Sylvia

Geen enkele bevalling is hetzelfde; iedere geboorte is uniek. Van natuurlijke bevallingen tot (geplande) keizersnedes, met of zonder pijnstilling, thuis of in het ziekenhuis, in bad of de auto. Ontlading en tranen van vreugde en geluk wanneer het eindelijk voorbij is of een allesoverheersende stilte gepaard met intens verdriet.

Vandaag het verhaal van Sylvia. Deze Belgische mama vertelt hoe haar zoontje na een zware zwangerschap veel te vroeg werd geboren. Haar raad voor mama’s in dezelfde situatie: probeer niet ontmoedigt te raken bij problemen tijdens je zwangerschap en blijf vechten! Je baby doet dit ook.. Lezen jullie weer mee?

Wij waren al gezegend met 2 kindjes; een dochter van 6 en een zoontje van 1,5. We voelden ons compleet en hadden geen verdere kinderwens meer. Toentertijd werkte ik in een winkel waardoor ik vaak lang van huis was en me enorm schuldig voelde dat ik mijn kinderen niet in kon stoppen of een verhaaltje kon voorlezen. En in juni 2017 was daar ineens een positieve zwangerschapstest! Het was een grote schok om te verwerken, maar samen zouden we ons er doorheen slaan.

Ergens in september was ik nog aan het werk en begon ik uit het niets hevig te bloeden. Ik verloor flinke stolsels en voelde me niet goed. Omdat er te weinig andere collega’s waren die het werk konden opvangen heb ik me omgekleed en heb ik door alle emoties heen mijn dienst afgemaakt.

De dag erop zijn we toch naar het ziekenhuis gegaan omdat ik nog altijd veel bloed verloor. Er werd een echo gemaakt, maar er was niets meer te zien.

Ons werd verteld dat het kindje er niet meer was.

De tijd verstreek en inmiddels hadden we vrede met het verlies van dit kleine mensje. Tot ik op een avond ineens beweging voelde in mijn buik! Direct de volgende dag ben ik naar de huisarts gegaan waar er werd gezocht naar een hartslag. En ja hoor, daar was hij dan! Een sterke hartslag galmde door de kamer!

Eenmaal in het ziekenhuis bleek ik al 21 weken zwanger en alles was in orde, alhoewel er aan mij niets te zien of te merken was. Tijdens mijn vorige zwangerschappen was mijn baarmoederhals te kort wat voor een aantal complicaties zorgden, maar deze keer kon de gynaecoloog niets bijzonders ontdekken. Ondertussen wisten we ook dat we een jongetje verwachtten waarop we suikerbonen alvast bestelden voor de kraam bedankjes.

Tijdens een controle met 24 weken zwangerschap zagen ze al gauw dat er toch wel iets mis was met mijn baarmoederhals; deze was nog maar 1,4cm terwijl deze met 23 weken nog was gemeten op 2cm. Omdat ze zich toch wel zorgen maakten vonden ze het beter om naar een groter ziekenhuis in Leuven te gaan om een specialist er naar te laten kijken. We werden direct doorgestuurd en reden meteen door. Aangezien mijn vorige zwangerschappen uiteindelijk ook verder goed zijn verlopen, dachten we nu ook dat het wel los zou lopen. Na een uur rijden kwamen we aan en ik werd direct onderzocht. Het bleek veel ernstiger dan verwacht en ik werd direct voor een week opgenomen in het ziekenhuis.

Na heel wat pittige gesprekken met het hoofd van neonatologie en de hoofd professor van gynaecologie mochten we naar huis op voorwaarde dat ik volledige bedrust zou nemen. Bij het minste geringste moesten we direct contact opnemen met het ziekenhuis in Leuven zodat ik direct weer kon worden opgenomen.

Vanaf 25 weken zwangerschap kreeg ik prikken voor om de longetjes goed te laten rijpen. Uiteindelijk werd ik toch opgenomen voor 4 weken en kreeg ik ondertussen weeënremmers.

Mijn baarmoederhals was gekrompen tot nog maar 6mm.

Opnieuw werd er absolute bedrust voorgeschreven en we moesten terug naar huis. De feestdagen stonden voor de deur, mijn man moest terug aan het werk en ik had pijn. Na 5 dagen hield ik het niet meer waarop ik mijn man gebeld heb waarna hij direct naar huis kwam. In Leuven werd opnieuw mijn baarmoederhals gecontroleerd en deze was nog maar 1mm! De baby was al volledig ingedaald en werd ik wederom direct opgenomen.

De volgende dag kwamen de weeën op gang maar na 8 uur hielden ze ook weer op door alle medicatie die ik kreeg voor mezelf en ons kindje. De dagen en weken die volgden waren enorm zwaar. De kamer waarop ik lag was namelijk een gedeelde kamer waarop ik veel mama’s hun kindje heb zien verliezen.

Tegen alle verwachtingen in haalden we de 32 weken zwangerschap en mocht ik voor 2 weken naar huis! Wel stond er 24 uur per dag een ambulance stand-by omdat mijn vorige bevalling slechts twee uurtjes duurde. Deze bevalling zou nog veel sneller kunnen gaan én mijn placenta was verschoven. Het was dus absolute noodzaak dat ik direct kon worden vervoerd mochten de weeën in het spitsuur toch terug beginnen. Maar och, wat was ik blij om naar huis te mogen!

Na een week werd mijn dochter ineens heel ziek en ik had de hele dag lichte pijn in mijn buik. De huisarts constateerde een virusinfectie bij mijn dochter en wilde dat ik op controle ging. En dus gingen we wéér naar Leuven.

Ik bleek 4cm ontsluiting te hebben en mijn baarmoederhals was volledig verstreken.

Zelf had ik koorts en dus besloten ze het proces te versnellen en mijn vliezen te breken. Het was al 23.00u toen ze dit deden, maar door de ruggenprik kon ik gemakkelijk in slaap vallen. Ineens voelde ik een sterke druk waarop de vroedvrouw een inwendig onderzoek deed. Het hoofdje stond al! Uit het niets stonden er 8 mensen in de kamer om te assisteren bij de bevalling.

Na slechts 5 keer persen was hij daar; onze kleine Lex

We mochten hem maar 5 minuten vasthouden waarna hij direct al piepend naar de neonatologie werd gebracht. Hij woog slechts 2100g en was maar 42cm lang. Maar wonder boven wonder was alles in orde met hem!

Uit onderzoeken kwam achteraf naar voren dat hij nog maar 31 weken was toen hij werd geboren maar door mijn diabetes konden ze eerder geen juist termijn op hem “plakken” omdat hij groter en dikker was als een andere baby met deze termijn. Het doet enorm pijn om je kindje zo hulpeloos in een couveuse te zien liggen.

Uiteindelijk heeft hij 2 weken op de intensieve neonatologie gelegen en 2 weken in een ander ziekenhuis op een gewone N-Ster afdeling. Inmiddels is Lex 7 maanden en heeft hij veel gezondheidsproblemen; hij heeft zó hard gevochten om hier te zijn. Maar hij is en blijft een wonder. Ons wonder.

Wil jij jouw verhaal ook delen? Stuur me dan een berichtje !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s