Naomi

Geen enkele bevalling is hetzelfde; iedere geboorte is uniek. Van natuurlijke bevallingen tot (geplande) keizersnedes, met of zonder pijnstilling, thuis of in het ziekenhuis, in bad of de auto. Ontlading en tranen van vreugde en geluk wanneer het eindelijk voorbij is of een allesoverheersende stilte gepaard met intens verdriet.

Vandaag het verhaal van Naomi (32). Deze mede blogger en mama van de twee prachtige meisjes Guusje en vlinderkindje Saar deelt met ons hoe ze van een geplande keizersnede in een spoedkeizersnede terecht belandde. Lezen jullie weer mee?

Omdat onze dochter in tijdens mijn zwangerschap in stuit lag werd er met 37 weken een versie, oftewel een draaipoging, gedaan door mijn verloskundige en de gynaecoloog. Bij iedere poging draaide ze weer terug en uiteindelijk was de versie dan ook geen succes. Ik wilde geen stuitbevalling en dus werd er besloten dat ik een geplande keizersnede zou krijgen. Dezelfde week nog werd de afspraak nog gepland; ik zou gaan bevallen op 12 september 2016.

Na een controle op 2 september gingen we naar huis om de laatste dingetjes in orde te maken. Op dat moment voelde ik al wat gerommel in mijn buik, maar ik hechtte daar niet veel waarde aan omdat ik dacht dat het kwam door de draaipoging. Zo’n versie doet namelijk flink zeer! De dag erna zijn mijn man en ik nog samen weg geweest. Tijdens mijn zwangerschap was ik behoorlijk misselijk waardoor ik nauwelijks trek had in eten, maar nu had ik voor het eerst een gigantische honger. En hoe meer de dag vorderde, hoe meer mijn buik begon te rommelen.

Vanaf 18.00u begon het ook echt pijn te doen, maar of het weeën waren? Het was ons eerste kindje en dan heb je nog niet echt ervaring met bevallen. Uiteindelijk kreeg ik wel door dat dit het echte werk was en om 23.00u belden we de verloskundige. Ondanks dat de weeën nog niet echt kort op elkaar kwamen vonden de verloskundige en de dienstdoende gynaecoloog dat ik voor de zekerheid toch maar naar het ziekenhuis moest komen. Daar aangekomen bleek dat ik duidelijk weeën had, maar nog geen ontsluiting. Ik werd naar een kamer gebracht en kreeg weeën remmers toegediend omdat onze dochter nog erg klein was. Daarnaast was ik ruim 2 weken “te vroeg” en zou het voor ons kindje beter zijn als ze nog even binnen zou blijven. Echter, na drie uur weeën opvangen besloot de arts dat rekken, ondanks de weeën remmers, geen zin meer had en beval een spoedkeizersnede. Vanaf dat moment is alles heel snel gegaan en voor ik het wist zat ik op de operatiekamer, kreeg ik een ruggenprik en moest ik gaan liggen. Voor mijn gevoel heeft het helemaal niet lang geduurd voor ze werd geboren.

Toen ze er eenmaal was maakte ze geen enkel geluid en werd ze direct meegenomen naar een andere kamer waar ze door de kinderarts werd onderzocht. Mijn man ging uiteraard met ons kindje mee en ik bleef alleen achter met al mijn angsten en zorgen. Die 10 minuten dat mijn kleine meisje weg was leken wel eeuwigheid, maar toen werd ze dan eindelijk in mijn armen gelegd; Guusje. Een piepklein meisje van 2176g en 43cm. Ze bleek een dysmatuur babietje, maar hoefde niet in de couveuse zolang ze maar goed zou drinken en niet teveel zou afvallen.

Uiteindelijk mochten we na 2 dagen al naar huis. Inmiddels is dat alweer 2 jaar geleden en nu is ze een gezonde en vrolijke meid. Ze is nog altijd klein, maar doet zeker niet onder voor de andere kindjes 😉

Wil jij jouw verhaal ook delen? Stuur me dan een berichtje !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s