Bianca

Geen enkele bevalling is hetzelfde; iedere geboorte is uniek. Van natuurlijke bevallingen tot (geplande) keizersnedes, met of zonder pijnstilling, thuis of in het ziekenhuis, in bad of de auto. Ontlading en tranen van vreugde en geluk wanneer het eindelijk voorbij is of een allesoverheersende stilte gepaard met intens verdriet.

Vandaag het verhaal van Bianca; mama van Esmee. Zij vertelt over haar heftige bevalling, waar zij en haar man Thomas nog altijd nare herinneringen aan hebben. Achteraf bleek dat hun meisje nooit op de natuurlijke wijze geboren had kunnen worden.. Lezen jullie weer mee?

Het was 1 september 2017, de uitgerekende datum. Om 23.00u begonnen de eerste steekjes in mijn buik. Dit konden wel eens weeën zijn! Het idee dat onze dochter nu zou komen maakte mij zenuwachtig en gelukkig tegelijk. Mijn man Thomas lag net te slapen, dus besloot ik om hem te laten liggen. De weeën voelden als menstruatiekramp; het werd wel steeds erger, maar ik kon het nog prima handelen.

Na een lange nacht zonder slaap en flink wat steken verder maakte ik Thomas om 06.00u wakker. We belden de verloskundige en zij stond binnen no time op de stoep; ze constateerde 2cm ontsluiting. We spraken af dat ze om 09.00u uur weer zou komen om de ontsluiting te controleren.

Op het moment dat zij de deur uitging werden de weeën erger en erger; ze begonnen zelfs pijn te doen. Rond 08.00u besloten we toch om de verloskundige opnieuw te bellen. Weer stond ze binnen no time op de stoep en constateerde inmiddels 4cm ontsluiting. Ze gaf aan hoe we ervoor stonden en wat de mogelijkheden waren wat betreft pijnbestrijding. Ik besloot te kiezen voor een ruggenprik om de pijn direct te verzachten. Het ziekenhuis werd gebeld en de spullen werden ingepakt. Het ziekenhuis is 10 minuten met de auto, maar het voelde als een uur! Hobbels, stoplichten, kruispunten.. Volgens mij zat alles tegen. En weeën opvangen in een Fiat 500 is echt geen pretje!

Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis kreeg ik een rolstoel en pakten we de lift naar de kraamkamer. Het bed stond al klaar en ik mocht erop liggen. Alles werd aangesloten en mijn ontsluiting werd nogmaals gecontroleerd; ik had op dat moment 6cm ontsluiting. De rit van ons huis naar het ziekenhuis had blijkbaar veel gedaan!

Er werd direct aangegeven dat je bij 8cm ontsluiting geen ruggenprik meer kon krijgen. Het ziekenhuis had de ruggenprik nog niet klaarliggen en dus moesten we wachten. Het wachten duurde zeker 2 uur en mijn pijn werd er niet minder op. Na 2 uur kreeg ik weer een inwendig onderzoek en jawel, er werd 8cm ontsluiting vast gesteld.

Shit! Dit betekent dat ik geen ruggenprik meer krijg..

Dit was voor mij een zware domper, ik kon niet meer, mijn energie was op en ik had te veel pijn. We moesten door zonder ruggenprik. Om het half uur werd er een controle uitgevoerd. De verloskundige gaf aan dat ik nog op steeds maar op 8cm zat.

Omdat ik de pijn best heftig vond en wel wat afleiding kon gebruiken ben ik gaan douchen. Door het warme water kon ik wel wat ontspannen wat de ontsluiting weer zou kunnen bevorderen. Na weer een half uur kreeg ik opnieuw een controle, maar ik zat nog steeds maar op 8cm. Ondertussen waren we al flink wat uren binnen. Er werd wat heen en weer gelopen en overlegd. Wee opwekkers zouden de oplossing zijn. Het apparaat werd gehaald en direct aangesloten.

De wee opwekkers zorgen voor onwijs pijnlijke weeën, maar moesten ervoor zorgen dat ik 10cm ontsluiting kreeg. Na een half uur puffen, krijsen en knijpen kwam de gynaecoloog binnen. Hij stelde zich voor en controleerde mij. Nog steeds 8cm ontsluiting. De wee opwekkers moesten hoger.

Hoger?! Hoorde ik dat goed?!

Ze wilden het nog een half uur aankijken en dan nog eens een controle uitvoeren.
Oké, tanden op elkaar en sterk blijven.

Maar ineens kreeg ik persdrang! De persweeën kwamen en ik zat nog op 8cm ontsluiting. Niet persen werd er gezegd. Niet persen?! Hoe dan?! Ik raakte compleet in paniek. De wee opwekkers draaiden op volle toeren, ik had persweeën en mocht niet persen.

