Het zou je dochter maar zijn

Ik wil nóóit een meisje!
Mijn letterlijke woorden toen we aan het grote avontuur dat ouderschap heet begonnen. Meisjes zijn kattig, die kleertjes zijn (té) roze, strikjes en staartjes bezorgen me nachtmerries en hoe moet ik in hemelsnaam dealen met die eerste menstruatie en haar eerste bh? Dat laatste vond ik zelf zo’n vreselijk gênante ervaring. En vriendjes? Daar moet ik helemaal niet aan denken! Daarnaast lijkt de wereld tegenwoordig haast niets eens meer veilig voor vrouwen als je alle #metoo verhalen voorbij ziet komen.

Tja, zit je dan

Heeft mijn man toch een dochter binnen weten te schieten. Kenzie haar kledingkast is amper gevuld met roze kledingstukken, die katterigheid negeer ik lekker en stiekjes heb ik inmiddels aardig onder de knie. De rest schuif ik voor nu lekker op de lange baan, haha!

Ik ben dol op Kenzie. Ze verschilt in alles van Owen en ik mag echt in mijn handjes klappen dat ons het beste van twee werelden is gegund. Een zoon én een dochter! Ik voel me oprecht gezegend met deze twee gekkies. Ze zijn nu nog zó heerlijk onschuldig en zichzelf. Ze hoeven nog even niet te voldoen aan de verwachtingen van een ander en hebben nog niet echt besef van groepsdruk. Puur is écht het juiste woord en daar geniet ik echt enorm van.

Vroom vroom

Maar ook Owen en Kenzie zullen opgroeien en vroeg of laat kennis maken met de puberteit. Ze gaan hun eigen stijl ontwikkelen, gaan hun vrienden kiezen en gaan leren hoe de wereld echt in elkaar steekt. Je invloed als ouder wordt minder en de invloeden van buitenaf groeien juist enorm.

Vorige maand fietste (ja, echt) ik hier over het dorp en zag daar een meisje lopen van amper 15 jaar gekleed in een outfit a la Famke Louise; boxer braids, een veel te korte en voornamelijk te strak spijkerbroekje en een croptop. De outfit werd compleet gemaakt met een paar sneakers, een flinke laag make-up, vuurrode lippenstift en een sigaret in haar rechterhand.

Mijn eerste gedachte? Het zou je dochter maar zijn!

Daarna gingen de radertjes in mijn hoofd pas echt draaien. Waarom had dit piepjonge meisje deze outfit aan? Ben ik nu al zo ouderwets en is dit echt de mode? Is dit een outfit waar zij ze zich gelukkig in voelt? Of gaat ze mee met de massa? Is ze zo onzeker dat dit een manier van aandacht vragen is? Heeft ze misschien foute vrienden? Hoe zou haar leven eruit zien? En wat denken haar ouders en familie hier nu van?

Dit meisje heeft me echt dagen nog bezig gehouden.

Throwback

Nu ben ik, naar het schijnt, geen makkelijke puber geweest. Ik ben er echter van overtuigd dat het veel erger had gekund, maar ook ik heb een periode gehad waarin ik tot het uiterste ging wat betreft kleding. Ik ging door een gothic tijdperk met Lolita invloeden en ik vond het prachtig! Maar ik had dus een pesthekel aan de wereld, niemand begreep me en dit was mijn manier om dat te uiten. Mijn moeder heeft dit geaccepteerd, omdat ze dan liever een gothic rond had lopen dan iemand die erbij liep a la Famke Louise. Afijn, niet dat ik tegenwoordig gekleed ga volgens the latest fashion, maar de gothic periode is al een jaar of 10 voorbij.

Maar nu ben ik zélf moeder

Nadat ik mezelf honderd gingen had afgevraagd over het meisje zelf, begon ik me daarna af te vragen wat ík zou doen als het mijn dochter zou zijn. Zou ik dergelijke kleding verbieden uit bescherming voor haarzelf? Of zou ik er in mee gaan in de hoop dat het slechts een fase is?

