raken. Dat is dus niet helemaal gelukt. Het tijdperk van gesneden uitjes leek voorgoed voorbij.

Then and now

Maar je weet wat ze zeggen: 7 vette jaren worden gevolgd door 7 magere jaren. Inmiddels zijn we weer een flink aantal maanden verder en hebben we een hoop meevallers mogen genieten. Sander heeft alweer een ontzettend fijne salarisverhoging gehad (ga zo door, schat!) en ook mijn nieuwe baan zorgt voor flink meer inkomen.

Uiteraard hebben we deze nieuwe cijfertjes doorgerekend en bekeken naar hetgeen we gaan besparen nu ik veel minder kilometers zal afleggen. 2019 Ziet er dan ook veelbelovend uit! We hebben zelfs al durven grappen dat als onze financiële groei zo door gaat we misschien wel weer gesneden uitjes kunnen kopen 😉 Die hebben ze tegenwoordig namelijk ook bij de Lidl!

Hoe gaan jullie om met tegenslagen op financieel gebied?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s