Na een half uur wegpuffen en zuchten werd er dan eindelijk 10cm ontsluiting geconstateerd! Godzijdank, ik mocht gaan persen. Hup, benen in de lucht en gaan! Ik was er zó klaar mee en gaf al mijn energie. Althans, dat kleine beetje wat er nog over was. Na 3 keer persen was ze er nog niet. Weer werd ik gecontroleerd en ondertussen moest ik blijven persen. Ik merkte aan mijn benen dat ze niet meer deden wat ik wilde. Nadat ik dit aangaf kwam de verloskundige mij helpen; zij hield mijn benen omhoog waardoor ik weer wat kracht kon zetten.

Na een aantal keer flink persen was er nog geen baby. Ik weet nog goed dat ik 10 keer vroeg of ik het wel goed deed en of ze al wat zagen. De gynaecoloog kwam er opnieuw bij en gaf aan dat ik bij de volgende perswee alles moest geven. Dit moet lukken! Nog 1 keer alles geven. Persen, persen en persen werd er geroepen, weer geen baby.

Wat is er mis? Waarom komt ze niet? Doe ik het wel goed?

De gynaecoloog gaf aan dat hij mij ging helpen met behulp van een vacuümpomp. Ze konden haar hoofdje al zien. Dit gaf mij de moed en de kracht om opnieuw alles te geven. Ik kreeg een verdoving en de vacuümpomp werd op het hoofdje van de baby gezet. De gynaecoloog zou trekken wanneer ik een perswee kreeg.

De perswee kwam al snel, maar de pomp schoot direct snel los. Even was er paniek, maar al snel werd de pomp weer op haar hoofdje vastgezet. Opnieuw kreeg ik een perswee, de gynaecoloog trok met volle kracht aan de pomp en opnieuw schoot de pomp los.

STOP!!!

Riep Thomas. Stop hiermee! Hij kon het niet meer aanzien. Een volwassen man die trekt aan het hoofdje van een baby. Het beeld was echt verschrikkelijk. Maar er was geen discussie mogelijk; we moesten doorgaan. Voor de laatste keer werd de pomp geplaatst en werd er getrokken. Ik kneep mijn ogen dicht en gaf zo veel kracht als ik kon geven. Maar de pomp schoot wederom los. De kleine was geen millimeter gezakt. Dit betekende dat ze vast zat. De gynaecoloog twijfelde geen moment en beval direct een keizersnede.

Ja, een keizersnede.. Maar geloof mij, op dat moment wilde ik die heel graag! Binnen 10 minuten vlogen we door de gangen van het ziekenhuis richting de operatiekamer. Ik voelde alleen maar paniek in mijn lichaam. Het was eng.. Het was meer dan eng. De persweeën gingen door tot op de operatietafel. De ruggenprik werd direct geplaatst en al snel was alle pijn weg.

Zodra Thomas, de kinderarts en de gynaecoloog ter plaatse waren, begonnen ze direct aan de keizersnede. Ik werd neergelegd en de doeken kwamen over me heen. We waren best zenuwachtig want binnen nu en 10 minuten zou onze dochter worden geboren.

Om 15.12u was ze daar dan eindelijk! Onze dochter Esmee.

We werden overladen met emoties. Ze werd bij mijn hoofd gelegd zodat ik haar ook kon zien, voelen en ruiken want dat deed ik. Alles werd gecontroleerd en Thomas mocht bij haar blijven. Ik werd verder behandeld en van alle kanten gefeliciteerd. Wat voelde ik me trots.

Ze was kern gezond en ik kon met een gerust hart even rustig bijkomen. Nadat de operatie en de behandelingen klaar waren hebben ze mij op een uitslaapkamer gelegd. Mijn lichaam was nog in shock, door de adrenaline. Ik lag te trillen in bed, maar dat hoorde er allemaal bij. Na 2 uur mocht ik dan eindelijk naar mijn dochter. Thomas zat samen met Esmee te wachten op onze familiekamer. Ik was zo mega trots op mijn gezin dat ik alleen maar kon huilen. Even een momentje van ons drieën.

Rond 18.00u hebben we onze familie en vrienden geïnformeerd. Vanaf dat moment ging alles heel snel. Iedereen kwam langs om Esmee bewonderen en wij, wij konden alleen maar lachen!

Uiteindelijk kregen we te horen dat Esmee in kruinligging lag en niet op de natuurlijke wijze geboren kon worden. Gelukkig is het allemaal goed gekomen en genieten wij volop van ons prachtige meisje!

Wil jij jouw verhaal ook delen? Stuur me dan een berichtje !

3 Replies to “Bianca”

  1. Wat is dit heftig. Gelukkig is Esmee gezond en een vrolijke meid. Nu ik het zo lees komt het nog heftiger binnen. Mijn meisje, zoveel pijn. Ik ben trots op je. Je bent een top moeder. Ik hou van je.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s