Priscilla

Geen enkele bevalling is hetzelfde; iedere geboorte is uniek. Van natuurlijke bevallingen tot (geplande) keizersnedes, met of zonder pijnstilling, thuis of in het ziekenhuis, in bad of de auto. Ontlading en tranen van vreugde en geluk wanneer het eindelijk voorbij is of een allesoverheersende stilte gepaard met intens verdriet.

Vandaag het verhaal van Priscilla. Deze gezellige mama uit Eindhoven, maar eigenlijk uit Limburg, vertelt hoe haar dochter totaal onverwacht prematuur werd geboren. Zij en haar man hadden nog niet eens een naam voor hun kleine meisje! Lezen jullie weer mee?

Het is maandag 16 november 2015 als ’s ochtend de wekker gaat om te gaan werken. Nog maar 2 dagen bikkelen en dan begon mijn zwangerschapsverlof! Maar nadat ik naar het toilet was geweest bleef ik het gevoel hebben dat ik moest plassen. Ook verloor ik soms wat urine. Ik grapte nog tegen mijn man dat de incontinentie was toegeslagen, tot ik me realiseerde dat ik helemaal niet zoveel urine in mijn blaas kan hebben na een nacht slapen.

Zou het vruchtwater zijn?

Mijn man zei dat ik me niet moet aanstellen en dat ik inderdaad gewoon incontinent was geworden, maar ik hoorde de onrust in zijn stem. Ik was op dat moment 33 weken en 6 dagen zwanger; het was dus nog veel te vroeg om te bevallen!

Ik besloot de verloskundige te bellen en ze gaf aan dat ze net thuis was van een bevalling. Ze wilde nog even snel douchen, maar zou daarna meteen langskomen. Tot die tijd moest ik plat op bed gaan liggen. Na een half uurtje stond ze op de stoep, gewapend met een test om te bepalen of inderdaad vruchtwater verloor; of ik even wilde kuchen. Op dat moment zag ik een straaltje vruchtwater vliegen en toen kwam het besef..

Ook de verloskundige bevestigde dat het vruchtwater is en we mochten direct naar het ziekenhuis. Eerst wilde ze een ambulance bellen, maar wij vonden dat een beetje overdreven en dus legden we een matrasbeschermer op de achterbank van onze Citroën Cactus en ik ging achterin liggen. We wilden zo’n meegroei autostoel kopen, maar gezien de termijn van nog geen 34 weken hadden we deze nog niet eens, waardoor de achterbank dus nog helemaal vrij was.

In het ziekenhuis werd ik aan de CTG gelegd en werd er door één van de verloskundigen gevoeld hoe de baby lag. Ze vertelde me dat de kleine netjes met haar hoofd naar beneden ligt. Dat verbaasde me, want onze dame lag zowat de hele zwangerschap in stuit. Ik merkte nog nuchter op dat ik haar niet heb voelen draaien.

De CTG leek rustig tot ik plots harde buiken kreeg. De hartslag van onze dame kelderde om vervolgens weer hard te stijgen om te compenseren. Omdat ze nog prematuur was, mocht dit absoluut niet te vaak gebeuren. Er werd nog een groei echo gemaakt en tot verbazing van de gynaecoloog, niet die van mij, lag ze weer terug in stuit. Hij gaf aan dat het erop leek dat onze baby zo’n 3 weken achterliep in groei. Dit irriteerde me enorm, want in de weken ervoor heb ik vaak aangegeven bij de verloskundige dat ik vond dat mijn buik maar niet groeide en minder leven voelde, maar dit werd weggewuifd. Zodra de CTG weer een rustig beeld gaf, ging ik naar het toilet. Helaas bleek op dat moment dat onze dame in het vruchtwater had gepoept.

Alle alarmbellen gingen af en moesten onmiddellijk naar de OK voor een spoed keizersnede.

Gelukkig was er op dat moment een OK vrij en werd er bij mij alvast een katheter geplaatst wat overigens écht geen pretje was en we vertrokken.

Op dat moment was ik vooral bang voor de ruggenprik, om onze baby maakte ik me gek genoeg geen zorgen. De ruggenprik viel gelukkig reuze mee; voor ik er erg in had, was het al gebeurd. De gynaecoloog vroeg me of ik nog wat voelde, maar ik voelde niets meer.
Even later voelde ik hoe er aan mijn buik getrokken werd. Het was een heel raar en naar gevoel, maar toen was ze er al! Op het moment dat ze ons meisje uit mijn buik tilden, leek er een zucht van opluchting door te OK te gaan. We merkten dat de gynaecoloog het erger had verwacht wat betreft de groei achterstand. Ons meisje werd onderzocht en ik werd weer dicht genaaid. Net toen ze de zuurstofondersteuning wilden pakken, hoorden we wat we wilden horen. Onze kleine meid huilt!
Gefeliciteerd! Hoe heet ze?
Ehh.. Dat weten we nog niet!
Omdat ik pas 33 weken en 6 dagen zwanger was, hadden we nog geen naam.
De volgende dag besloten we dat ze Aivey Jane zou heten.
Na een flinke poos in het ziekenhuis mochten we naar huis. Inmiddels is Aivey een vrolijke en eigenwijze peuter van 2,5 en is ze pas geleden grote zus geworden van broertje Thijl!
Wil jij jouw verhaal ook delen? Stuur me dan een berichtje !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s