Ik moet er niet aan denken dat mijn dochter thuis komen met een #metoo verhaal. Toen ik nog op het MBO zat heb ik zo vaak meisjes zichzelf zien omkleden in de bus; ze verwisselden hun jeans voor een ieniemienie rokje en hun T-shirt werd ingeruild voor een top met open rug. Verbieden heeft dus geen zin, want ze vinden toch wel een weg.

Is het mogelijk om dergelijke, nietsverhullende outfits überhaupt te voorkomen als dat hetgeen is wat wordt gestandaardiseerd? Heeft het te maken met de normen en waarden die je ze meegeeft als ouder zijnde? Mijn hoofd heeft overuren gedraaid wat betreft dit onderwerp. Ineens stelden die eerste menstruatie en bh geen klap meer voor.

Conclusie

Die is er nog steeds niet; ik weet niet wat ik zou doen als Kenzie in zo’n outfit de trap af zou komen. Maar ik heb voor mezelf als moeder wel een aantal parenting goals gesteld waarvan ik hoop dat ze bij zullen dragen aan het maken van de juiste keuzes als ze eenmaal op die leeftijd is.

  • Ik wil mijn kinderen leren respect te hebben voor zichzelf van zichzelf te houden. Nee is nee! Ze zijn zoals ze zijn en dat is oké, ook al zegt iemand anders van niet. Ik hoop dat ze hiermee trouw blijven aan hun eigen persoon en zich niet makkelijk laten verleiden.
  • Ik wil dat mijn kinderen weten dat ze altijd bij mij terecht kunnen. Natuurlijk hoef ik niet hun beste vriendin te zijn, dat is ook helemaal niet de rol die aan mij is toebedeeld, maar ik wil dat ze weten dat hun verhalen bij moeder de gans veilig zijn; dat de drempel laag is.
  • Ik wil niet zo’n moeder zijn die continu op de nek van haar kinderen zit. Vertrouwen geven is vertrouwen krijgen. En ja, dat is lastig want het betekent ook loslaten en daar zijn mama’s over het algemeen niet zo makkelijk in.

Deze goals gelden trouwens voor allebei mijn kinderen hoor!

Hopelijk komt het gewoon niet zo ver dat mijn dochter halfnaakt over straat gaat. Mocht dit wel het geval zijn dan kan ik altijd papa nog met zijn dubbelloops erachter aan sturen, haha! Grapje he 😉

Wat zou jij doen?

 

 

 

 

4 Replies to “Het zou je dochter maar zijn”

  1. Oh Laura, wat heb je toch een heerlijke schrijfstijl. Ik lig steeds weer in een deuk!
    Die torkomstige kleding van dochterlief heb ik nieteens over nagedacht. Hier in het dorp nog geen lellebellen tegen gekomen. Geen flauw idee wat een boxer nogwattes is. In de naastgelegen gemeente helaas wel. Ik denk dat het vaak te maken heeft met de kleding- en levensstijl van de ouders.
    Leren dat zijn zoals je bent je uniek maakt.

    Ik had je wel eens al gothic willen zien! 😄

    Ik had nooit gedacht dat ik een zoon ook geweldig zou vinden. De omverwachte verrassing andersom dan bij jou dus.

    Liked by 1 persoon

  2. Goh, moeilijk, ik zat ook in de gothic periode uiteindelijk, maar mijn #metoo was toch echt toen ik 13 was en niet eens zo uitdagend gekleed. Je kunt ze daar helaas niet tegen beschermen. Daarna kreeg ik mijn gothic periode en geloof me mijn rokjes en jurkjes waren koooooort, tot grote erfenis van mijn moeder die zelfs een keer zei van “ je bent toch geen hoer!?” Perfecte zinnetje om een dwarse puber nog dwarser te krijgen. Mijn vader heeft het juist allemaal maar laten gaan en gaf af en toe gewoon suggesties, wat in mijn geval veel beter werkte. Hoe ik het bij René ogen kind zou doen? Waarschijnlijk ook suggesties geven en onthouden dat ik zelf ook zo was, Marja ik ben nog geen moeder 😉

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s